Pokrycia dachów płaskich z folii

Folie z tworzyw sztucznych stosuje się w ten sposób, że pod nimi w zlewniach i korytach odwadniających układa się dodatkową warstwę wzmacniającą, dobraną do rodzaju zastosowanego materiału zgodnie z instrukcją producenta. Możliwe jest również stosowanie folii z tworzyw sztucznych na podłożu z pap asfaltowych (także z warstwami pośrednimi) w zakresie pochyleń takich jak dla podłoży betonowych, pod warunkiem że dany materiał jest bitumoodporny lub producent zaleca stosowanie warstwy pośredniej i gwarantuje jej skuteczność działania. 

Stropodachy o pokryciu z folii z uplastycznionego PVC

Wśród materiałów termoplastycznych najczęściej występują na rynku folie ze zmiękczonego PVC. Mają one grubości od 1 do 3 mm, są nieprzepuszczalne dla wody, a ich paroprzepuszczalność pary wodnej wynosi 1–2 g//(m224 h). Membrany z PVC są nieodporne na bitumy w bezpośrednim kontakcie. 

Oprócz paroprzepuszczalności folie dachowe z PVC mają następujące zalety: odporność na warunki atmosferyczne, trwałość, elastyczność, różnorodność zastosowania, wszechstronność obróbki i możliwość recyklingu. Produkcja membran pozwala na zastosowanie pasm o szerokości do 2,08 m, wytrzymujących wahania temperatury od –30 do +90°C. 

Do powłok z miękkiego PVC zalicza się membrany:

• homogeniczne,
• zbrojone siatkami poliestrowymi,
• zbrojone tkaninami szklanymi.

We wszystkich tych grupach wyrobów występują powłoki warstwowe mające fabrycznie przytwierdzoną spodnią warstwę ochronną z włókniny poliestrowej, zwiększającą przyczepność. Mechaniczny sposób mocowania do podłoża stosowany jest wszędzie tam, gdzie jest to możliwe i gdzie nie ma ograniczeń technologicznych. Łączniki są niewidoczne, ponieważ przykrywają je pasma powłoki na zakładach. Długość łączników zależy od grubości warstw na dachu. Połączeń membran ze sobą dokonuje się przez spawanie gorącym powietrzem lub stapianie styków złączy rozpuszczalnikami. Spoiny są zalewane płynnym PVC.

Na załamaniach, okapach, attykach i wystających elementach dachu stosowane są blachy powlekane tworzywem sztucznym tego samego gatunku i koloru. Mocowanie mechaniczne może być wykonywane jako liniowe lub linearne – liczba zamocowań wyliczana jest na podstawie obciążenia wiatrem, sposobu wykonania oraz wytrzymałości łączników.

Minimalna liczba zamocowań na podstawie dotychczasowych doświadczeń praktycznych wynosi 3 szt./m2. Zgodnie z przyjętymi zasadami mechaniczne mocowanie izolacji dachu powinno się odbywać jednocześnie z mocowaniem termo- i paroizolacji. Czynnikiem decydującym o sprawności całej konstrukcji jest współdziałanie wszystkich elementów składowych. Pokrycia dachowe z tworzyw sztucznych stanowią system jednorodny technologicznie i materiałowo, zawierający wszystkie akcesoria do wyposażania dachów, tzn. spusty wodne, rury wywiewne, przepusty kablowe, naroża świetlików i podstaw klimatyzatorów, podstawki płytek tarasowych itp. zapewniające doskonałą szczelność połączeń.

Fachowy montaż wykonywany jest przez wyspecjalizowane firmy, które uzyskały certyfikaty producenta systemu i dają wieloletnią gwarancję wykonawczą.

Na rys. 1 przedstawiono sposób ułożenia warstw w stropodachu z powłoką z miękkiego PVC wraz ze sposobem mechanicznego mocowania punktowego membrany do podłoża. Rys. 2 ilustruje zastosowanie obróbek z blach pokrytych tworzywem sztucznym umożliwiające szczelne i niezawodne zakończenie pokrycia przy ścianie lub attyce uszczalnikami. Spoiny są zalewane płynnym PVC.

Stropodachy o pokryciu z membrany gumowej EPDM

Pokrycia dachów płaskich o dużych powierzchniach wykonane z jednowarstwowej membrany gumowej zaczęto wykonywać w połowie lat 60., a do dzisiaj jej stosowanie bardzo się rozpowszechniło. To częste użycie membrany z terpolimeru dienowego etylowo-propylenowego spowodowane jest jej dużą trwałością, łatwością montażu i konserwacji.

Jeden m2 membrany EPDM waży mniej niż 1,40 kg przy grubości 1,15 mm, zapewnia wysoką odporność na przebicie i ścieranie. Arkusze EPDM wydłużają się min. ponad 300%, zapewniają dostosowanie się pokrycia do ruchów i odkształceń podłoża. Membrany te wytrzymują znaczne wahania temperatur (od –45° do +130°C), są elastyczne w niskiej temperaturze, wodoodporne, odporne na promieniowanie ultrafioletowe i koncentrację ozonu i charakteryzują się małym lub całkowitym brakiem starzenia.

W celu właściwego wykonania stropodachu pokrytego membraną wykonaną z etylenu propylenu, dienu i terpolimeru potrzebne jest wyposażenie dodatkowe obejmujące: spoiwa, kleje, uszczelnienia (szczeliwa), obróbki blacharskie, elementy mocujące i inne związane z konserwacją dachu.

Membranę gumową EPDM można mocować w różny sposób. Rozróżnia się następujące systemy mocowania:

• balastowy,
• w pełni klejony,
• mechanicznie kotwiony,
• z listwą na szwie.

Arkusze membrany gumowej zabezpiecza się przed oderwaniem spowodowanym ssaniem wiatru przez stosowanie dociążenia dachu (system balastowy – rys. 3). Arkusze membrany EPDM układa się luźno na podłożu z zakładem na krawędziach min. 100 mm i łączy wzdłużnie klejem lub taśmą. W ten sposób powstaje ciągła, wodoodporna membrana. W systemie tym używa się membrany o grubości 1,15 mm. Po wykonaniu połączeń szwów oraz obróbce obwodu dachu i otworów membrana mocowana jest przy użyciu następujących materiałów jako balastu:

• żwir gładki, okrągły rzeczny o średnicy ziaren 20–40 mm,
• płyty betonowe (min. grubość 50 mm) zatarte na gładko, o ciężarze minimalnym 70 kg/m2,
• tłuczeń żwirowy do minimalnego obciążenia 50 kg/m2.

Po zastosowaniu dociążenia balastowego należy sprawdzić, czy konstrukcja przekrycia dachu ma odpowiednią wytrzymałość, czy nachylenie dachu nie przekracza 15% oraz czy wysokość budynku nie przekracza 20 m. Drugim sposobem mocowania pokrycia jest klejenie do podłoża. Arkusze membrany EPDM są w całości (na całej powierzchni) przyklejane do podłoża klejem łączącym (rys. 4). Przyległe arkusze układa się na zakład na szerokość min. 100 mm, a szwy łączy się wzdłuż klejem lub taśmą, co daje ciągłą, wodoodporną membranę (rys. 5).

Głównymi zaletami tego sposobu mocowania są: możliwość stosowania przy dowolnym spadku dachu, możliwość stosowania przy zróżnicowanym kształcie dachu, duża odporność na oderwanie przez wiatr, mały ciężar. Membranę należy przyklejać na podłożach gwarantujących dobrą przyczepność. Ważne jest gruntowanie podłoża, wiążące drobne zanieczyszczenia i odtłuszczające powierzchnię, do której będą klejone arkusze pokrycia.

Mocowanie mechaniczne arkuszy pokrycia wykonuje się za pomocą listew umieszczonych na membranie, zabezpieczonych od góry taśmą ochronną. Rozstaw listew wynosi 2,0 m, wyjątkowo przy dużym ssaniu wiatru rozstaw ten może być zmniejszony. Warstwa termoizolacji wymaga mocowania niezależnego od pokrycia. Sposób mocowania z listwą na szwie stosowany jest przy użyciu mniejszych arkuszy pokrycia. Rozstaw listew zależy od szerokości arkuszy oraz obciążenia wiatrem.

Podział folii stosowanych jako pokrycia dachowe

Nowoczesne folie wyposażone są w warstwę zbrojącą (wewnętrzną) w postaci wkładek podwyższających parametry wytrzymałościowe materiału. Warstwę tę wykonuje się z włókien szklanych, włókien i tkaniny poliestrowej, tkaniny szklanej, włókniny polipropylenowej, kompozytów poliestrowo-szklanych.

W zależności od polimerów zawartych w przetwarzanych tworzywach można dokonać podziału folii na termoplastyczne (plastomerowe) i elastomerowe.

Podział folii w zależności od rodzaju warstwy wewnętrznej i zewnętrznej ujęto w tabeli 1. W tabeli 2 podano zalecane w normie PN-B-02361:1999 pochylenia dachów o jednowarstwowym pokryciu z tworzyw sztucznych.

Podsumowanie

Pokrycia z tworzyw sztucznych najczęściej wykonuje się w postaci pojedynczej warstwy. Ta pojedyncza powłoka musi spełniać wszystkie wymagania stawiane pokryciom dachowym, m.in. musi się charakteryzować: odpowiednią odpornością na oddziaływanie środowiska zewnętrznego, właściwą odpornością mechaniczną, szczelnością wszystkich połączeń w obrębie samej powłoki, a także połączeń z innymi elementami obróbek, przyległych ścian, kominów itp.

Szczególne znaczenie ma sposób mocowania pokrycia do podłoża i jego odporność na działanie wiatru w sytuacji, kiedy nie stosuje się ciężkiej warstwy balastowej lub użytkowej. Takie rozwiązanie jest często stosowane zwłaszcza na stropodachach o lekkiej konstrukcji nośnej. Pod powłokami pokryciowymi z tworzyw sztucznych, które nie są osłonięte od spodu warstwą ochronną, należy stosować dodatkową warstwę rozdzielającą (np. w postaci tkaniny z włókna szklanego), gdy możliwa jest niepożądana reakcja chemiczna materiału pokrycia i warstw niższych. Przykładowo należy stosować warstwy rozdzielające pomiędzy powłoką z miękkiego PVC i styropianem lub drewnem impregnowanym środkami oleistymi.

Warstwa ta może spełniać również funkcje ochrony przeciwogniowej stropodachu. Ważnym czynnikiem rzutującym na szczelność i trwałość pokrycia z tworzyw sztucznych jest sposób wykonywania obróbek stropodachu, który powinien być zgodny z wytycznymi producenta.

Literatura

1. Cz. Byrdy, „Dachy i stropodachy ocieplone i nieocieplane”, Politechnika Krakowska, Kraków 2003.
2. „Izolacje styropianowe w budownictwie. Poradnik dla projektantów”, Termo Organika, Kraków 2005.
3. PN-B-02361:1999 „Pochylenia połaci dachowych”.

PAŹDZIERNIK 2008

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!