Ocieplenie przegród od wewnątrz z uwzględnieniem wymagań cieplno-wilgotnościowych od 1 stycznia 2021 r.

Kolejność położenia poszczególnych warstw nie ma wpływu na izolacyjność termiczną całej przegrody, gdyż wynika on jedynie z sumy oporów cieplnych użytych materiałów. Jednak w przeciwieństwie do izolacji termicznej zewnętrznej wymaga bardziej szczegółowej analizy przegród, przede wszystkim ze względu na zjawiska wilgotnościowe (kondensacja powierzchniowa oraz międzywarstwowa). Dlatego dobór materiału izolacyjnego przy dociepleniu od wewnątrz wymaga wykonania miarodajnych obliczeń i analiz parametrów fizykalnych przegród zewnętrznych i ich złączy.

Ocieplenie przegród zewnętrznych od wewnątrz jest projektowane i wykonywane od wielu lat dla grupy budynków, które z różnych względów nie mogą lub nie powinny być ocieplone od zewnątrz. Można do nich zaliczyć:

• obiekty zabytkowe (budynki wpisane do rejestru zabytków lub objęte ochroną konserwatorską),
• obiekty o wartości architektonicznej (ciekawy charakter elewacji lub oryginalny wygląd budynku),
• obiekty z ograniczeniem praw własności (w przypadku gdy część ścian zewnętrznych znajduje się dokładnie na granicy działki),
• obiekty użytkowane czasowo (ogrzewanie czasowe w nieregularnych okresach).

W literaturze przedmiotu [2–5] szczegółowo opisano charakterystykę materiałów izolacyjnych stosowanych w ociepleniu od wewnątrz oraz mankamenty i doświadczenia w zakresie projektowania i wykonywania dociepleń od strony wewnętrznej.

Podstawową zaletą ocieplenia od wewnątrz jest zmniejszenie ilości energii niezbędnej do ogrzania pomieszczeń o żądanej temperaturze oraz skrócenia czasu nagrzewania. Należy jednak podkreślić, że warstwa izolacji cieplnej od strony wewnętrznej przegrody oddziela konstrukcję muru od środowiska wewnętrznego, co wpływa na zmniejszenie pojemności cieplnej budynku i powoduje wprowadzenie całej warstwy konstrukcyjnej w strefę przemarzania (RYS. 1–2).

Na skutek niskiej temperatury otoczenia znacznie spada temperatura wewnątrz przegrody, powodując kondensację na styku warstwy konstrukcyjnej i izolacji cieplnej [6].

W artykule przedstawiono charakterystykę wybranych materiałów termoizolacyjnych stosowanych przy ociepleniu od strony wewnętrznej. Zaprezentowano także wyniki obliczeń parametrów fizykalnych przegród zewnętrznych i ich złączy z uwzględnieniem wymagań cieplno-wilgotnościowych obowiązujących od 1 stycznia 2021 r.

Przykładowe rozwiązania materiałowe dociepleń od strony wewnętrznej

Do ocieplenia od wewnątrz najczęściej stosowane są następujące materiały termoizolacyjne:

• bloczki z lekkiego betonu komórkowego,
• płyty klimatyczne,
• płyty z paneli próżniowych VIP
• oraz tynki ciepłochronne (renowacyjne).

Mineralne płyty izolacyjne są wykonane z bardzo lekkiej odmiany betonu komórkowego (ρ_ob. = 115 kg/m3) o stosunkowo niskiej wartości współczynnika przewodzenia ciepła λ_D = 0,040 W/(m·K). Ponadto charakteryzuje się on współczynnikiem oporu dyfuzyjnego μ = 3, co powoduje, że stanowi właściwą termoizolację od wewnątrz (FOT. 1–3).

Płyty klimatyczne wytwarzane są z silikatu wapiennego, będącego materiałem na bazie mineralnej. Kryształki silikatu wapiennego tworzą mikroporowaty szkielet, tworząc wyrób o wysokiej kapilarności (gęstość objętościowa ρ_ob. = 200–400 kg/m3, współczynnik przewodzenia ciepła λ_D = 0,059 W/(m·K)). Jest to materiał paroprzepuszczalny o współczynniku oporu dyfuzyjnego μ = 3–6, posiadający otwarte pory, kapilarnie aktywny, przyjazny dla środowiska naturalnego, niepalny oraz zapobiegający tworzeniu się pleśni i zagrzybienia. Wyroby można stosować w pełnym systemie, obejmującym klej, szpachlę i farby. Systemu nie powinno się łączyć z wyrobami na bazie gipsu.

Płyty z paneli próżniowych VIP składają się z rdzenia oraz powłoki w postaci szczelnej membrany zwanej folią. Charakteryzują się niską wartością λ_D = 0,006–0,007 W/(m·K) i wysoką wartością współczynnika μ. Płyty powinny być chronione przed uszkodzeniami, wilgocią i nasłonecznieniem. Montaż powinien odbywać się w warunkach suchych. Przygotowywane są do wbudowania jako indywidualny projekt.

Tynki ciepłochronne (renowacyjne) pozwalają uzyskać znacznie lepsze właściwości termoizolacyjne budynku niż przy zastosowaniu zwykłych tynków. Zapobiegają przemarzaniu murów, a zatem mają duży udział w ograniczeniu utraty ciepła. Ich zaletami są: eliminacja mostków cieplnych oraz wyprowadzanie wilgoci ze ściany. Często jest to gotowa mieszanka do ręcznego i maszynowego nakładania. Sprawdza się zarówno w pracach zewnętrznych, jak i wewnętrznych.

Podstawę tynku stanowi niezwykle lekki granulat ze spienionej mączki szklanej i perlitu. Tym dwóm składnikom zawdzięcza swoje wyjątkowe właściwości termoizolacyjne [λ_D = 0,06–0,11 W/(m·K)].

Według [7] materiały termoizolacyjne stosowane do ociepleń od strony wewnętrznej można podzielić na następujące grupy:

• zastosowanie materiału termoizolacyjnego o bardzo wysokim oporze dyfuzyjnym – szkło piankowe o współczynniku przewodzenia ciepła λ_D = 0,036 W/(m·K) i współczynniku oporu dyfuzyjnego μ = ∞ (w praktyce μ = 100  000), stosowane o grubości od 4 cm do 18 cm,
• zastosowanie materiału termoizolacyjnego wraz z paroizolacją, np. w postaci folii aluminiowej od strony wewnętrznej oraz warstwy wykończeniowej w postaci np. płyt gipsowo-kartonowych lub termoizolacyjna płyta zespolona z warstwą zapewniającą opór dyfuzyjny (np. płyta składająca się z płyt styropianowych EPS z dodatkiem grafitu oraz płyty gipsowo-kartonowej, a także opcjonalnie z paroizolacją jako warstwą pośrednią); stosowane o grubości termoizolacji od 4 cm do 10 cm (współczynnik oporu dyfuzyjnego μ = 30–70) [8],
• zastosowanie materiału dopuszczające wystąpienie kondesacji – wyroby z silikatu wapiennego (płyty klimatyczne). W przypadku wytworzenia się wilgoci pod warstwą ocieplenia nie ma ryzyka występowania pleśni i zagrzybienia muru i degradacji izolacji. Płyty klimatyczne dzięki swojej aktywności kapilarnej pochłania wilgoć i rozprasza ją na całej powierzchni, skąd zostaje ona odparowana. Materiał tego typu nie traci właściwości termoizolacyjnych – wartość współczynnika przewodzenia ciepła λ_D = 0,059 W/(m·K), stosowane najczęściej grubości do 5 cm, a współczynnik oporu dyfuzyjnego wynosi μ = 3–6 [9]. Innym materiałem termoizolacyjnym w tej grupie są mineralne płyty izolacyjne wykonane z lekkiej odmiany betonu komórkowego (np. Multipor), opisany wcześniej oraz w [10],
• zastosowanie materiału o bardzo niskiej wartości współczynnika przewodzenia ciepła – aerożel. Jest to materiał będący rodzajem sztywnej piany o bardzo niskiej wartości gęstości, który składa się w ponad 90% z powietrza (pozostała część to żel tworzący nanostrukturę). Charakteryzuje się współczynnikiem λ_D = 0,013–0,018 W/(m·K). Stosowany np. do prac termoizolacyjnych wewnątrz budynku, w miejscach trudno dostępnych [11],
• zastosowanie materiału termoizolacyjnego, który powstaje z połączenia wełny mineralnej z aerożelem, nazywany aerowełną. Charakteryzuje się współczynnikiem przewodzenia ciepła λ_D = 0,019 W/(m·K), a współczynnik oporu dyfuzyjnego μ > 3 [12],
• zastosowanie nowoczesnego materiału termoizolacyjnego – izolacja próżniowa (tzw. modułowy system ocieplenia od wewnątrz), która charakteryzuje się niską wartością współczynnika przewodzenia ciepła λ_D = 0,007 W/(m·K) oraz współczynnikiem oporu dyfuzyjnego na poziomie μ > 500  000. Zalecana grubość izolacji do 3,5 cm z zastosowaniem wykończenia w postaci płyty włóknocementowej [13],
• zastosowanie materiałów ekologicznych, np. w postaci płyt z wełny drzewnej lub z włókien konopnych. To materiały cechujące się bardzo dobrymi właściwościami termoizolacyjnymi oraz niewielkim oporem dyfuzyjnym. Dodatkowo materiały te mają zbliżone cechy do płyt mineralnych lub płyt klimatycznych, dotyczące aktywności kapilarnej.

W TAB. 1 zestawiono parametry techniczne wybranych materiałów termoizolacyjnych wykorzystywane w analizie zjawisk cieplno-wilgotnościowych.

Wartości parametrów fizykalnych przegród zewnętrznych i ich złączy zależą głównie od:

• współczynnika przewodzenia ciepła λ [W/(m·K)],
•  współczynnika oporu dyfuzyjnego μ [–],
• dyfuzyjnie równoważnej grubości warstwy powietrza s_d = μ·d [m] materiałów izolacyjnych.

Szczegółową charakterystykę wybranych materiałów izolacyjnych przedstawiono także m.in. w pracach [6, 15].

W przypadku opracowania koncepcji projektowej ocieplenia od wewnątrz zapobiegającej wystąpieniu kondensacji należy uwzględnić warunki mikroklimatu wnętrz pomieszczeń. Dlatego zasadne staje się przeprowadzenie obliczeń i analiz w zakresie przyrostu wilgoci w ścianach ocieplonych od wewnątrz ze szczególną starannością i uwzględnieniem zmieniających się warunków eksploatacji.

Aby zapewnić prawidłowe warunki eksploatacji, należy zastosować termoizolację o bardzo wysokim współczynniku oporu dyfuzyjnego μ [–] lub dodatkową warstwę izolacji paroszczelnej od strony wewnętrznej. W ten sposób teoretycznie zostaje wyeliminowana dyfuzja pary wodnej z pomieszczeń w konstrukcję ściany.

Według normy DIN 4108-3 [16] zaleca się, aby wartość dyfuzyjnie równoważnej grubości warstwy powietrza sd izolacji termicznej lub zastosowanej paraizolacji przekraczała 1500 m. Tego typu koncepcje rozwiązań zalecane są w przypadku docieplenia ścian w pomieszczeniach mokrych, w których panuje w sposób ciągły podwyższona wilgotność pomieszczeń (np. baseny kryte, pralnie).

Dodatkowo dopuszcza się, według DIN 4108-3 [16], stosowanie materiałów stanowiących opór dyfuzyjny, dla których dyfuzyjnie równoważna grubość warstwy powietrza sd zawiera się pomiędzy 0,5 m a 1500 m. Tak szerokie zróżnicowanie wielkości sd wpływa niejednoznacznie na oceny poprawności realizowanych dociepleń. Materiał, którego sd wynosi powyżej 0,5 m, jest materiałem „otwartym dyfuzyjnie”, natomiast materiał o sd niewiele mniejszej niż 1500 m jest określany w praktyce jako „izolacja paroszczelna”. W takim przypadku niezbędne staje się przeprowadzenie symulacji wilgotnościowej analizowanej przegrody budowlanej w pełnym roku jej eksploatacji.

Ilość zakumulowanej wilgoci, która jest dopuszczalna w odniesieniu do tego typu koncepcji ocieplenia, musi być na takim poziomie, aby umożliwić jej wyparowanie w kierunku użytkowanego pomieszczenia lub nie powodować akumulacji w kolejnych latach. Istotne jest dodatkowo zapewnienie pełnej szczelności na niekontrolowaną infiltrację powietrza [7].

Na podstawie przeprowadzonych analiz przedstawiono zalety i wady ocieplenia przegród od wewnątrz – RYS. 3.

Izolacyjność cieplna ścian zewnętrznych ocieplonych od wewnątrz

Dobór materiału termoizolacyjnego do ocieplenia od wewnątrz nie powinien być przypadkowy, lecz oparty na podstawie znajomości parametrów technicznych warstw przegrody. Na wstępie, aby spełnić podstawowe kryterium cieplne U_c ≤ U_c(max), należy ustalić grubość materiału termoizolacyjnego (TAB. 1) o zróżnicowanej wartości współczynnika przewodzenia ciepła λ [W/(m·K)].

Przykład obliczeniowy 1

Obliczono współczynnik przenikania ciepła U_c [W/(m2·K)] ścian zewnętrznej z cegły pełnej grubości 25 cm i 37 cm, ocieplonej od strony wewnętrznej różnymi materiałami, zgodnie z procedurą normy PN-EN ISO 6946:2008 [17].

Do obliczenia współczynnika przenikania ciepła U_c [W/(m2·K)] przyjęto następujące założenia:

• opór przejmowania ciepła dla ściany; wartości oporu przejmowania ciepła zostały przyjęte według PN-EN ISO 6946:2008 [17] dla poziomego kierunku strumienia ciepła:
  – opór przejmowania ciepła na zewnętrznej powierzchni przegrody: R_se = 0,04 (m²·K)/W,
  – opór przejmowania ciepła na wewnętrznej powierzchni przegrody: R_si = 0,13 (m²·K)/W,
• wartości współczynnika przewodzenia ciepła λ [W/(m·K)] przyjęto na podstawie TAB. 1 i tablic – załącznik do pracy [18].

Wyniki obliczeń współczynnika przenikania ciepła U_c dla analizowanych rozwiązań materiałowych ściany zewnętrznej zestawiono w TAB. 2.

Istotny wpływ na wartość współczynnika przenikania ciepła przegrody budowlanej Uc [W/(m2·K)] ma wartość współczynnika przewodzenia ciepła λ [W/(m·K)] materiału izolacyjnego. W odniesieniu do jednego rodzaju izolacji może się ona wahać w znacznym przedziale w zależności od produktu, co wynika z szybkiego rozwoju rynku materiałów termoizolacyjnych oraz coraz bardziej zaawansowanych technologii produkcyjnych.

W obliczeniach różnicowano grubość warstwy izolacji cieplnej i wartość współczynnika przewodzenia ciepła materiału izolacyjnego λ [W/(m·K)]. Dodatkowo zamieszczono poziomy wymagań co do izolacyjności cieplnej U_c(max) [W/(m²·K)] według rozporządzenia [1], obowiązujące od 1.01.2021 r. (rozwiązania materiałowe ścian zewnętrznych spełniających kryterium cieplne: U_c ≤ U_c(max) = 0,20 W/(m²·K) – zaznaczono kolorem zielonym – TAB. 2).

Oprócz znajomości izolacyjności cieplnej ścian zewnętrznych istotne staje się określenie rozkładu temperatury przy założeniu temperatury powietrza wewnętrznego t_i i zewnętrznego t_e.

Przykład obliczeniowy 2

Określono rozkład temperatur w dwuwarstwowej ścianie zewnętrznej z ociepleniem usytuowanym od zewnątrz i wewnątrz (RYS. 4–5, TAB. 3 i TAB. 4).

Do określenia rozkładu temperatur w ścianie zewnętrznej przyjęto następujące założenia:

• temperatura obliczeniowa zewnętrzna (Toruń – III strefa klimatyczna: t_e = –20°C),
• temperatura obliczeniowa wewnętrzna (pomieszczenia przeznaczone do przebywania ludzi bez okryć zewnętrznych nie wykonujących w sposób ciągły pracy fizycznej – pokoje mieszkalne, przedpokoje, kuchnie, korytarze: t_i = 20°C),
• opory przejmowania ciepła dla ściany:
  — opór przejmowania ciepła na zewnętrznej powierzchni przegrody: R_se = 0,04 (m²·K)/W,
  — opór przejmowania ciepła na wewnętrznej powierzchni przegrody: R_si = 0,25 (m²·K)/W.

W TAB. 5 i TAB. 6 zestawiono wyniki obliczeń.

Należy podkreślić, że ocieplenie ściany zewnętrznej od wewnątrz powoduje, że jej warstwa konstrukcyjna (beton komórkowy) znajduje się w strefie przemarzania (t <  0°C). Takie zjawisko może spowodować zmianę parametrów technicznych i fizykalnych (cieplno-wilgotnościowych) analizowanej przegrody.

Kształtowanie parametrów fizykalnych złączy przegród ocieplonych od wewnątrz

Budynek stanowi zbiór przegród budowlanych i ich złączy o indywidualnym charakterze fizykalnym i poddany jest oddziaływaniu środowiska zewnętrznego i wewnętrznego. W wielu przypadkach analiza przegród i złączy budowlanych w aspekcie konstrukcyjno-materiałowym i technologii wykonania nie budzi zastrzeżeń na etapie projektowania. Natomiast znajomość ich parametrów fizykalnych, związanych z wymianą ciepła i wilgoci, pozwala na uniknięcie wielu wad korozyjnych i fizykalnych. Szczególnie dotyczy to przegród ocieplonych od wewnątrz.

Przykład obliczeniowy 3

Obliczono parametry fizykalne wybranych złączy przegród przed ociepleniem oraz ocieplonych od strony wewnętrznej.

W przykładzie zaprezentowano wyniki obliczeń i analiz parametrów fizykalnych złączy:

• połączenie ściany zewnętrznej ze stropem w przekroju przez wieniec (RYS. 6–8, RYS. 9-11),
• połączenie ściany zewnętrznej z oknem w przekroju przez ościeżnicę (RYS. 12–14, RYS. 15-17 i RYS. 18-20).

Do obliczeń numerycznych, przy zastosowaniu programu komputerowego TRISCO-KOBRU 86 [19], przyjęto następujące założenia:

• modelowanie złączy wykonano zgodnie z zasadami przedstawionymi w PN-EN ISO 10211:2008 [20],
• opory przejmowania ciepła (R_si, R_se) przyjęto zgodnie z PN-EN ISO 6946:2008 [17] przy obliczeniach strumieni cieplnych oraz według PN-EN ISO 13788:2003 [21] przy obliczeniach rozkładu temperatur i czynnika temperaturowego ƒR_si(2D),
• temperatura powietrza wewnętrznego t_i = 20°C (pokój dzienny), temperatura powietrza zewnętrznego t_e = –20°C (III strefa),
• wartości współczynnika przewodzenia ciepła materiałów budowlanych λ [W/(m·K)] przyjęto na podstawie tablic zamieszczonych w pracy [18].

Na RYS. 6–8, RYS. 9-11, RYS. 12–14, RYS. 15-17 i RYS. 18-20  przedstawiono analizowane warianty obliczeniowe. Szczegółowe procedury obliczeniowe parametrów fizykalnych złączy zaprezentowano m.in. w pracy [18]. Wyniki obliczeń zaprezentowano w TAB. 7 i TAB. 8.

Na podstawie przeprowadzonych obliczeń (TAB. 7 i TAB. 8) można stwierdzić, że analizowane złącza generują dodatkowe straty ciepła określone m.in. w postaci liniowego współczynnika przenikania ciepła Ψi [W/(m·K)] oraz obniżenie temperatury na wewnętrznej powierzchni przegrody tmin. [°C]. Parametry fizykalne złączy ścian zewnętrznych po ociepleniu od wewnątrz zależą od usytuowania i grubości materiału termoizolacyjnego (TAB. 7 i TAB. 8).

Należy zwrócić uwagę, że ocieplenie od wewnątrz bez węgarka (przedłużenia ocieplenia na ościeżnicę – RYS. 15-17) powoduje znacznie wyższe dodatkowe straty ciepła (Φ, L^2D, Ψ_i) oraz obniżenie temperatury na wewnętrznej powierzchni przegrody (t_min., ƒ_Rsi.(2D)) niż rozwiązanie z węgarkiem – RYS. 18-20.

Takie rozwiązanie powoduje ryzyko występowania kondensacji na wewnętrznej powierzchni przegrody (rozwój pleśni i grzybów pleśniowych), kondensacji międzywarstwowej oraz zwiększenie ilości energii koniecznej do ogrzania pomieszczeń do żądanej temperatury.

Spełnienie kryterium w zakresie uniknięcia występowania ryzyka kondensacji powierzchniowej (rozwoju pleśni i grzybów pleśniowych): ƒR_si.(2D) ≥ ƒR_si.(kryt.) wymaga określenia wartości ƒR_si.(2D) na podstawie temperatury minimalnej na wewnętrznej powierzchni przegrody w miejscu mostka cieplnego (2D) t_min. [°C] oraz wartości ƒR_si(kryt.) uwzględniającej parametry powietrza wewnętrznego i zewnętrznego (wilgotność i temperatura powietrza).

Według normy PN-EN ISO 13788:2003 [21] czynnik temperaturowy ƒR_si(kryt.) oblicza się lub przyjmuje w zależności od zastosowanego w budynku rodzaju wentylacji (wentylacja grawitacyjna – dominująca w budownictwie mieszkaniowym lub wentylacja mechaniczna, często będąca składnikiem systemów klimatyzacyjnych pozwalających w prawie dowolny sposób kształtować właściwości mikroklimatu wnętrz).

Wartość maksymalna z 12 miesięcy w odniesieniu do lokalizacji (Bydgoszcz) ƒR_si.(max) = ƒR_si(kryt.) = 0,785 (luty). Oznacza to, że w każdym miesiącu roku i dla wszystkich innych wartości temperatur brzegowych dla uniknięcia kondensacji powierzchniowej ƒR_si.(2D) powinien być większy niż 0,785. W pewnych przypadkach (tabele 7–8) warunek: ƒR_si.(2D) ≥ ƒR_si(kryt.) nie został spełniony, w związku z czym istnieje możliwość (ryzyko) występowania kondensacji na wewnętrznej powierzchni przegrody.

W rozporządzeniu [1], mimo uznania normy PN-EN ISO 13788 [21] za obowiązującą w projektowaniu, istnieje odstępstwo od jej wymagań polegające na przyjęciu średniej miesięcznej wilgotności względnej powietrza wewnętrznego w stałej wartości φ_i = 0,50 (50%) (punkt 2.2.2 Załącznika nr 2 [1]) dla pomieszczeń z temperaturą wewnętrzną równą co najmniej 20°C. Równocześnie dopuszczono (bez obliczeń) dla tych pomieszczeń przyjmowanie wartości czynnika ƒR_si(kryt.) = 0,72, co praktycznie oznacza rezygnację z ustalania klas wilgotności pomieszczeń zaopatrzonych w wentylację grawitacyjną. To odstępstwo nie pozwala na uwzględnienie w obliczeniach wilgotnościowych realnych warunków lokalizacyjnych (klimatycznych) oraz mikroklimatycznych badanego budynku, przynajmniej w odniesieniu do pomieszczeń o temperaturze wewnętrznej t_i ≥ 20°C, dość drastycznie obniżając poziom wymagań w zakresie ochrony przed zagrzybieniem budynków położonych w Polsce w ostrzejszych strefach klimatycznych (strefa IV i V).

Sprawdzenie warunku w zakresie występowania kondensacji międzywarstwowej przeprowadza się metodą szacunkową Glasera przedstawioną w normie PN-EN ISO 13788:2003 [21]. Norma ta budzi wiele wątpliwości co do jakości uzyskiwanych wyników obliczeń i sposobu ich interpretacji, dlatego zaleca się przeprowadzenie obliczenia metodą numeryczną. Metody symulacyjne opierają się na zaawansowanych programach komputerowych do symulacji zjawisk cieplno-wilgotnościowych, np. WUFI-PRO 5.0. Wyniki w zakresie kondensacji międzywarstwowej, przy zróżnicowanym zastosowaniu materiału termoizolacyjnego, zaprezentowano m.in. w pracach [15, 22].

Podsumowanie i wnioski

Docieplenie ścian zewnętrznych od wewnątrz jest powszechnie stosowanym działaniem w zakresie termomodernizacji istniejących budynków w celu osiągnięcia obowiązujących i zmieniających się wymagań w aspekcie cieplno-wilgotnościowym.

Projektowanie tego typu dociepleń na podstawie obliczeń przybliżonych, np. dotyczących tylko płaskiej przegrody, określając współczynnik przenikania ciepła w polu jednowymiarowym U_c (U_1D), jest niedopuszczalne. Zasadne staje się wykonanie obliczeń parametrów fizykalnych złączy przegród zewnętrznych z uwzględnieniem odpowiednich parametrów powietrza wewnętrznego i zewnętrznego, prezentowane w przykładzie obliczeniowym 3 oraz m.in. w pracy [23]. Na ich podstawie należy opracować karty katalogowe poprawnie zaprojektowanych złączy przegród zewnętrznych po ociepleniu od wewnątrz.

Rozwiązanie materiałowe ocieplenia przegród budynku od strony wewnętrznej zależy od następujących czynników:

• eksploatacja pomieszczeń,
• rodzaj materiału konstrukcyjnego ścian oraz materiału użytego do ocieplenia,
• technologia zamocowania dodatkowej termoizolacji.

Szczegółowe analizy w zakresie projektowania i wykonywania dociepleń od wewnątrz przedstawiono także m.in. w pracy [24].

Literatura

1. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU z 2017 r. poz. 2285).
2. K. Arbiter, „Innendaemmung”, Wydawnictwo Rudolf Mueller, Koeln 2014.
3. R. Bynum, „Insulation Handbook” McGraw-Hill 2001.
4. M. Pfundstein, „Detal Practice: Insulating Materials. Principles, Materials and Applications”, Birkhauser GmbH, 2008.
5. Powell & Stanley L. Matthews, „Insulation, Materials and Systems”, ASTM 1997.
6. M. Wesołowska, K. Pawłowski, „Aspekty związane z dostosowaniem obiektów istniejących do standardu budownictwa energooszczędnego”, Agencja Reklamowa TOP, Włocławek 2016.
7. B. Orlik-Kożdzoń, P. Krause, T. Steidl, „Rozwiązania materiałowe w ociepleniach od wewnątrz”, „IZOLACJE” 11/12/2015, s. 30–34.
8. Strona internetowa: www.knauf.pl
9. Strona internetowa: www.ecovario.pl
10. Strona internetowa: www.xella.pl
11. EnergieCluster. Kurs HLWD 2011, Innendämmung.
12. Deutsche Rockwool Mineralwool.
13. Strona internetowa: www.variotec.de
14. K. Arbeter, „Innendaemmung”, Wyd. Rudolf Mueller, Koeln 2014.
15. M. Dybowska-Józefiak, K. Pawłowski, „Analiza rozwiązań materiałowych przegród zewnętrznych ocieplonych od wewnątrz”, „Materiały Budowlane” 1/2017, s. 31–33.
16. DIN 4108-3 Wärmeschutz und Energie-Einsparung in Gebäuden. Teil 3: Klimabedingter Feuchteschutz. Anforderungen, Berechnungsverfahren und Hinweise für Planung und Ausfrührung.
17. PN-EN ISO 6946:2008, „Komponenty budowlane i elementy budynku. Opór cieplny i współczynnik przenikania ciepła. Metoda obliczania”.
18. K. Pawłowski, „Projektowanie przegród zewnętrznych w świetle aktualnych warunków technicznych dotyczących budynków. Obliczenia cieplno-wilgotnościowe przegród zewnętrznych i ich złączy”, Grupa MEDIUM, Warszawa 2016.
19. Program komputerowy TRISCO-KOBRU 86.
20. PN-EN ISO 10211:2008, „Mostki cieplne w budynkach. Strumienie ciepła i temperatury powierzchni. Obliczenia szczegółowe”.
21. PN-EN ISO 13788:2003, „Cieplno-wilgotnościowe właściwości komponentów budowlanych i elementów budynku. Temperatura powierzchni wewnętrznej umożliwiająca uniknięcie krytycznej wilgotności powierzchni wewnętrznej kondensacji. Metody obliczania”.
22. M. Dybowska-Józefiak, K. Pawłowski, „Renowacja ścian zewnętrznych budynków ocieplonych od wewnątrz – wybrane aspekty fizykalne”, „Materiały Budowlane” 11/2015, s. 128–130.
23. K. Pawłowski, „Parametry fizykalne złączy ścian zewnętrznych po ociepleniu od wewnątrz – studium przypadku”, XVI Polska Konferencja Naukowo-Techniczna Fizyka Budowli w Teorii i Praktyce, Łódź 2017. Materiały konferencyjne. Referaty, Instytut Fizyki Budowli Katarzyna i Piotr Klemm S.C., s. 173–177.
24. R. Wójcik, „Docieplenie budynków od wewnątrz”, Grupa MEDIUM, Warszawa 2018.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!