Tarasy naziemne – projektowanie i warunki techniczne wykonania i odbioru robót – wybrane zagadnienia

Jeżeli płyta wykonywana jest na gruncie, konieczne jest usunięcie gruntów wysadzinowych (jeżeli występują) oraz zabezpieczenie jej przed zawilgoceniem na skutek podciągania kapilarnego wilgoci z gruntu.

Część gruntu należy wymienić. Po określeniu poziomu spodu płyty tarasu trzeba usunąć część gruntu rodzimego, tak aby można było wykonać podsypkę piaskową. Podsypkę należy zagęszczać warstwami po 20–30 cm. Ostatnie 25–30 cm należy wykonać jako warstwę przerywającą podciąganie kapilarne z kruszywa płukanego o uziarnieniu 8/16 mm oraz przekryć grubą folią z tworzywa sztucznego odporną na temperatury ujemne lub membraną kubełkową (kubełkami do dołu). Wykop pod warstwę podkładową z kruszywa płukanego musi być z każdej strony przynajmniej o 50 cm szerszy niż wymiary tarasu.

Jeśli taras będzie się znajdować przy budynku, konieczne jest wykonanie dylatacji wzdłuż jego ściany. Do tego celu można użyć płyt z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) [1] (zalecane) lub z twardego styropianu (EPS) [2] grubości 2 cm. Termoizolacja może być tylko z XPS [1].

Wymagania stawiane tarasom naziemnym

Rozwiązanie konstrukcyjne tarasu naziemnego powinno uwzględniać wszystkie czynniki oddziałujące na połać. Konieczne jest:

• zapewnienie przeniesienia obciążeń działających na konstrukcję,
• zabezpieczenie przed wnikaniem wód opadowych w konstrukcję tarasu i w grunt pod konstrukcją,
• zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania osobom korzystającym z tarasu.

Projektowanie tarasów naziemnych ze względu na obciążenie wilgocią

Ogólnie projektuje się tarasy z powierzchniowym lub drenażowym odprowadzeniem wody. Powierzchniowy sposób odprowadzenia wody wymaga wykonania uszczelnienia zespolonego (podpłytkowego) i okładziny ceramicznej lub z kamieni naturalnych. Istotą tego rozwiązania jest niedopuszczenie do penetracji wilgoci i wody w głąb jastrychu.

Drenażowy sposób odprowadzenia wody zakłada możliwość wnikania wody opadowej w warstwy wierzchnie (użytkowe) konstrukcji. Polega na odprowadzeniu wody opadowej zarówno po powierzchni użytkowej (okładzinie ceramicznej, dekoracyjnych płytach chodnikowych, kostce betonowej), jak i przez specjalną warstwę drenującą.

Może tu być wykorzystany układ tradycyjny, w którym termoizolacja chroniona jest przez hydroizolację, albo odwrócony, charakteryzujący się tym, że hydroizolacja chroniona jest przez termoizolację. Spadek połaci tarasu powinien wynosić 1,5–2%. Dowiedz się więcej o izolacji tarasów >>

Uszczelnienie zespolone (podpłytkowe) w tarasach z powierzchniowym odprowadzeniem wody

Do wykonania uszczelnienia zespolonego stosuje się:

• elastyczne szlamy (mikrozaprawy) uszczelniające,
• masy (zaprawy) hybrydowe,
• maty lub folie uszczelniające.

Wymagania stawiane szlamom oraz masom hybrydowym przez normę PN-EN 14891 [3]

W tym przypadku wymagania podstawowe muszą być zawsze spełnione, wymagania dodatkowe dotyczą tylko takich warunków użytkowania, w których wymagany jest podwyższony poziom wymagań podstawowych (stanowią one jednocześnie dodatkową informację o właściwościach wyrobów) – istotne mogą być wymagania dotyczące mostkowania pęknięć w niskiej i/lub bardzo niskiej temperaturze.

Uszczelnienie zespolone jest wystarczającym zabezpieczeniem połaci tarasu na gruncie. Możliwe jest także wykonanie dodatkowej powłoki wodochronnej połaci, wykonuje się ją wówczas na płycie konstrukcyjnej ze spadkiem lub na warstwie spadkowej. Na niej wykonywany jest jastrych cementowy, izolacja popłytkowa i posadzka. Do jej wykonania stosuje się:

• rolowe materiały bitumiczne (papy, membrany samoprzylepne) zgodne z normą PN-EN 13707 [4],
• wyroby rolowe z tworzyw sztucznych i kauczuku (membrany) zgodne z normą PN-EN 13956 [5],
• polimerowo-bitumiczne, grubowarstwowe masy uszczelniające (masy KMB) ze stosowną oceną techniczną; powłoka wodochronna (z ewentualną wkładką zbrojącą) musi mieć grubość 4 mm po wyschnięciu.

Izolacja wodochronna w tarasach z drenażowym odprowadzeniem wody

Do wykonywania izolacji wodochronnej stosuje się:

• rolowe materiały bitumiczne (papy, membrany samoprzylepne) zgodne z normą PN­-EN 13707 [4],
• wyroby rolowe z tworzyw sztucznych i kauczuku (membrany) zgodne z normą PN­-EN 13956 [5],
• polimerowo-bitumiczne, grubowarstwowe masy uszczelniające (masy KMB) ze stosowną oceną techniczną; powłoka wodochronna (z ewentualną wkładką zbrojącą) musi mieć grubość 4 mm po wyschnięciu,
• elastyczne szlamy mineralne lub masy (zaprawy) hybrydowe ze stosownym dopuszczeniem do zastosowania (np. oceną techniczną). Niedopuszczalne jest stosowanie szlamów mineralnych i mas (zapraw) hybrydowych deklarowanych na zgodność z PN-EN 14891 [3],
• maty i folie uszczelniające ze stosowną oceną techniczną.

Nie dopuszcza się stosowania do izolacji międzywarstwowej pap na osnowie tekturowej oraz pap niemodyfikowanych (niezależnie od osnowy). W przypadku folii (membran) z tworzyw sztucznych lub kauczuku ich grubość nie może być mniejsza niż 1,2 mm. Można stosować tylko te materiały, które na zakładach są zgrzewane, sklejane lub wulkanizowane.

Wariant z drenażowym odprowadzeniem wody bezwzględnie wymaga zastosowania systemowych profili okapowych z otworami umożliwiającymi odprowadzenie wody poza połać.

Projektowanie tarasów ze względu na obciążenia termiczne

Najbardziej narażona na oddziaływania termiczne jest warstwa użytkowa,

• w układzie z uszczelnieniem zespolonym – okładzina ceramiczna lub z kamieni naturalnych, elastyczna zaprawa uszczelniająca, klej do okładzin oraz warstwa jastrychu (elementy te należy rozpatrywać łącznie),
• w układzie z drenażowym odprowadzeniem wody – okładzina ceramiczna lub z kamieni naturalnych, klej do okładzin oraz jastrych wodoprzepuszczalny.

Dobowy gradient temperatury (latem) dochodzi do 50°C, roczny do 100°C, co wymaga odpowiedniego zdylatowania powierzchni. Według instrukcji ITB [6] maksymalny rozstaw dylatacji wynosi 2×2 m. Niemieckie wytyczne ZDB [7] uzależniają to od rodzaju płytek, odkształcalności kleju oraz lokalizacji konstrukcji i obciążeń na nią działających i podają rozstaw szczelin dylatacyjnych wielkości 2–5 m.

Należy rozróżnić następujące rodzaje dylatacji:

• konstrukcyjna budynku,
• brzegowa (obwodowa, skrajna),
• strefowa (pośrednia),
• kontrolna,
• montażowa.

Dylatacje jastrychu na dodatkowej izolacji połaci, jeżeli jest wykonywany, muszą być ściśle skorelowane z dylatacjami w okładzinie ceramicznej – zagadnienie to należy rozpatrywać łącznie.

Dylatacje strefowe jastrychu i okładziny ceramicznej przechodzą przez oba elementy konstrukcji oraz uszczelnienie zespolone (podpłytkowe). Muszą mieć tę samą szerokość i idealnie się pokrywać. Układ dylatacji należy tak zaprojektować, aby zapewnić najwyższą estetykę okładziny ceramicznej.

Masy do wypełnień dylatacji należy tak dobierać, aby zmiana szerokości szczeliny dylatacyjnej nie była większa niż zdolność masy do przenoszenia odkształceń, która jest określana przez zdolność ruchu. Parametr ten jest wyznaczany na podstawie zdolności masy do przenoszenia odkształceń wyrażonych w procentowej zmianie szerokości szczeliny w odniesieniu do jej szerokości w momencie nakładania masy; odnosi się on do względnej zmiany szerokości szczeliny.

Względną zmianę szerokości szczeliny Δ można obliczyć ze wzoru:

gdzie:

Δ – względna zmiana szerokości szczeliny [%],
Δs = α∙L∙Δt∙1000 – przemieszczenie boków szczeliny [mm],
α – współczynnik rozszerzalności liniowej (zaprawy cementowej lub betonu),
B – szerokość szczeliny dylatacyjnej [mm]
L – długość niezdylatowanego odcinka [m],
Δt – zmiana temperatury [°C].

Przy rozstawie dylatacji większym niż 3 m konieczne jest obliczeniowe sprawdzenie, czy materiał wypełniający dylatację jest w stanie przenieść zmiany jej szerokości.

Zdylatowana powierzchnia powinna mieć kształt kwadratu lub prostokąta o proporcjach długości boków nie większych niż 2:1. Należy dylatować także każdą zmianę kierunku pola.

Do wypełnień dylatacji stosuje się odporne na czynniki atmosferyczne masy na bazie silikonów, poliuretanów lub wielosiarczków (tiokoli). Powinny one być zgodne z PN-EN 15651-4 [8]. Szerokość dylatacji strefowych i brzegowych nie powinna być mniejsza niż 8 mm (zalecana wielkość: 10 mm).

Gdy jedyną izolacją tarasu jest uszczelnienie podpłytkowe zasady wykonywania dylatacji w posadzce są identyczne. Nie dylatuje się płyty konstrukcyjnej, warstwa spadkowa zwykle też nie wymaga dylatacji, jednak dylatuje się posadzkę. Wówczas dylatacje strefowe wykonywane są wyłącznie w okładzinie ceramicznej czy kamiennej (można spotkać się z terminologią: dylatacje pozorne).

Ostateczny rozkład pól dylatacyjnych zależy od konstrukcji i kształtu tarasu, jego lokalizacji i położenia względem stron świata, zastosowanej okładziny ceramicznej (zwłaszcza jej koloru), jednak miarodajna jest zawsze dokładna analiza, określająca zakres swobodnych odkształceń termicznych materiału.

Dylatacje uszczelnia się systemowymi taśmami i kształtkami (np. narożnymi) wklejanymi w uszczelnienie podpłytkowe. Do wypełniania dylatacji w wykładzinach z kamieni naturalnych należy stosować specjalne masy przeznaczone do kamieni naturalnych.

Uwaga: na spodzie dylatacji pozornej, jeżeli nie zmieści się sznur dylatacyjny, musi być przekładka antyadhezyjna (np. pasek folii).

Projektowanie tarasów ze względu na bezpieczeństwo użytkowania

Powierzchnia tarasu ze względu na narażenie na oddziaływanie wody (opady atmosferyczne) powinna być antypoślizgowa (dotyczy to szczególnie płytek ceramicznych).

W normie PN-EN 14411 [9] jako deklarowany parametr pojawia się współczynnik tarcia, jednak norma ta nie podaje wymagań dotyczących poślizgu, ale wymaga podania deklaracji wartości. Podstawą jest jednoznaczne zdefiniowanie niebezpiecznych obszarów i określenie odpowiednich wymagań bezpieczeństwa, co bez określenia granicznych wartości definiujących obszary zastosowania jest niemożliwe.

Wobec braku szczegółowych polskich zaleceń można korzystać z niemieckich wytycznych BGR 181, które wymagają klasy antypoślizgowości R 11 albo klasy antypoślizgowości R 10 i przestrzeni wypełnienia V4. Należy obowiązkowo zapewnić możliwość usunięcia wody z powierzchni tarasu przez nadanie jej odpowiedniego spadku o wielkości 1,5–2% (minimalny spadek to 1%).

Spadek połaci powinien być nadany przez odpowiednie zaprojektowanie płyty nośnej lub wykonanie warstwy spadkowej. Warstwę spadkową należy wykonać z:

• jastrychu cementowego klasy min. C20 posiadającego stosowną ocenę techniczną, układanego na warstwie sczepnej,
• betonu klasy min. C16/C20 według normy PN-EN 206 [11], układanego na warstwie sczepnej,
• zapraw naprawczych, np. typu PCC (znacznie rzadziej CC) z systemów naprawy konstrukcji betonowych i żelbetowych, klasy min. R2 zgodnych z normą PN-EN 1504-3 [12], o wytrzymałości na ściskanie przynajmniej 15 MPa, układanych na systemowej warstwie sczepnej.

Parametry wytrzymałościowe betonu płyty i materiału warstwy spadkowej muszą być porównywalne. Do tradycyjnych betonów i zapraw powinno się dodawać modyfikatory polimerowe (np. na bazie butadienu-styrenu). Minimalna (w najcieńszym miejscu) grubość takiej warstwy spadkowej powinna wynosić 3 cm.

Jeżeli jastrych spadkowy wykonywany jest z suchej zaprawy zarabianej czystą wodą, jego grubość wynika z zaleceń producenta. Grubość w najcieńszym miejscu warstwy spadkowej wykonanej z zapraw typu PCC zależy od wytycznych producenta dotyczących zastosowanej zaprawy. Jako warstwę sczepną można stosować zaprawy z systemów napraw konstrukcji żelbetowych lub emulsje polimerowe dodawane do wody zarobowej (wiążące są wytyczne producenta materiału przeznaczonego na jastrych spadkowy). Warstwy sczepnej zwykle nie wykonuje się, gdy warstwą spadkową jest zaprawa PCC grubości do 5 mm.

W przypadku posadzki z żywic wymaganą klasę antypoślizgowości uzyskuje się przez zastosowanie posypki z piasku kwarcowego o określonym uziarnieniu:

• dla klasy R11 o uziarnieniu 0,2–0,7 mm,
• dla klasy R11 V4 o uziarnieniu 0,3–0,8 mm,
• dla klasy R12 V6 o uziarnieniu 0,5–1 mm.

Warstwa użytkowa tarasów z powierzchniowym odprowadzeniem wody

Okładzina ceramiczna

Należy stosować płytki grup BI_a lub AI_a (o nasiąkliwości nieprzekraczającej 0,5%), ewentualnie grup BI_b lub AI_b (o nasiąkliwości nieprzekraczającej 3%), zgodne z normą PN-EN 14411 [9], mrozoodporne według normy PN-EN ISO 10545-12 [13]. Za mrozoodporne (ze względu na nasiąkliwość nieprzekraczającą 0,5%) należy uznać płytki gresowe.

Wymiary płytek nie powinny przekraczać 33×33 cm. Szerokość spoin nie może być mniejsza niż 5 mm (niezależnie od wymiarów płytek), przy maksymalnym rozmiarze płytek szerokość spoin powinna wynosić 7–8 mm. Zaleca się stosowanie płytek w jasnych kolorach.

Jeżeli stosuje się płytki szkliwione, należy dobierać z uwzględnieniem wymagań i zaleceń normy PN-EN ISO 10545-7 [14] (klasa PEI 4 lub PEI 5) oraz załącznika do normy PN-EN 14411 [9] (klasa IV lub V). Powierzchnia okładziny powinna być odpowiednio dylatowana.

Okładzina z kamieni naturalnych

Płytki i płyty z kamieni naturalnych muszą być zgodne z normami:

• PN-EN 12057 [15],
• PN-EN 12058 [16],
• PN-EN 1341 [17].

Kamienie naturalne muszą być mrozoodporne według normy PN-EN 12371:2010 [18] (po 56 cyklach zamarzania – odmarzania spadek wytrzymałości na zginanie, w porównaniu z próbkami niepoddanymi cyklom zamarzania – odmarzania, nie może przekroczyć 20%).

Zaprawa klejąca

Należy stosować cienkowarstwowe zaprawy klejące klasyfikowane jako C2 S2 lub C2 S1 według normy PN-EN 12004-1 [19]. Możliwe jest stosowanie klejów, których odkształcalność została określona nienormowymi badaniami, o ile odzwierciedlają one rzeczywiste warunki pracy kleju. Nie zezwala się na stosowanie klejów, których odkształcalność nie została określona. W wypadku okładzin z kamieni naturalnych zaleca się stosowanie szybkowiążących i szybkoschnących zapraw klejących przeznaczonych do płytek z kamieni naturalnych.

Zaprawa spoinująca

Do spoinowania należy stosować przeznaczone specjalnie do tarasów/balkonów cementowe zaprawy do spoinowania klasyfikowane jako CG2 WA (o zmniejszonej absorpcji wody i wysokiej odporności na ścieranie) według normy PN-EN 13888 [20].

W odniesieniu do okładzin z kamieni naturalnych zaleca się stosowanie szybkowiążących i szybkoschnących zapraw spoinujących przeznaczonych do płytek z kamieni naturalnych.

Warstwa użytkowa (posadzka) z żywic syntetycznych

Do wykonywania powłok żywicznych na balkonie zwykle stosuje się elastyczne systemy na bazie żywic poliuretanowych oraz z polimetakrylanu metylu, rzadziej stosuje się systemy hybrydowe poliuretanowo-epoksydowe. Ze względu na obciążenia termiczne zastosowane systemy muszą być elastyczne (mostkujące rysy), dlatego należy stosować układy grubowarstwowe.

Dokumentem odniesienia może być stosowna ocena techniczna lub norma PN-EN 1504-2 [21]. Norma ta przedstawia właściwości materiałów i metody ich badań, co wymusza indywidualny dobór materiału do każdego przypadku obciążenia. Nie ma tu zdefiniowanych minimalnych wymagań pozwalających na bezpieczne zastosowanie materiału jako warstwy ochronno-uszczelniającej. To projektant, na podstawie wyników badań (deklaracji właściwości użytkowych oraz podanych w karcie technicznej parametrów materiału/systemu), ocenia przydatność danego rozwiązania technologiczno-materiałowego do konkretnych zastosowań.

Dla doboru wymaganych parametrów wytrzymałościowych pomocne mogą być także odpowiednie metody badania wg PN-EN 13813 [10].

Podłożem pod posadzkę żywiczną tarasu naziemnego może być:

• beton klasy minimum C20/25 wg PN-EN 206 [11],
• jastrych cementowy posiadający stosowną ocenę techniczną, o parametrach wytrzymałościowych minimum C25-F4 wg PN-EN 13813 [10],
• zaprawa naprawcza, np. typu PCC lub CC z systemów naprawy konstrukcji betonowych i żelbetowych klasyfikowana przynajmniej jako R3 zgodnie z PN-EN 1504-3 [12].

Balustrady, dylatacje, obróbki blacharskie, odwodnienia

Balustrady, jeżeli występują, powinny być mocowane do elementu konstrukcyjnego (płyty nośnej). Przy drenażowym odprowadzeniu wody balustrada nie może przebijać hydroizolacji, w wariancie z powierzchniowym odprowadzeniem wody jest to sposób zalecany (słupki balustrad należy obsadzać z zastosowaniem zapraw polimerowych PC (epoksydowych), PCC (polimerowo-cementowych) albo montażowych).

Słupki balustrad przebijających powłoki wodochronne połaci powinny być uszczelniane zgodnie z wytycznymi producenta materiału hydroizolacyjnego, z zastosowaniem specjalnych marek, kołnierzy systemowych (manszet) lub dociętych kształtek.

Balustrady nie powinny mieć ostro zakończonych elementów. Ich konstrukcja musi zapewniać przeniesienie sił poziomych, określonych w normie dotyczącej podstawowych obciążeń technologicznych i montażowych. Wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych powinny chronić przed wypadnięciem osób.

Według wytycznych ZDB izolacja powinna być wywinięta na wysokość przynajmniej 15 cm powyżej poziomu warstwy użytkowej. W obszarze progu drzwiowego wysokość ta może zostać zredukowana do 5 cm, o ile zostanie zapewniona możliwość skutecznego odprowadzenia wody przez zastosowanie np. odwodnienia liniowego (korytek wpustowych). Stosowanie przejść bezbarierowych wymaga indywidualnego rozwiązania projektowego.

Dylatacje jastrychu i okładziny z uszczelnieniem zespolonym uszczelnia się za pomocą systemowych taśm i kształtek wklejanych w szlam uszczelniający. Wypełnienie dylatacji masami elastycznymi nie może być traktowane jako uszczelnienie. Sposób mocowania systemowych profili okapowych musi być dostosowany do przyjętej koncepcji uszczelnienia.

W systemie drenażowym otwory odprowadzające wodę w profilach nie mogą być zakryte przez powłokę wodochronną, a w miejscu mocowania obróbek nie może powstawać próg i muszą one odprowadzać wodę do rynien w sposób uniemożliwiający zalewanie okapów połaci.

Przy przygotowywaniu/zabezpieczaniu powierzchni profilu przy połączeniu z powłoką wodochronną należy uwzględniać zalecenia producenta materiału hydroizolacyjnego oraz profilu.

Literatura

 1. PN-EN 13164+A1:2015-03, „Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie. Wyroby z polistyrenu ekstrudowanego (XPS) produkowane fabrycznie. Specyfikacja”.
 2. PN-EN 13163+A2:2016-12, „Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie – Specyfikacja”.
 3. PN-EN 14891:2017-03, „Wyroby nieprzepuszczające wody stosowane w postaci ciekłej pod płytki ceramiczne mocowane klejami – Wymagania, metody badań, ocena i weryfikacja stałości właściwości użytkowych, klasyfikacja i znakowanie”.
 4. PN-EN 13707:2013-12, „Elastyczne wyroby wodochronne. Wyroby asfaltowe na osnowie do pokryć dachowych. Definicje i właściwości”.
 5. PN-EN 13956:2013-06 „Elastyczne wyroby wodochronne. Wyroby z tworzyw sztucznych i kauczuku do pokryć dachowych. Definicje i właściwości”.
 6. „Warunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlanych”. Część C. „Zabezpieczenia i izolacje”. Zeszyt 4. „Izolacje wodochronne tarasów”, ITB, Warszawa 2016.
 7. ZDB Merkblatt „Außenbeläge. Belagskonstruktionen mit Fliesen und Platten außerhalb von Gebäuden”, 2019.
 8. PN-EN 15651-4:2017-03 02, „Kity niestrukturalne stosowane w złączach budynków i przejściach dla pieszych – Część 4: Kity stosowane do przejść dla pieszych”.
 9. PN-EN 14411:2016-09, „Płytki ceramiczne – Definicja, klasyfikacja, właściwości, ocena i weryfikacja stałości właściwości użytkowych i znakowanie”.
10. PN-EN 13813:2003, „Podkłady podłogowe oraz materiały do ich wykonania – Materiały – Właściwości i wymagania”.
11. PN-EN 206+A1:2016-12, „Beton – Wymagania, właściwości, produkcja i zgodność”.
12. PN-EN 1504-3:2006, „Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstrukcji betonowych. Definicje, wymagania, sterowanie jakością i ocena zgodności. Część 3: Naprawy konstrukcyjne i niekonstrukcyjne”.
13. PN-EN ISO 10545-12:1999, „Płytki i płyty ceramiczne – Oznaczanie mrozoodporności”.
14. PN-EN ISO 10545-7:2000, „Płytki i płyty ceramiczne – Oznaczanie odporności na ścieranie powierzchni płytek szkliwionych”.
15. PN-EN 12057:2015-04, „Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty modułowe – Wymagania”.
16. PN-EN 12058:2015-04, „Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty posadzkowe i schodowe – Wymagania”.
17. PN-EN 1341:2013-05, „Płyty z kamienia naturalnego do zewnętrznych nawierzchni drogowych – Wymagania i metody badań”.
18. PN-EN 12371:2010, „Metody badań kamienia naturalnego – Oznaczanie mrozoodporności”.
19. PN-EN 12004-1:2017-03, „Kleje do płytek ceramicznych – Część 1: Wymagania, ocena i weryfikacja stałości właściwości użytkowych, klasyfikacja i znakowanie”.
20. PN-EN 13888:2010, „Zaprawy do spoinowania płytek – Definicje i wymagania techniczne”.
21. PN-EN 1504-2:2006, „Wyroby i systemy do ochrony i napraw konstrukcji betonowych. Definicje, wymagania, sterowanie jakością i ocena zgodności. Część 2: Systemy ochrony powierzchniowej betonu”.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!