Podkłady podłogowe można dzielić na kilka sposobów. Najważniejszego podziału można dokonać, biorąc pod uwagę technologię wytwarzania i wykonania – na tej podstawie rozróżnia się podkłady suche i mokre. Kolejne podziały dotyczą technologii mokrych.
Kryterium podziału może też stanowić spoiwo. Najczęściej stosowane są podkłady cementowe, anhydrytowe. Wśród nich istnieją podkłady samopoziomujące oraz wylewane metodą tradycyjną (masy ściągane po listwach).
Inny ważny podział wylewek klasyfikuje je ze względu na układ, w jakim zostaną zastosowane. Mamy więc podkłady zespolone z podłożem, podkłady na warstwie izolacji przeciwwilgociowej, podkłady na izolacji akustycznej bądź termicznej oraz podkłady grzewcze (z zatopionym ogrzewaniem podłogowym). Jeszcze inny podział dotyczy szybkości wiązania i uwzględnia podkłady normalnie wiążące i szybkowiążące.
Etapy wykonywania wylewek są następujące:
- przygotowanie podłoża, wyznaczenie poziomu górnej powierzchni wylewki,
- montaż dylatacji, izolacji,
- podział na pola technologiczne itp.,
- przygotowanie samego materiału (wraz ze sprzętem do wykonania),
- wylewanie,
- pielęgnacja.
Przygotowanie podłoża
Sposób przygotowania podłoża uzależniony jest od przyjętego układu konstrukcyjnego, w jakim wylewka zostanie zastosowana. W każdym z przypadków podłoże powinno być stabilne i odpowiednio mocne, a z uwagi na niebezpieczeństwo wypływania wylewki powinno mieć charakter wannowy. Ściany i inne elementy występujące w polu wykonywanych prac, np. słupy, powinny być oddzielone (zdylatowane) od przyszłej posadzki cienkimi paskami ze styropianu lub specjalnymi profilami dylatacyjnymi.
Zespolona z podłożem
Taka wylewka charakteryzuje się bezpośrednim i całopowierzchniowym połączeniem z podłożem. Powinno być ono oczyszczone z warstw, które mogą osłabić przyczepność, zwłaszcza z kurzu, brudu, wapna, olejów, tłuszczów, wosku, substancji bitumicznych, resztek farby itp. Luźne elementy oraz fragmenty podłoża o słabej wytrzymałości należy usunąć mechanicznie, np. skuć (fot. 1).
Sposób gruntowania podłoża (fot. 2) dobiera się, przestrzegając zaleceń producenta wylewki. Jeżeli istnieje jedynie potrzeba zredukowania jego chłonności, należy stosować emulsję gruntującą, która m.in. zapobiega tworzeniu się pęcherzy powietrznych na powierzchni wylewki i ułatwia rozlewność mieszance. Jeśli konieczne jest poprawienie przyczepności, trzeba zastosować specjalne masy gruntujące nazywane mostkami adhezyjnymi. Istnieją podkłady, które wymagają przygotowania specjalnej masy kontaktowej będącej mieszanką wody, emulsji elastycznej i spoiwa.
Na warstwie oddzielającej
Taką wylewkę wykonuje się na bardzo słabych, chłonnych lub zaoliwionych podłożach mineralnych lub innych, niezapewniających jej odpowiedniej przyczepności. Warstwę oddzielającą może stanowić np. folia PE o grubości min. 0,1 mm lub inny materiał o podobnych właściwościach, dopuszczony do stosowania w budownictwie. W przypadku podłoży narażonych na zawilgocenie warstwę oddzielającą może stanowić ułożona na podłożu izolacja paroszczelna lub przeciwwilgociowa. Należy ułożyć ją szczelnie, bez fałd, oraz wywinąć na ściany (na paski dylatacyjne) przynajmniej do wysokości podkładu. Minimalna grubość wylewki wynosi 35 mm.
Pływająca
Podłogę pływającą wykonuje się bezpośrednio na powierzchni płyt stropowych lub starych podkładach podłogowych. Powinny być one suche, czyste i równe (dopuszcza się występowanie miejscowych nierówności, które nie przekraczają 3 mm, przy pomiarze łatą 2 m). Wszelkie nierówności powierzchni, takie jak niecki czy lokalne ubytki, należy wypełnić odpowiednią zaprawą. Elementy, które wystają ponad powierzchnię stropu i uniemożliwiają równe ułożenie izolacji akustycznej bądź termicznej, należy usunąć. Jeśli z jakichś przyczyn nie jest to możliwe (np. są to rury instalacyjne), płyty trzeba ułożyć w dwóch warstwach, z których pierwsza powinna być na tyle gruba, aby schować w niej wszelkie tego typu elementy.
Z ogrzewaniem podłogowym
Przed wylaniem materiału instalacja grzewcza powinna być sprawdzona i odpowiednio zamocowana, a w przypadku ogrzewania wodnego rury grzewcze należy wypełnić wodą, aby zapobiec ich wypływaniu. Jastrych można wykonać w dwóch warstwach, przy czym pierwsza z nich powinna być wylana do górnej krawędzi elementów grzewczych, a druga powinna sięgać przynajmniej 35 mm ponad nie. Drugą warstwę wylewki wykonuje się po wstępnym związaniu pierwszej, w momencie, gdy można na nią swobodnie wchodzić (min. po 24 godz.). Jeżeli instalacja jest prawidłowo wykonana i przymocowana, najlepiej wykonać jastrych w jednej warstwie. Do odpowietrzania pierwszej warstwy wylewki zaleca się użycie szczotki z długim, twardym włosiem. Dodatkowo należy przestrzegać danych zawartych w projekcie technicznym i zaleceń producentów instalacji grzewczych. Stopniowe ogrzewanie jastrychu (zwiększanie temperatury o maks. 3°C na dobę) można rozpocząć najwcześniej 7 dni od wylania, a pełne – po 28 dniach.
Wyznaczenie poziomu górnej powierzchni podkładu
Przede wszystkim należy dokładnie przewidzieć grubości wszystkich warstw, które będą układane na podkładzie. Przy wyznaczaniu wysokości wylewki oprócz względów czysto użytkowych trzeba wziąć pod uwagę wytyczne dotyczące wylewania podkładów podłogowych i zawarte w nich wymagania odnośnie do ich grubości. Każdy rodzaj podkładu ma określoną minimalną grubość, której zmniejszenie grozi utratą zakładanych parametrów wytrzymałościowych. Grubość ta zależy przede wszystkim od układu, w jakim podkład jest wylewany. I tak podkład:
- zespolony z podłożem – min. 2,5 cm,
- na warstwie oddzielającej (np. na folii) – min. 3,5 cm,
- na izolacji termicznej bądź akustycznej (podkład pływający) – min. 4 cm,
- podkład z ogrzewaniem podłogowym – co najmniej 3,5 cm ponad elementy grzejne.
Poziom górnej powierzchni wylewki należy zaznaczyć ołówkiem na ścianach za pomocą poziomnicy i długiej łaty, a w przypadku podkładów samopoziomujących – dodatkowo w polu wylewania przy użyciu przenośnych reperów wysokościowych, rozstawiając je co 2 m, tak by stworzyły siatkę.
