|
Strona 1 z 2 Płyty powinny być przytwierdzane do konstrukcji nośnych tylko oryginalnymi, systemowymi łącznikami i elementami mocującymi dopuszczonymi przez producenta (wkręty i śruby samowiercące/samogwintujące z podkładkami, śruby przelotowe, kaloty, złączki, uszczelki, obróbki itp.). W zależności od rodzaju i grubości płyty zastosowanej na obudowę powinny być to wkręty/śruby odpowiadające ich średnicom i długościom oraz inne akcesoria – każde uzupełnione o podkładki hermetyzujące kontakt przylegających powierzchni do płaszczyzn łączonych płyt. Jeśli podczas planowanej eksploatacji obiektu zaistnieją warunki podwyższonej wilgotności i wystąpi działanie czynników chemicznych, powinny być stosowane zalecane łączniki ze stali nierdzewnej o znanej wytrzymałości mechanicznej na zrywanie i ścinanie. By poprawić estetykę montażu – zwłaszcza przy łączeniach płyt z widocznym mocowaniem – należy stosować łączniki z łbami i podkładkami malowanymi proszkowo metodą elektrostatyczną, w kolorze dostosowanym do koloru blachy elewacyjnej płyty warstwowej lub mającymi kapturki z tworzywa w kolorze płyty. Producenci wypracowali sprawdzone rozwiązania mocowań płyt warstwowych do zróżnicowanych podłoży (np. do konstrukcji stalowych, drewnianych, betonowych).
Materiały mocujące
W celu uzyskania prawidłowego mocowania płyty do konstrukcji konieczne jest utrzymanie prostopadłej pozycji śruby do powierzchni w czasie osadzania, dlatego przy montażu powinno się korzystać ze specjalistycznych wkrętarek zaopatrzonych w głowice prowadzące, umożliwiające prowadzenie długich łączników oraz tzw. ograniczników głębokości osadzania. Takie elementy mocujące i techniki mocowania zalecane przez producentów m.in.: pozwalają na wykonanie wiercenia i mocowania w jednej operacji i przy użyciu jednego elektronarzędzia (oszczędność czasu) optymalizują zdolność wiercenia (nowe ostrze do każdego mocowania) gwarantują zachowanie jednakowo wysokich i stałych wartości siły wyrywającej zmniejszają ryzyko powstawania odkształceń blachy okładzinowej (obecność systemów regulacji nastawy głębokości względnej osadzania) zwiększają odporność zamocowań na działania czynników zewnętrznych (trwałe wodoszczelne połączenie), dzięki czemu podnoszą bezpieczeństwo konstrukcji eliminują luzy montażowe (niedokręcenia) mogące zaistnieć między płytą warstwową a podporą (na ryglach, płatwiach lub innych elementach konstrukcji stalowej).
Do montażu płyt warstwowych karbowanych (profilowanych trapezoidalnie) często stosowane są kalotki (elementy nasadowe w kształcie obejmy z uszczelnieniem od wewnątrz, które są dopasowane rozmiarami do powierzchni czołowej i bocznych karbu/trapezu płyty). Rozkładają one równomiernie siły dociskowe śrub na większych powierzchniach i zachowują wodoszczelność takich połączeń. W takich przypadkach są skuteczniejsze od podkładek uszczelniających.
Montaż
Przed rozpoczęciem prac należy zaplanować czynności montażu oraz dokonać spisu części w celu ustalenia wszelkich niezbędnych detali oraz pozycji płyt. Na placu budowy sortuje się pakiety płyt, by ułatwić kolejność ich montażu z uwzględnieniem kierunku ich układania. W przypadku płyt elewacyjnych dbałość o zachowanie tego szczegółu wynika również ze względów wizualnych i estetycznych (utrzymana zostaje zgodność tonacji koloru na wszystkich płytach, co przekłada się na estetykę elewacji). Manewrowanie płytami jest możliwe naprzeciwko głównego kierunku wiatru, co pozwala kontrolować ich zachowanie i ułatwia dopasowanie w określonych strefach montażu.
Roboty rozpoczyna się od ustawienia wzdłuż przęseł pomocniczego rusztowania zgodnego z zaleceniami producenta i odpowiednimi przepisami. Prowadzi się z niego wszelkie niezbędne operacje technologiczne. W zależności od kierunku ustawiania powinny być przestrzegane zalecenia podane w projekcie wykonawczym dotyczące sposobu montażu płyt (zachowania ich kolejności, kierunku układania oraz ustawień zamków).
Należy systematycznie przestrzegać zalecenia każdego z etapów instrukcji montażowych, w tym ze szczególną uwagą sprawdzać dokładność połączeń, jakość dopasowania zamków, dodatkowo zgodnie ze wskazaniami stosować przewidziane w projekcie systemy uszczelnień.
Szczególną uwagę należy zwrócić na ścisłe dopasowanie sąsiadujących płyt. Wszelkie odchyłki montażowe konstrukcji nie powinny przekraczać wartości dopuszczalnych. Uszczelki na złączach wzdłużnych muszą być zakładane w sposób zgodny z zaleceniami producenta (przeważnie zakłada się je na krawędzie płyty poprzedzającej montaż kolejnej). Szczelność obudowy zabezpiecza się przez stosowanie właściwych łączników z podkładkami uszczelniającymi i kitów uszczelniających złącza i obróbki w miejscach narażonych na penetrację wody. Zakłady na połączeniach obróbek zewnętrznych i wewnętrznych powinny mieć wymiary wymagane przez producenta. Podczas cięcia i wiercenia należy zawsze zadbać o ochronę oczu.
Przed końcem zmiany roboczej wszystkie ułożone płyty warstwowe wymagają trwałego przymocowania do konstrukcji wsporczej i elementów przekrycia w celu uniknięcia ryzyka przesunięć. Płyty niezamocowane powinny być powtórnie ułożone i spięte w pakiecie.
Płyty ścienne
Najczęściej mocowane są w układzie pionowym lub poziomym. Spotyka się również rozwiązania w układach ukośnych. Do wariantu dobrana jest odpowiadająca mu konstrukcja wsporcza, która zapewnia bezpieczne przeniesienie ciężaru własnego płyt, montowanego później pokrycia i działających na płyty obciążeń (powodowanych parciem i ssaniem wiatru i wahaniami temperatur). W ofercie producentów widoczny jest trend typizowania systemów, co pozwala dobierać płyty dostosowane do położenia na elewacji wraz z wyróżnieniem rodzaju jej mocowania (łączniki widoczne i ukryte) i systemem elementów uzupełniających (akcesoria maskujące połączenia sąsiadujących ze sobą płyt, uszczelniacze, systemy mocujące, sprzęt pomocniczy itp.). Każdą płytę przed zamocowaniem sprawdza się pod względem jej dopasowania do miejsca zamontowania (poprawność jej trasowania, stan jej podłużnego złącza pod kątem poprawności uszczelnienia).
Montaż pionowy zgodnie z instrukcją producenta prowadzi się w kierunku przewidzianym w projekcie. Po nawierceniu otworów przewidzianych dla łączników ze wszystkich zakładkowych części płyt oraz z miejsc ich mocowania do konstrukcji nośnej usuwana jest folia ochronna. Przy montażu kolejnych płyt każdą następną płytę przesuwa się do zamka uprzednio zamontowanej i dociska (ręcznie lub mechanicznie) aż do uzyskania szczelnego złącza na liniach styku obu płyt. Zalecane jest prowadzenie na bieżąco geodezyjnej kontroli pionowości montowanych płyt. Przy pionowym układzie płyt przed montażem wskazane jest geodezyjne wytrasowanie na ryglach konstrukcji stalowej pionowych osi modularnych (lub krawędzi), co jest szczególnie pomocne w przypadkach zostawiania niezabudowanych pasm okiennych, drzwiowych lub bramowych.
Montaż poziomy rozpoczyna się na obróbce podwalinowej i prowadzi w poszczególnych pasmach w kierunku dachu. Płyty podnoszone są za pomocą zacisków zakładanych na końcach płyt, pasów parcianych, uchwytów ceowych zakładanych na końce płyty i wyposażonych w zaczepy dla zawiesi, a także innych dozwolonych technik montażowych. Następnie płyty ustawia się dokładnie w pozycji montażowej (w czym pomocne są kontrolne linie znacznikowe na konstrukcji nośnej), po czym mocuje się do konstrukcji łącznikami przewidzianymi w projekcie wykonawczym. Zwraca się uwagę na dokładność połączeń, a miejsca takie zabezpiecza się przed przenikaniem wód opadowych i wilgoci do możliwych szczelin oraz zabezpiecza antykorozyjnie.
Istotną składową prac stanowi odpowiedni montaż rynien eliminujący ryzyko powstawania zacieków na płaszczyźnie elewacji.
<< Początek < Poprzednia 1 2 Następna > Ostatnie >>
|
