Page 16 - ebook_Hydroizolacje_wyd_3

Fundamenty Hydroizolacje – wymogi techniczne i projektowanie

Konferencja
2013
Ze względu na osnowę papy asfaltowe można podzielić na papy [26]:
» na osnowie z tkanin technicznych,
» na welonie z włókien szklanych lub tworzyw sztucznych,
» na włókninie przeszywanej,
» na taśmie aluminiowej (stosowane są w zasadzie jako paroizolacja),
16 » z wkładką miedzianą (stosowane najczęściej w dachach zielonych, jako warstwa odpychająca
korzenie).
Papa na osnowie tekturowej nie jest materiałem hydroizolacyjnym i nie może być stosowana
jako powłoka wodochronna (niezależnie od obciążenia wilgocią/wodą i sposobu mocowania).
Papy termozgrzewalne produkowane są zazwyczaj na osnowie z włókna szklanego lub poli-
estrowej. Masa asfaltowa, którą powleczona jest osnowa, najczęściej modyfikowana jest ela-
stomerem SBS lub plastomerem APP. Elastomer SBS nadaje papie stabilność formy, dobrą
przyczepność do podłoża oraz znaczną elastyczność nawet w niskich temp. (do –40°C). Papy
tego typu można łączyć z innymi rodzajami pap. Plastomer APP (ataktyczne polipropyleny) z do-
datkiem nasyconych elastomerów poliolefinowych, oprócz stabilnej formy i dobrej przyczepności,
zapewnia odporność na działanie kwasów i soli nieorganicznych, ozonu oraz wysokiej temp.
(do +150°C). Papa natomiast staje się dość sztywna w ujemnych temp. (–10°C).
Osnową dla membran samoprzylepnych najczęściej jest włóknina poliestrowa, welon szklany,
welon szklany + siatka, tkanina szklana oraz osnowa mieszana [23].
Zalety pap termozgrzewalnych i membran samoprzylepnych to łatwość uzyskania żądanej
grubości nakładanej warstwy i możliwość niemal natychmiastowego zasypania wykopu. Wadą
są problemy techniczne przy uszczelnianiu dylatacji i przejść rurowych (konieczność docinania
kształtek), dlatego chętnie stosuje się je do uszczelniania płaskich, równych powierzchni (nie-
dopuszczalne są ostre krawędzie i wystające wtrącenia, a także ubytki w podłożu – powoduje
to w niektórych sytuacjach konieczność stosowania warstw wyrównawczych). Newralgiczne mogą
być także miejsca łączenia poszczególnych pasów.
Według normy DIN 18195:2000 [1] w odniesieniu do izolacji przeciwwilgociowej wymagane
jest wykonanie min. jednej warstwy powłoki wodochronnej z papy termozgrzewalnej, membrany
samoprzylepnej lub papy klejonej masą asfaltową do podłoża.
Dla izolacji przeciwwodnej według normy DIN 18195:2000 [1] wymagane jest:
» wykonanie min. trójwarstwowej powłoki wodochronnej z papy klejonej do podłoża (ostatnia
warstwa papy musi zostać pokryta masą asfaltową), przy zagłębieniu powyżej 4 m (do 9 m)
wymagane jest wykonanie czterowarstwowej powłoki. Przy izolacji z pap klejonych do podłoża
wymaga się wykonania ścianki (warstwy) dociskowej;
» wykonanie min. dwuwarstwowej powłoki wodochronnej z papy termozgrzewalnej na osnowie
z siatki lub poliestru. Przy zagłębieniu powyżej 4 m (do 9 m) wymagane jest wykonanie trójwar-
stwowej powłoki lub zastosowanie jako ostatnią warstwę (od strony naporu wody) papy z wkładką
miedzianą (papa na osnowie z siatki lub poliestru + papa z wkładką miedzianą);
» przy zagłębieniu powyżej 9 m wymaga się stosowania dwóch warstw papy termozgrzewalnej
na osnowie z siatki lub poliestru oraz jednej warstwy papy z wkładką miedzianą.
Podłożem pod izolację z tych materiałów może być tynk tradycyjny (tylko dla izolacji prze-
ciwwilgociowej) oraz beton/żelbet i mur. W wypadku izolacji przeciwwodnych stosowanie warstw
wyrównujących należy ograniczyć do minimum.