Sposoby na wykończenie murowanych ścian wewnętrznych

Istnieje wiele sposobów na wykończenie ścian wewnętrznych. Jest to kwestia, którą warto dobrze przemyśleć, ponieważ ma ona wpływ na dobre samopoczucie domowników oraz na to, jak odbierana jest dana przestrzeń.

Niektóre z wykończeń, szczególnie te mniej tradycyjne, mogą zapewnić wnętrzom wyjątkowy i niepowtarzalny charakter. Potrafią doskonale podkreślić ich estetykę i indywidualizm. Z tego powodu warto zapoznać się z metodami wykończenia ścian wewnętrznych, zarówno tymi popularnymi, jak i rzadziej wybieranymi.

Oprócz indywidualnych upodobań i kwestii finansowych duże znaczenie ma również funkcja pomieszczenia. W pomieszczeniach mokrych, takich jak łazienka i kuchnia, stosuje się materiały o wyższej odporności na działanie wody i wilgoci. Murowane ściany wewnętrzne najczęściej wykańcza się tynkiem, który stanowi doskonałe podłoże pod malowanie, tapetowanie, płytki ceramiczne, okładziny kamienne i drewniane.

Tynki wewnętrzne

Najpopularniejsze tynki do ścian wewnętrznych to tradycyjny tynk cementowo-wapienny oraz tynk gipsowy.

Tynk gipsowy pozwala w szybki sposób uzyskać gładką powierzchnię ścian i nie wymaga wykańczania ich gładzią. Dodatkowo korzystnie wpływa na mikroklimat wnętrz. Cechą materiałów gipsowych jest bowiem zdolność do regulowania poziomu wilgotności pomieszczeń poprzez pochłanianie nadmiaru wilgoci i oddawanie jej, gdy w danym pomieszczeniu jest za sucho.

Niestety tynki gipsowe nie są odporne na wodę i stałe zawilgocenie. Gdy poziom wilgotności powietrza przekroczy 80%, gips zaczyna tracić swoją wytrzymałość. Z tego powodu nie układa się go tam, gdzie jest podwyższona wilgotność, np. w łazienkach.

Tynki cementowo-wapienne są o wiele bardziej wytrzymałe pod względem mechanicznym od tynków gipsowych, jednak charakteryzują się chropowatą strukturą. Można je układać we wszystkich pomieszczeniach, co jest jedną z głównych przyczyn, dla której są tak popularne. Mogą być ostatecznym wykończeniem ścian, podłożem pod gładzie gipsowe lub wapienne albo pod ostatnio niezwykle modne tynki dekoracyjne (tynk mozaikowy, strukturalny czy japoński).

Gładzie tynkarskie

Są to produkty do dekoracyjnego wyrównywania chropowatej powierzchni innych tynków, najczęściej cementowych i cementowo-wapiennych. Zawierają dodatki regulujące szybkość wiązania, zwiększające przyczepność i wytrzymałość powłoki. Oprócz tego wyrównują jej barwę oraz ułatwiają szlifowanie. Wyróżniamy gładzie gipsowe, anhydrytowe, cementowe oraz polimerowe.

Najpopularniejsze gładzie gipsowe można układać na ścianach z keramzytobetonu lub na równych ścianach ceramicznych bądź silikatowych murowanych na pełną spoinę. Gładzi gipsowych nie można natomiast układać bezpośrednio na ścianie z betonu komórkowego, gdyż może ona popękać. W przypadku tego materiału lepiej zastosować gładź polimerową. Podobnie jak tynki gipsowe, nie nadają się również do pomieszczeń wilgotnych (np. łazienek). Gładzie muszą być układane na niemal idealnie równych podłożach, ponieważ ich warstwa ma zbyt małą grubość, by ukryć niedoskonałości ściany. Może więc zastąpić tynk, pod warunkiem że ściana będzie idealnie równa.

System suchej zabudowy

Okładzinę ściany murowanej mogą również stanowić płyty gipsowo-kartonowe. Pozwalają one ukryć wszystkie niedoskonałości znajdujące się na ścianach.

• Pierwszym sposobem montażu jest przymocowanie płyty bezpośrednio do istniejącej ściany za pomocą kleju gipsowego. Jest to tzw. suchy tynk.
• Drugim sposobem jest okładzina ścienna z płyt mocowanych do ścian za pomocą konstrukcji nośnej w postaci profili metalowych.

Płyty można też zamontować do wolnostojącego stelażu (tzw. przedścianka), dzięki czemu zyskuje się dodatkową przestrzeń np. na poprowadzenie instalacji. Takie ścianki na stelażu wymagają jednak więcej miejsca i ograniczają powierzchnię pomieszczenia.

Płyty gipsowo-kartonowe stanowią świetne podłoże pod płytki ceramiczne, tapety, farby czy tynki ozdobne. W przypadku pomieszczeń mokrych, takich jak łazienki, WC czy kuchnia, należy pamiętać o zastosowaniu specjalnych płyt impregnowanych typu H2 (dawniej GKBI). Najczęściej charakteryzują się one zielonym kolorem kartonu. Ich rdzeń gipsowy jest nasączony preparatem zwiększającym napięcie powierzchniowe wody stykającej się z gipsem, np. olejem czy żywicą silikonową. Dzięki temu płyta typu H2 charakteryzuje się niższą chłonnością wody. Dodatkowo jest ona zaimpregnowana przeciwgrzybicznie.

Malowanie ścian

Najpopularniejszym sposobem wykończenia ścian, głównie ze względów ekonomicznych, ale także łatwości wykonania, jest ich malowanie. Ściany nadają się do malowania tylko po odpowiednim przygotowaniu – otynkowane podłoże należy wcześniej zagruntować. Ściany muszą też być zupełnie suche i czyste.

Przygotowanie ścian do malowania jest bardzo ważne, ponieważ ma wpływ na trwałość i estetykę wykończenia, a także przyspiesza aplikację farby, poprawiając właściwości kryjące farby oraz wydajność.

Tapety

Choć tapety królowały w czasach PRL-u, teraz znowu wracają do łask inwestorów i architektów. Głównie ze względu na takie cechy, jak wygłuszanie i ocieplanie wnętrz oraz zakrywanie niedoskonałości murów. Modzie na tapety sprzyja również dobra jakość tapet oraz bogactwo wzorów, faktur i kolorów.

Wbrew pozorom położenie tapet nie jest wcale takie proste, dlatego warto zlecić ten zakres prac doświadczonemu fachowcowi.

Bardzo popularne są tapety akrylowe, mające spodnią warstwę z papieru, a wierzchnią z pianki akrylowej. W pomieszczeniach mokrych dobrze sprawdzają się natomiast tapety winylowe o właściwościach wodoodpornych.

Na rynku są też dostępne zwykłe tapety papierowe, które nadają się do malowania. Tapety można układać zarówno na surowych, odpowiednio zagruntowanych tynkach, na wygładzonych papierem ściernym powierzchniach, jak i na starych powłokach malarskich (jeśli mają odpowiednią przyczepność do podłoża). Warto pamiętać, aby do ich nakładania stosować odpowiedni klej do tapet.

Okładziny z drewna

Niezwykle popularne w PRL-u boazerie (czyli ściany okładane listwami z drewna lub innych materiałów drewnopodobnych) są nadal popularnym sposobem na wykończenie ścian. Obecnie spotkamy na rynku:

• tradycyjne deski boazeryjne, np. sosnowe, świerkowe; drewno nie tylko nadaje pomieszczeniom ciepła i elegancji, ale także korzystnie wpływa na ich izolacyjność akustyczną i termoizolację,
• okładziny z płyt drewnopochodnych (MDF) – występują w wielu wzorach, kolorach oraz strukturach. Mają zróżnicowane wymiary, grubość i można je umieszczać w różny sposób na ścianach (w pionie lub poziomie). Okładzinę można zwykle zamontować samodzielnie, nie ma też potrzeby dodatkowej impregnacji czy konserwacji paneli. Okładziny MDF są wytrzymałe oraz odporne na ścieranie.

Płytki ceramiczne

Płytki ceramiczne najczęściej stosuje się w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności (łazienki, WC, kuchnie, pralnie) ze względu na ich wodoodporność oraz łatwość w utrzymaniu w czystości. Cechuje je również duża odporność na obciążenia, uderzenia oraz twardość.

Alternatywę dla płytek ceramicznych stanowią kafle dekoracyjne, wykonane z twardej folii PVC. Elastyczny i gruby materiał tworzy okładzinę, którą w kawałkach przyklejamy do ściany.

Okładziny z kamienia

Świetnym sposobem na dodanie pomieszczeniom szyku i elegancji są okładziny z naturalnego kamienia. Najczęściej stosuje się je w salonie i holu, rzadziej w sypialniach czy pokojach dla dzieci.

Okładziny wykonuje się najczęściej z marmuru, granitu, trawertynu, piaskowca, łupków, wapieni lub bazaltu. Każdy z nich charakteryzuje się swoją niepowtarzalną barwą i wzorem.

Przed wykonaniem okładziny warto dowiedzieć się, czy wybrany przez nas kamień wymaga impregnacji. Kamień dobrze sprawdzi się na ścianach w okolicach kominka, gdzie łatwo się nagrzewa, a potem długo oddaje ciepło do pomieszczenia.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!