e-prenumerata
Bezpłatna E-prenumerata

Teraz "Ekspert Budowlany"
do pobrania ZA DARMO
w formacie pdf. Kliknij >>
newsletter
|
Zapisz się, aby otrzymywać za darmo:
|
czytaj w chemia budowlana
czytaj w izolacje akustyczne
wyszukiwarka
Logowanie
Elewacje ocieplane w technologiach suchych |
|
| Jacek Sawicki | ||||
|
Strona 1 z 6 Metody suche stosowane do ociepleń elewacji wyróżniają się bogactwem dostępnych systemów. Ich różnorodność konstrukcyjno-materiałowa umożliwia wybór nie tylko rodzaju termoizolacji, ale przede wszystkim okładziny elewacyjnej, z jej bogatym wzornictwem, fakturowaniem i kolorystyką powierzchni. Zależnie od rodzaju budynku i pomysłu projektanta można stosować m.in.: okładziny drewniane, ceramiczne, włóknocementowe, kamienne, z odpowiednio formowanych blach aluminiowych, stalowych, metali kolorowych i ich stopów, profile z tworzyw sztucznych, laminatów, kompozytów itp. Uwarunkowania konstrukcyjne i pożarowe Wielowariantowość rozwiązań nie pozwala w krótkim artykule na kompleksowe ujęcie omawianego zagadnienia. Dla uproszczenia przyjmiemy więc, że - według zapisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - projekt i wykonanie ocieplenia takiego obiektu gwarantują, iż obciążenia mogące na niego działać w trakcie budowy i późniejszej eksploatacji nie doprowadzą do zniszczenia całości lub części budynku, przemieszczeń i odkształceń o niedopuszczalnej wielkości lub, w wyniku znacznych przemieszczeń elementów konstrukcji, ewentualnie zniszczeń na skutek wypadku, do uszkodzeń części budynków, połączeń, zainstalowanego wyposażenia w stopniu nieproporcjonalnym do jego przyczyny. Konstrukcja budynku musi spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w każdym z jego elementów, a także w całej konstrukcji. Konkludując, dobrze zaprojektowany i wykonany system ociepleń według technologii suchej musi spełniać te wymogi, a w warunkach pożaru zachować margines bezpieczeństwa pozwalający na ewakuację zgodnie z właściwością dobraną do odpowiadającej klasy pożarowej budynku oraz przypisanej mu klasy odporności ogniowej ściany zewnętrznej (tabela 1).
Wszystkie elementy obecne w systemie ociepleń nie powinny rozprzestrzeniać ognia. W określonych przypadkach jednak przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczają ich obecność jako słabo rozprzestrzeniających ogień (klasa odporności pożarowej D) na ścianach zewnętrznych budynków o jednej kondygnacji nadziemnej, na elewacjach budynków niskich do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalnych o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych, przy czym dla budynków produkcyjnych i magazynowych dopuszczono maksymalną gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 1000 MJ/m2. Na elewacjach ścian budynków użytkowanych przez osoby o ograniczonej zdolności poruszania się (np. szpitali, żłobków, przedszkoli, domów dla osób starszych itp.) dozwolone jest warunkowe zastosowanie termoizolacji palnej, ale tylko wtedy, jeżeli osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest niepalna i ma klasę odporności ogniowej (szczelności i izolacyjności ogniowej) co najmniej EI 60 (dla budynków o klasie odporności pożarowej B) oraz EI 30 (dla budynków o klasach odporności pożarowej C i D). W budynkach na wysokościach powyżej 25 m od poziomu terenu okładzina elewacyjna i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej powinny być wykonane z materiałów niepalnych. Warunkowo dopuszczono również ocieplenie z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem 1 kwietnia 1995 r., o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia. We wszelkich niejasnych sytuacjach warto wcześniej zasięgnąć opinii ekspertów (producentów systemów takich ociepleń, rzeczoznawców straży pożarnej itp.). |

