Taśmy stosowane do prac uszczelniających muszą mieć wymaganą w warunkach klimatycznych i eksploatacyjnych wodoszczelność oraz właściwości techniczne gwarantujące ich ciągłą i efektywną pracę. Powinny więc charakteryzować się następującymi właściwościami:
- elastycznością, która zapewnia przejmowanie ruchów występujących w szczelinach ruchomych (odpowiednią wytrzymałość mechaniczną na rozciąganie, zerwanie i rozdzieranie),
- odpornością chemiczno-biologiczną na procesy starzenia i degradację w warunkach eksploatacyjnych (np. na działanie promieni UV, różnych czynników atmosferycznych, hydrolizę, oddziaływanie bitumów, wpływ drobnoustrojów, zanieczyszczoną wodę i czynniki agresywne obecne w warunkach budowy, takie jak oleje i bitumy), a także na łączne oddziaływanie wymienionych czynników.
Spełnienie takich wymogów jest możliwe dzięki zastosowaniu tworzyw w procesie produkcji – elastomerów termoplastycznych, np. tereftalatu TPE (odmiana polietylenu), modyfikowanych bitumów itp. Taśmy wyprodukowane z użyciem tworzyw mogą mieć postać:
- taśm samoprzylepnych (fabrycznie powlekanych środkami klejącymi) – z uwagi na ich specyfikę mają one jednak ograniczone zastosowanie i ich przeznaczeniem jest głównie ochrona przeciwwilgociowa,
- taśm wklejanych – mocuje się je na zabezpieczanych powierzchniach uszczelnianych stref z użyciem specjalnie dobieranych klejów tworzących odpowiednio wytrzymałą spoinę na styku taśmy z podłożem, która zapewnia połączeniu hydroszczelność.
W tym segmencie mieszczą się również taśmy samoprzylepne wklejane zawierające warstwę kleju pokrytego przekładką – folią ochronną/papierem ochronnym (składnik A), z których przy montażu sukcesywnie jest usuwana przekładka, by odsłoniętą stronę z klejem przykładać na podłoże powlekane warstwą kleju (składnik B). W dalszej fazie prac obie warstwy kleju starannie są dociskane i na skutek reakcji chemicznych zachodzących między składnikami warstw dochodzi do tworzenia się wodoodpornej (odpornej także na ciśnienie wody) spoiny roboczej.
Takie kleje zawierają przeważnie żywice epoksydowe, ewentualnie bitumy. Sposób klejenia do podłoża przeprowadza się według ustalonych procedur zgodnych z zaleceniami systemodawców. W zależności od przyjętego rozwiązania taśmy mogą być klejone z podłożem jedno- i dwustronnie (np. przy łączeniach obiektów istniejących z nowo budowanymi).
Skuteczność łączenia zależy od zachowania zgodności systemu, tzn. od tego, czy elementy klejone i kleje są kompatybilne i w takim układzie dopuszczone do stosowania na podstawie odpowiednich aprobat technicznych w zakresach wskazanych w zapisach. Z uwagi na rozmaite uwarunkowania budów wykonawcy mają do dyspozycji zróżnicowany asortyment takich taśm i systemów uszczelniających opartych na wymienionych zasadach działania, a dobór może być dokonywany również pod względem ich długości i szerokości.
Obok taśm o wyglądzie standardowych pasów występują tu także membrany, taśmy profilowane (w tym także służące do obustronnego zabetonowywania w nowo wykonywanych konstrukcjach), a nawet manszety (opaski uszczelniające przejścia rurowe). W dalszej części artykułu takie elementy określane są terminem „taśmy” i odnoszą się do taśm wklejanych.
