Page 41 - ebook_Hydroizolacje_wyd_3

Materiały do wykonywania warstw hydroizolacyjnych w dachach płaskich

a także do wykonywania powłok wodochronnych pod okładzinami ceramicznymi w pomieszcze-
niach mokrych (łazienkach, kuchniach, saunach), na balkonach i tarasach.

MATERIAŁY DO WYKONYWANIA PAROIZOLACJI

Głównym zadaniem folii paroizolacyjnych jest zminimalizowanie ilości pary wodnej przedo- 41
stającej się do warstwy termoizolacyjnej lub innych warstw przegród zewnętrznych. Ponieważ
nie ma wyrobów absolutnie szczelnych na przenikanie pary wodnej, dlatego w literaturze
zachodniej częściej mówi się o „foliach regulujących przepływ pary wodnej” lub „regulatorach
wilgoci”.
Folie te stosuje się zawsze od strony „cieplejszej” przegród zewnętrznych w pomieszczeniach,
w których istnieje duże ciśnienie cząstkowe pary wodnej, a więc w pomieszczeniach o dużej
wilgotności względnej i temperaturze powietrza wewnątrz pomieszczenia. Warstwy paroizolacyjne
są konieczne np. w tarasach wykonanych nad pomieszczeniami ogrzewanymi, w stropodachach
niewentylowanych, w ścianach zewnętrznych o konstrukcji drewnianej, w przegrodach pomiesz-
czeń mokrych (łazienki, pralnie, baseny, sauny). Stosowane są także pod warstwą termoizolacyjną
ocieplonych połaci dachowych.
Typowe folie paroizolacyjne mają duży opór dyfuzyjny, czyli małą przepuszczalność pary
2
wodnej (rzędu kilku gram pary wodnej, przechodzącej przez 1 m powierzchni folii w ciągu
2
24 godzin [(g/m )·24 godz]. W literaturze niemieckiej opór dyfuzyjny jest charakteryzowany
współczynnikiem sd, który dla dobrych folii paroizolacyjnych powinien wynosić kilkadziesiąt
metrów, a dla najlepszych więcej niż 100 m. Współczynnik S d = 100 m oznacza, że materiał
paroizolacyjny stawia opór dla pary wodnej jak warstwa powietrza grubości 100 m.
Rozróżnia się następujące rodzaje folii:
» folie polietylenowe, które zazwyczaj są jednowarstwowe, wzmacniane siatką polietylenową
albo wielowarstwowe, złożone z warstw polietylenu i polipropylenu. Z wyglądu są podobne do folii
budowlanych, których w żadnym wypadku nie można stosować do wykonywania warstw paro-
izolacyjnych. Współczynnik S d folii polietylenowych wynosi kilkadziesiąt, a często nawet ponad
100 m. Jest nieco niższy w przypadku folii zawierających polipropylen,
» folie z ekranem aluminiowym, które mają zawsze budowę warstwową z polietylenu i polipro-
pylenu, przy czym warstwa skierowana w stronę „cieplejszą” jest metalizowana. Folie te odbijają
promieniowanie podczerwone, a więc ograniczają straty cieplne. Folie z warstwą odblaskową są
ciężkie (gramatura około 300 g/m ), ale bardzo wytrzymałe i szczelne (S d > 100 m),
2
» folie aktywne, które mają zastosowanie w pomieszczeniach o dużej wilgotności względnej
powietrza, mają zdolność magazynowania nadmiaru wilgoci i oddawania jej w czasie,
» folie paroizolacyjno-termoizolacyjne, stosowane w ostatnim okresie, które oprócz funkcji
paroizolacyjnej mogą też pełnić funkcję termoizolacyjną. Z reguły stosowane są w połączeniu
z warstwą folii pęcherzykowej.
Obecna nomenklatura zawarta w normach europejskich mówi o wyrobach regulujących prze-
pływ pary wodnej, a nie o paroizolacjach. Norma [2] podaje trzy typy tych wyrobów:
» typ A – wyroby kontrolujące przepływ pary wodnej,
» typ B – wyroby kontrolujące przepływ pary wodnej, niewodoszczelne,
» Typ V – wyroby kontrolujące przepływ pary wodnej – wentylacyjne lub drenażowe.