Suche fundamenty to podstawa

Scenariusz nie musi wcale być tak pesymistyczny, wystarczy bowiem, że ściany znajdujące się poniżej poziomu gruntu zostaną zabezpieczone przed wilgocią i wodą znajdującą się w gruncie. W tym celu trzeba odciąć jej dostęp do konstrukcji budynku w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Pominięcie któregoś rodzaju izolacji, niestaranne jej wykonanie lub użycie niewłaściwych materiałów mogą skutkować podciąganiem kapilarnym wody w ścianach do wysokości nawet kilku kondygnacji.

Materiały

Mimo obecności na rynku wielu materiałów hydroizolacyjnych, papy są niezmiennie popularne, głównie ze względu na cenę. Ponadto papy nowej generacji mają znacznie lepsze właściwości od tych starych. Są odporne na uszkodzenia mechaniczne, niską i wysoką temperaturę oraz warunki atmosferyczne.

Do izolowania fundamentów oraz ścian fundamentowych nadają się papy asfaltowe podkładowe, o grubości 3-5 mm, które układa się najczęściej w dwóch warstwach sklejonych lepikiem. Papa może być na osnowie z tektury budowlanej i taka jest tania, ale jednocześnie najmniej trwała. Dlatego lepiej sięgnąć po papę na osnowie z włókna szklanego lub polipropylenu. Nie wolno stosować do izolacji fundamentów pap izolacyjnych, gdyż nie są odporne na działanie wilgoci zawartej w gruncie.

Do sklejania warstw papy stosuje się:

• lepik asfaltowy na gorąco (może być używany, jeśli ocieplenie wykonano ze styropianu),
• lepik asfaltowy na zimno (nie może mieć kontaktu z izolacją styropianową), 
• emulsję asfaltowo-kauczukową (do momentu wyschnięcia nie może być narażona na działanie wody, np. w postaci deszczu).

Oprócz papy do izolowania fundamentów można też użyć specjalnej płaskiej folii PVC lub polietylenowej. Ponieważ jednak łatwo ją uszkodzić, podłoże musi być szczególnie starannie wyrównane i gładkie. Ponadto folia  w niskiej temperaturze staje się łamliwa. Warto jednak zaznaczyć, że są także nowoczesne folie polietylenowe, samoprzylepne, z warstwą bitumiczną.

Inne materiały do hydroizolacji to:

• folia EPDM, z kauczuku syntetycznego,
• membrany kauczukowo-bitumiczne, samoprzylepne, wymagają jednak uprzedniego zagruntowania podłoża oraz osłonięcia od strony gruntu np. polistyrenem ekstrudowanym lub folią kubełkową,
• folie (membrany) kubełkowe, produkowane z twardego polietylenu. Ich budowa sprawia, że dobrze odprowadzają wodę,
• masy bitumiczne w postaci płynnej lub półpłynnej. Są to m.in. rozpuszczalnikowe roztwory asfaltowe (do gruntowania podłoży), wodorozcieńczalne emulsje asfaltowe (do izolowania fundamentów), masy asfaltowe (do izolacji wodochronnych) oraz lepiki asfaltowe (stosowane jako samodzielna izolacja lub do przyklejania papy),
• masy mineralne. Większość z nich to zaprawy uszczelniające jedno- i dwuskładnikowe, będące mieszankami na bazie cementu portlandzkiego. Z jednoskładnikowych uzyskuje się sztywne powłoki izolacyjne (stosowane są do wykonywania izolacji pionowych oraz poziomych w ścianach fundamentowych i piwnicznych), natomiast do dwuskładnikowych dodawane są środki poprawiające szczelność i elastyczność (stosuje się je do izolowania fundamentów i piwnic od wewnątrz),
• panele lub membrany zawierające bentonit (ił wulkaniczny).

Rodzaje hydroizolacji

Zależnie od rodzaju gruntu i ilości zawartej w nim wody rozróżnia się trzy izolacje:

• typu lekkiego (przeciwwilgociowa) - stosowana przy gruntach przepuszczalnych, takich jak żwir, piasek, przy niskim poziomie wód gruntowych i sprawnym drenażu. Jeżeli istnieje możliwość krótkotrwałego działania wody zawieszonej pod ciśnieniem, izolację tego typu można wykonać tylko pod warunkiem istnienia skutecznego drenażu zapewniającego odprowadzenie wód opadowych. Wykonuje się ją jako wielowarstwową powłokę ochronną z produktów bitumicznych (lepiki i emulsje asfaltowe, masy bitumiczno-polimerowe, dyspersje asfaltowo-gumowe), folii hydroizolacyjnych (z PVC lub polietylenu o małej gęstości – LPDE), pap podkładowych (na welonie z włókna szklanego lub polipropylenu), folii kubełkowej (wytłaczana folia z polietylenu o wysokiej gęstości, której nazwa pochodzi od kształtu wytłoczeń);
• typu średniego (przeciwwodna) - stosowana w przypadku gruntów słabo przepuszczalnych, takich jak glina, ił, przy jednocześnie niskim poziomie wód gruntowych. Wykonuje się ją z: dwóch warstw papy izolacyjnej sklejanej lepikiem na zimno lub gorąco, folii (membrany z kauczuku syntetycznego - EPDM lub folie kubełkowe) lub masy bitumiczno-polimerowej (w pierwszą warstwę wtapia się tkaninę zbrojącą z włókna szklanego powlekanego tworzywem sztucznym) oraz w formie szczelnej wanny z betonu wylewanego;
• typu ciężkiego (przeciwwodna) - stosowana w miejscach, w których fundamenty trzeba ochronić przed wodą gruntową; często zabezpiecza się ją od strony zewnętrznej ścianką dociskową. Wykonuje się ją w formie wanny wodoszczelnej - przez wylanie płyty fundamentowej łącznie ze ścianami fundamentowymi oraz ułożenie od zewnątrz (pod płytą fundamentową i po zewnętrznej stronie ścian) izolacji z trzech warstw papy lub folii, w formie takiej wanny wewnątrz budynku lub z dwóch warstw masy bitumiczno-polimerowej z wtopioną siatką zbrojącą. Wykonanie wanny jest kosztowne i musi być przeprowadzone niezwykle starannie.

Izolacja budynku niepodpiwniczonego

Na gruntach przepuszczalnych o poziomie wody gruntowej poniżej poziomu posadowienia fundamentów odcina się izolacją poziomą podziemne części budynku na wysokości 15-30 cm nad terenem. Na gruntach nieprzepuszczalnych konieczna jest dodatkowo izolacja pozioma przeciwwodna na ławach fundamentowych. Wykonuje się także przeciwwilgociową izolację pionową fundamentów do głębokości przemarzania gruntu. Izolację trzeba ułożyć na wszystkich ścianach budynku, zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych, również na fundamencie pod komin.

Izolacja budynku podpiwniczonegoIzolacja pozioma wykonywana jest na całej szerokości ław fundamentowych oraz ponad terenem, pod stropem nad piwnicami. Jeśli strop ten znajduje się poniżej powierzchni terenu, dodatkowo izolację układa się 30 cm nad poziomem terenu, w miejscu, w którym kończy się izolacja pionowa. Gdy grunt jest wilgotny, dobrze jest izolację pionową wykonać jako drenażową, z folii kubełkowej. Przykłada się ją wypustkami (kubełkami) do ściany. Tak ułożona folia tworzy pustkę powietrzną, którą może odparować ewentualną wilgoć nagromadzoną w ścianie piwnicy.

Izolację należy połączyć na zakład z poziomą izolacją podłogi i pionową izolacją ścian piwnicznych.

KWIECIEŃ 2008

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!