Montaż dachowych płyt włóknocementowych

Płyty włóknocementowe stosuje się przeważnie do pokryć dachów stromych o optymalnym kącie nachylenia połaci od 25° do 55°, a przy zastosowaniu folii wstępnego krycia lub papy na deskowaniu – nawet od 17°. Można je również kłaść na okładzinach ścian kominów, attyk, lukarn, szczytów dachów, mansard, okapów, okien dachowych, krokwi szczytowych itp. oraz na dachach stromych mających skomplikowane kształty.

Wielkości i formy płyt włóknocementowych są różnorodne. Drobnowymiarowe płytki dachowe (dachówki, płytki, gonty) dostępne są w bogatej kolorystyce, o powierzchni gładkiej lub imitującej łupek naturalny, które pasują niemalże do każdych warunków otoczenia. Najczęściej przeznaczone są do krycia dachów domów jednorodzinnych i wielorodzinnych (fot. 1), do renowacji budynków historycznych i podlegających ochronie konserwatorskiej itp. (fot. 2 i 3).

Płyty faliste o zróżnicowanych wymiarach, kształtach i kolorach (barwę pokryciu nadaje nakładana fabrycznie powłoka) przeznaczone są zazwyczaj do dachów obiektów przemysłowo-biurowych oraz hal magazynowych. Ich budowa pozwala stosować je przy kącie nachylenia połaci dachowej powyżej 12°.

Podstawową zaletą pokryć włóknocementowych jest ich lekkość (ciężar 1 m² takiego pokrycia w zależności od sposobu krycia może wynosić kilkanaście kilogramów). Wynika to z ich grubości, która w zależności od rodzaju płyty waha się w przedziale 4–6 mm. Płyty wyróżnia również to, że przy tak niewielkich grubościach zachowują dużą wytrzymałość użytkową.

Wytworzona fabrycznie (za pomocą różnych technik i technologii powlekania) powłoka sprawia, że wyroby te mają wysokie walory estetyczne, a ich powierzchnia jest w ten sposób dodatkowo zabezpieczona przed działaniem czynników zewnętrznych (głównie atmosferycznych). Impregnacja niemal w 100% wyklucza nasiąkliwość.

Płyty zachowują odporność na typowe procesy starzenia powodowane przez słońce, opady atmosferyczne, gwałtowne wahania termiczne, gazy atmosferyczne, erozyjne oddziaływania na ich powierzchnię kurzu i piasku, oddziaływania chemiczne pochodzenia biologicznego (enzymy mikroflory, ptasich odchodów itp.), dopuszczalne wartości nacisków i udarności.

Niski ciężar jest szczególnie korzystny w sytuacjach wymiany pokryć dachowych na starych konstrukcjach dachowych, pozwala bowiem na stosowanie tego materiału na istniejących obiektach krytych blachą bez konieczności jej usuwania (na blaszane powierzchnie dachu mocuje się łaty i do nich przybija płytki). W przeciwieństwie do blachodachówek pokrycie włóknocementowe nie dudni w czasie opadów deszczu, przy dużym nasłonecznieniu nie występuje pod nim zjawisko silnego nagrzewania wnętrza, a przy gwałtownym ochłodzeniu nie wykrapla się na spodzie para wodna.

Ogólne zasady montażu elementów włóknocementowych na dachach obejmują przestrzeganie zasad bezpieczeństwa pracy i sztuki prowadzenia robót oraz wspólnych zasad przyjętych dla prac projektowych i wykonawczych dotyczących konstrukcji szkieletu dachu (np. uwzględnianie przyjętego rodzaju obciążenia dla takiej konstrukcji, jej własnego ciężaru, wartości maksymalnych obciążeń wiatrem, śniegiem, zachowania warunku wodoszczelności czy zakładanego poziomu izolacyjności cieplnej/dźwiękowej).

Szczegółowe wytyczne montażowe zależą od zastosowanego typu płytek – ich fabrycznych uprofilowań, wielkości i zakładów, a także od szczegółów konstrukcyjnych dachu, np. wielkości kąta nachylenia połaci, umiejscowienia strefy dachu, rodzaju obróbek dekarskich itp.

Strefy te wymagają wykorzystania dodatkowych elementów, przeznaczonych tylko do tego celu, łącznie stosowanych jedynie z określonym typem płyty włóknocementowej. Takie elementy wraz z akcesoriami tworzą system dachowy. Producenci szczegółowo określają, co wchodzi w jego zakres oraz jak prawidłowo montować poszczególne składniki systemu.

Dla projektanta przed dokonaniem wyboru typu pokrycia niezwykle ważna jest lektura  danych technicznych określonej płyty włóknocementowej oraz kompatybilnych z nią akcesoriów wykończeniowych (zabezpieczających np. kalenicę, szczyty i naroża połaci dachowych, naroża elewacji, obróbki kominowe), elementów mocujących, uszczelnień, systemów rynnowych itp. Potrzebne informacje wraz z instrukcjami montażu znajdują się w kartach technicznych. Wiedzę praktyczną upowszechniają doradcy techniczni producentów.

W celu zamocowania elementów drobnowymiarowych konieczne jest np. wykonanie pełnego deskowania dachu. Poprawnie wykonane deskowanie powinno mieć wymaganą grubość, być pełne i suche, a każda z desek – właściwie przymocowana do każdej krokwi. Na deskowanie układa się warstwę hydroizolacji z papy bitumicznej lub specjalne folie dachowe. Płyty o większych płaszczyznach zwykle mocowane są do łat/płatwi. Podczas pokrywania nimi płaszczyzny dachu należy uwzględniać kierunek układania rzędów płytek od dołu dachu do jego szczytu (fot. 4).

Należy przy tym brać pod uwagę lokalne warunki atmosferyczne: kierunek układania płytek w poziomie powinien być zgodny z kierunkiem najczęściej występujących wiatrów. Z reguły płytki mają fabrycznie wywiercone otwory do mocowania odpowiednie do wymaganego zakładu. Standardowe narzędzia służące do obróbki płytek włóknocementowych to mostek i młotek do łupka. Za pomocą tych przyrządów wykonuje się cięcie płytek oraz wyrabia łuki i otwory w płytce. Narzędziami dodatkowymi, znacznie ułatwiającymi obróbkę płytek, są nożyce ręczne z dziurkaczem oraz gilotyna do cięcia płytki.

Wszystkie wykończenia detali dachu, takie jak naroża, szczyty, kalenice, okapy oraz kosze, wykonuje się za pomocą płytek podstawowych. W razie konieczności wykorzystuje się płytki okapowe i koszowe, z których można wycinać pożądane kształty.

Literatura

1. Materiały informacyjne firm: Copal, Dachbud-Rzeszów, Euronit oraz Izopol.

LUTY 2008

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!