1. ..................................
2. ..................................
3. ..................................
W chwili obecnej nie posiadamy żadnych informacji.

Systemy iniekcji

Systemy iniekcji

Metoda iniekcji polega na wytworzeniu w przegrodzie przepony przerywającej podciąganie kapilarne (jednoznacznie wskazuje to na przyczynę zawilgocenia) i uzyskanie w dalszym czasie w strefie muru nad przeponą obszaru o normalnej wilgotności. Wyróżnić tu można iniekcję grawitacyjną, ciśnieniową, elektroiniekcję i termoiniekcję.

Iniekcje w przegrody murowane w praktyce można wykonywać iniektami na bazie krzemianów alkalicznych, alkilometylosilikonianów, kompozycji alkalicznych krzemianów i metylosilikonianów, propylosilikonianu potasu, kompozycji silanów i siloksanów oligomerycznych, silanów wodorozpuszczalnych i parafin.

Spotyka się także iniekty cementowe z dodatkami i modyfikatorami i dodatkami (iniekcja wykonywana jest zaczynem cementowym). W praktyce ogranicza się to do dwuskładnikowych preparatów zwanych mikroemulsjami silikonowymi (koncentrat rozcieńczany wodą) oraz jednoskładnikowych preparatów krzemianowych z wymienionymi modyfikatorami i dodatkami lub ich kombinacją.

Od kilku lat coraz większą popularnością cieszą się kremy iniekcyjne w postaci emulsji, na bazie silanów i siloksanów, o działaniu hydrofobizującym. 

Iniekcja grawitacyjna preparatami ciekłymi jest stosowana coraz rzadziej. Ma wiele ograniczeń, zwłaszcza dotyczących maksymalnej wilgotności ścian (np. dla cegły za maksymalny przedział wilgotności masowej, przy której iniekcja grawitacyjna ma w ogóle sens, przyjmuje się 10-12%).

Takich ograniczeń nie ma iniekcja ciśnieniowa oraz iniekcja grawitacyjna kremami iniekcyjnymi. Ich zaletą jest możliwość iniekcji w mur całkowicie przesycony wilgocią.

Iniekcje w murach z pustkami lub w murach żebraczych można wykonywać specjalnymi lancami iniekcyjnymi, wykonanymi na wymiar dla konkretnego odcinka muru.

Skuteczna może też być iniekcja impulsowa, iniekcja wielostopniowa (tzw. mokre w mokre - w mur wprowadza się pod ciśnieniem specjalną upłynnioną zaprawę wypełniającą rysy i pustki, a po kilkudziesięciu minutach wykonuje się w te same otwory właściwą iniekcję) lub stosowanie kremów iniekcyjnych.

Usytuowanie otworów iniekcyjnych zależy od koncepcji prac renowacyjnych, warunków wilgotnościowych ściany i warunków gruntowych na zewnątrz obiektu poddawanego renowacji.

Iniekcja impulsowa wymaga stosowania wyłącznie mikroemulsji silikonowych i specjalnego, programowanego agregatu podającego iniekt. Cały proces iniekcji sterowany jest automatycznie. Odpowiednio ustawiony programator pozwala na zoptymalizowanie parametrów procesu (ciśnienia, czasu impulsu, przerwy, czasu trwania iniekcji). Nie stosuje się pakerów, lecz lance iniekcyjne. Są to specjalne rurki z nawierconymi rzędami otworów o średnicy nieprzekraczającej 1 mm.

Iniekcja parafinami wymaga specjalnego, sterowanego komputerowo osprzętu (parafina jest podgrzewana przed wprowadzeniem w przegrodę).

Na rynku funkcjonuje także opatentowana metoda tzw. iniekcji krystalicznej. Polega ona na wprowadzeniu w przegrodę specjalnej mieszanki iniekcyjnej, której głównym składnikiem jest opatentowany aktywator krzemianowy. Jego skład zależy od rodzaju materiału przegrody, stopnia jej zawilgocenia oraz zasolenia.

Elektroiniekcja jest to sposób osuszania, będący połączeniem elektroosmozy z metodami iniekcyjnymi (jest to w zasadzie odpowiedź na pewne niedoskonałości elektroosmozy). Skutkiem przyłożenia napięcia i powstałej różnicy potencjałów jest znaczące opróżnienie porów kapilarnych, co znacząco ułatwia wprowadzenie środka iniekcyjnego (wilgotność wyjściowa muru potrzebna do wykonania iniekcji nie powinna być większa niż 10%). Do wytworzenia potencjału stosuje się źródło zasilania o napięciu prądu równym 24 V. 

Termoiniekcja polega na osuszeniu strefy iniekcji generatorami mikrofalowymi. Suszenie następuje podczas przesuwania generatora mikrofalowego po powierzchni przegrody. Przy użyciu tej techniki można dowolnie ograniczać osuszany obszar.

Spotykane w budownictwie urządzenia mikrofalowe do osuszenia przegród charakteryzują się mocą od 800 W do kilku kW. Ze względu na ich moc można osiągnąć temperaturę niebezpieczna dla muru, dlatego konieczne jest stałe jej monitorowanie. Osuszanie tym sposobem może być skuteczne w murach grubości rzędu nawet 2 m.

Kolejną zaletą tej techniki jest to, że podczas emisji mikrofal dochodzi również do denaturacji życia biologicznego mogącego występować w przegrodzie. Po etapie osuszenia do wilgotności masowej rzędu 7-8% w przegrodzie wykonuje się klasyczną iniekcję ciśnieniową.

Dom Wydawniczy MEDIUM Rzetelna Firma
Copyright @ 2004-2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl

.