Page 54 - ebook_Hydroizolacje_wyd_3
P. 54

Balkony, tarasy              Hydroizolacje – wymogi techniczne i projektowanie

           Konferencja
                       2013
           oporu dyfuzyjnego μ, zastępczy (porównawczy) opór dyfuzyjny S D ), aby wyeliminować niebezpie-
           czeństwo kondensacji wilgoci w warstwach tarasu.
             Do wykonania paroizolacji stosuje się:
              » paroizolacyjne wyroby rolowe (papy, membrany, folie z tworzyw sztucznych) zgodne z normą
           PN-EN 13970 [15] lub PN-EN 13984 [16] (doskonale sprawdzają się w tej roli papy z wkładką
   54      z folii aluminiowej),
              » roztwory i polimerowe masy bitumiczne o określonych parametrach μ/S D  (w typowych sytu-
           acjach pełnią one swoją rolę).
             Nie wolno stosować jako paroizolacji zwykłych folii z tworzyw sztucznych grubości 0,2 mm.

           Termoizolacja tarasów w układzie tradycyjnym
           Do wykonania termoizolacji stosuje się najczęściej:
              » polistyren  ekspandowany  (EPS)  (styropian)  zgodny  z  normą  EN  13163:2009  [17],   jego
           zastosowanie musi wynikać z normy PN-B -20132:2005 [18] (np. klasa EPS 200 lub wyższa),
              » polistyren ekstrudowany (XPS) (styrodur) zgodny z normą EN 13164:2010 [19],
              » sztywną piankę poliuretanową zgodną z normą PN-EN 13165:2010  [20], klasy min. CS
           (10/Y) 150.

           Termoizolacja tarasów w układzie odwróconym
           W konstrukcjach tarasów o układzie odwróconym do wykonywania termoizolacji należy stosować
           materiały odporne na stałe oddziaływanie wilgoci. Według normy DIN V 4108-10:2004-06 [21]
           materiały termoizolacyjne stosowane na tarasach muszą spełniać następujące wymagania:
              » wytrzymałość na ściskanie lub naprężenia ściskające przy odkształceniu 10% – min. 300 kPa,
              » odkształcenie przy obciążeniu 40 kPa i temperaturze 70°C – maks. 5%,
              » nasiąkliwość wody po 300 cyklach zamarzania i odmarzania – maks. 2%; redukcja wy-
           trzymałości mechanicznej nie może być przy tym większa niż 10% w porównaniu z próbkami
           suchymi,
              » nasiąkliwość na skutek dyfuzji pary wodnej – w odniesieniu do płyt grubości 50 mm – maks.
           5%, płyt grubości 100 mm – maks. 3%, płyt grubości 200 mm – maks. 1,5%,
              » nasiąkliwość przy długotrwałym zanurzeniu w wodzie – maks. 0,7%.
             Wymagania te spełniają płyty z polistyrenu ekstrudowanego (XPS-u) [19]. Na dobór termo-
           izolacji/hydroizolacji ma wpływ rodzaj warstwy użytkowej. Płyty warstwy użytkowej mogą być
           układane na systemowych podstawkach dystansowych, ułożonych bezpośrednio na warstwie
           termoizolacji. Warstwy te muszą być odporne na obciążenie punktowe (alternatywnie można
           stosować odpowiednie podkładki lub warstwy ochronne).


           PROJEKTOWANIE TARASÓW ZE WZGLĘDU NA BEZPIECZEŃSTWO UŻYTKOWANIA

           Powierzchnia tarasu ze względu na narażenie na oddziaływanie wody (opady atmosferyczne)
           powinna  być  antypoślizgowa  (dotyczy  to  szczególnie  płytek  ceramicznych).  Wobec  braku
           szczegółowych polskich zaleceń można korzystać z niemieckich wytycznych BGR 181  [22],
           które wymagają klasy antypoślizgowości R 11 albo klasy antypoślizgowości R 10 i przestrzeni
           wypełnienia V4.
   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59