Na każdym worku kleju w widocznym miejscu znajduje się informacja o rodzaju zaprawy, jej właściwościach i zastosowaniu. Z reguły ma ona charakter kodu literowo-cyfrowego, zgodnego z normą PN-EN 12004:2002. Kombinacja liter i cyfr jest zrozumiała przede wszystkim dla fachowców, dlatego warto dodatkowo zajrzeć do karty technicznej wyrobu, znajdującej się np. na stronie internetowej producenta. Można się z niej bowiem dowiedzieć m.in. o cechach zaprawy, jak np. elastyczność czy przyczepność, do przyklejania jakiego rodzaju płytek się nadaje, a także o sposobie przygotowania podłoża, nakładania kleju i wydajności zaprawy. Wybór kleju zależy również od miejsca przyklejenia okładziny: wewnątrz czy na zewnątrz budynku, na podłodze czy na ścianie, a także od cech podłoża: stopnia jego równości, stabilności, chłonności i przyczepności, a także od stopnia nasiąkliwości i wielkości płytek.
| Typ i klasa kleju Każdy producent chemii budowlanej ma obowiązek umieścić na opakowaniu zaprawy klejącej jej charakterystykę, zgodną z normą PN-EN 12004:2002. Jest to oznaczenie typu i klasy kleju wyrażone za pomocą kodu literowo-cyfrowego. Norma określa trzy typy klejów: cementowe (C), dyspersyjne (D) i reaktywne (R). Klasa informuje o stopniu przyczepności zaprawy. Kleje zwykłe normalnie wiążące oznaczone są cyfrą 1, kleje o podwyższonej przyczepności cyfrą 2. Litery E, F lub T oznaczają właściwości użytkowe. E – klej ma wydłużony czas otwarty (od momentu nałożenia zaprawy na podłoże do chwili, kiedy możliwe jest jeszcze przyklejenie płytki), F – klej jest szybkowiążący, T – klej o obniżonym spływie. Symbol S1 oznacza dodatkowe spełnienie normy na odkształcenie. |
Kleje do gresu
Płytki z gresu oraz granitu doskonale spraw dzają się w miejscach narażonych na działanie wody czy wilgoci. Mają wysoką wytrzymałość, są mrozoodporne, odporne na czynniki chemiczne, zmiany temperatury, zarysowania i ścieranie. Sprawdzają się również w miejscach o dużym natężeniu ruchu. Ze względu na niską nasiąk liwość zaprawy użyte do przyklejenia tego typu płytek powinny charakteryzować się zwiększoną przyczepnością (według normy oznaczenie C2).
W przypadku klejenia podłogowych okładzin wielkoformatowych na zewnątrz szczególnie ważną własnością kleju jest jego samorozpływność. Umożliwia ona całkowite wypełnienie przestrzeni między płytką podłogową a podłożem, co zapobiega gromadzeniu się w niej wody, a w efekcie pękaniu okładziny. Ze względu na grubość warstwy, od 4 do 20 mm, klej jednocześnie wyrównuje podłoże i przykleja płytki.
Kleje do kamienia
Do mocowania okładzin nasiąkliwych z materiałów naturalnych, takich jak marmury, piaskowce, trawertyny, a także polerowane gresy, w których podczas szlifowania zostały otwarte mikropory, służą specjalne kleje. Są one produkowane na bazie białego cementu, dzięki czemu nie przebarwiają płytki, co mogłoby wystąpić, gdyby zastosowano zwykłe kleje z szarym cementem. Ze względu na ciężar płytki są to kleje ze zmniejszonym spływem z powierzchni ściany (klasa C2 TE). Optymalny dobór konsystencji i grubości warstwy eliminuje spływ kleju, co pozwala na rozpoczęcie prac od góry ściany i uniknięcie docinania płytek w tak eksponowanym miejscu.
Kleje do zadań specjalnych
W sytuacjach gdy wymagany jest szybki czas wykonania prac, niezbędne jest zastosowanie klejów szybkosprawnych. Ich użycie pozwala na chodzenie po okładzinie ceramicznej już po kilku godzinach od jej ułożenia (w przypadku zwykłej zaprawy należy odczekać 24–48 godz.). Takie przyspieszenie związane jest bezpośrednio z krótkim czasem wiązania. Rozrobioną zaprawę trzeba wykorzystać w czasie nie dłuższym niż 20–30 min, a na skorygowanie ułożenia płytki jest tylko 10 min. Tego typu kleje znajdują zastosowanie także w trudniejszych warunkach atmosferycznych. Szybkosprawność zaprawy oznaczana jest, obok innych znaków, symbolem F.
Cementowe zaprawy klejące znajdują również zastosowanie na tzw. podłożach trudnych. Zalicza się do nich starą glazurę, kiedy będzie układana płytka na płytkę, podłoża odkształcalne z płyt gipsowo-kartonowych i drewnopochodnych lub płytki PVC. Na takich podłożach można też zastosować kleje dyspersyjne (symbol D). Dzięki zawartości spoiw polimerowych mają one bardzo dużą wytrzymałość na zginanie. Są produkowane jako pasta gotowa do natychmiastowego użycia. Ze względu na niewielkie opakowania (wiaderka) sprawdzają się przy drobnych naprawach, np. przy wymianie kilku pękniętych płytek lub mocowaniu płytek na parapecie albo blacie kuchennym. Kleje dyspersyjne mają niską odporność na duże różnice temperatur i z tego względu stosowane są tylko wewnątrz pomieszczeń.
Kleje reaktywne (klasyfikowane zwykle jako R1) należą do najdroższych klejów. Jedno- lub dwuskładnikowe, po zmieszaniu mają wysoką elastyczność kompensującą naprężenia. Stosuje się je m.in. na podłożach metalowych, na płytkach ceramicznych, wykładzinach PVC. W odróżnieniu od wodoodpornych klejów cementowych i dyspersyjnych są one całkowicie wodoszczelne.
| Przygotowanie kleju Zaprawę do klejenia okładzin ceramicznych trzeba przygotować zgodnie z instrukcją podaną przez producenta. Nie można niczego dodawać na własną rękę, ponieważ może to w istotny sposób zmienić jej właściwości. W przypadku stosowania uniwersalnego kleju na trudne podłoża można do niego dodać emulsję elastyczną. Producenci dopuszczają taką możliwość, jednak lepszym rozwiązaniem jest użycie kleju elastycznego, oznaczonego np. symbolem C2E. Jeżeli nie ma pewności co do możliwości zastosowania danego kleju, przed ułożeniem całej okładziny należy przykleić pojedyncze płytki i po kilku dniach spróbować je oderwać. Próba wypadnie pozytywnie, jeżeli zerwanie nastąpi w warstwie kleju. W przypadku, gdy cały klej odejdzie wraz z płytką lub zostanie na ścianie albo podłodze, wówczas trzeba lepiej przygotować podłoże lub zastosować inną zaprawę. |
Opracowano na podstawie materiałów firmy Atlas
