Certyfikacja po polsku

Znowelizowano również rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego [4] oraz rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [5]. W uchwalonych przepisach jest, niestety, tak wiele nieścisłości, a nawet błędów, że trudno jest przewidzieć, jakie będą skutki tego wdrożenia.

Nieścisłości pojawiają się już w samej nowelizacji ustawy Prawo budowlane. Według jej zapisów od stycznia 2009 r. przy zawarciu umowy najmu, sprzedaży nieruchomości, odbiorze nowo wznoszonych budynków oraz po wykonaniu remontu lub termomodernizacji wymagane będzie sporządzenie charakterystyki energetycznej tych budynków i mieszkań.

Gdy ulegnie ona zmianie, konieczne będzie ponowne jej określenie. Niestety, ustawodawca nie doprecyzował, po jakiego rodzaju remoncie niezbędne będzie ponowne sporządzenie certyfikatu energetycznego.

Wynika z tego, że będzie to konieczne nawet po przeprowadzeniu drobnego usprawnienia lub zabiegu termomodernizacyjnego mającego wpływ na zmniejszenie zużycia energii w budynku. Taki przepis spowoduje wiele problemów, które doprowadzą do łamania prawa. Nikt nie będzie wykonywał ponownie certyfikatu dla budynku, w którym dokonano np. wymiany części okien. Wymóg ponownej oceny budynków lub lokali po drobnych remontach będzie nagminnie omijany.

W ustawie nie jest też precyzyjnie określone, kiedy powinien być sporządzony certyfikat dla lokalu wynajmowanego. Nie wiadomo mianowicie, co zrobić w sytuacji, gdy umowa najmu lokalu lub mieszkania została zawarta przed 2009 r. i nie obejmuje w swej treści konieczności posiadania certyfikatu.

Można wysnuć wniosek, że skoro dla istniejących mieszkań wymóg posiadania certyfikatu pojawia się dopiero przy zawarciu umowy najmu, to podobnie dla wynajmowanych lokali i mieszkań świadectwo będzie wymagane dopiero na etapie zawarcia lub zmiany umowy najmu. Wydaje się, że zapis ten jest sprzeczny z wymaganiami dyrektywy EPBD [1].

ZNOWELIZOWANE ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH

W znowelizowanym rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych [5] jest wiele nieprecyzyjnych zapisów. Dokument ten jest ponadto niespójny z innymi aktami prawnymi. Przywołajmy najważniejsze nieścisłości.

Przykłady nieścisłości

W § 328. 1 rozszerzono zapis, według którego budynek i jego instalacje ogrzewcze, wentylacyjne i klimatyzacyjne, ciepłej wody użytkowej, a w przypadku budynku użyteczności publicznej również oświetlenia wbudowanego, powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby ilość ciepła, chłodu i energii elektrycznej, potrzebnych do użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, można było utrzymać na racjonalnie niskim poziomie. Rozszerzenie to obejmuje m.in. sprawdzenie wymagań w zakresie ciepłej wody użytkowej, chłodu i energii elektrycznej. Przepisy te są jednak nieprecyzyjne.

W rozporządzeniu wymaga się np., aby budynek był zaprojektowany i wykonany w sposób ograniczający ryzyko przegrzewania budynku w okresie letnim. Nie ma jednak sprecyzowanego sposobu, według którego można zweryfikować poprawność przyjętych rozwiązań. Można się tylko domyślać, że chodzi o graniczny współczynnik przepuszczalności energii całkowitej okna oraz przegród przezroczystych g_C, który odnosi się do wszystkich rodzajów budynków.

Liczony jest według wzoru: g_c = f_c·g_G,

gdzie: g_G – współczynnik przepuszczalności energii całkowitej dla zestawu szybowego,

f_C – współczynnik korekcyjny ze względu na zastosowane urządzenia przeciwsłoneczne.

Wartość g_c powinna spełniać warunek g_c ≤ 0,5. Trudno się jednak zgodzić, że spełnienie tego warunku sprawi, że pomieszczenia nie będą się przegrzewały w okresie letnim.

Kolejnym problemem jest zapis dotyczący spełnienia wymagań określonych w § 328. 1. Przyjęto bowiem dwa sposoby ich spełnienia:

• jeżeli przegrody zewnętrzne budynku oraz technika instalacyjna odpowiadają wymaganiom izolacyjności cieplnej oraz powierzchnia okien spełnia wymagania określone w pkt 2.1. załącznika nr 2 do rozporządzenia
• lub wartość wskaźnika EP [kWh/ /(m²·rok)], określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną do ogrzewania, wentylacji i przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz chłodzenia, jest mniejsza od wartości granicznych określonych odpowiednio w ust. 3 pkt 1 i 2.

Maksymalne wartości EP rocznego wskaźnika obliczeniowego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną do ogrzewania, wentylacji i przygotowania ciepłej wody użytkowej (EP_{H + W}) w ciągu roku w budynkach mieszkalnych wynoszą w zależności od współczynnika kształtu budynku A/V_e:

dla A/V_e ≤ 0,2; E_PH + W = 73 + ΔEP [kWh/(m^₂·rok)],

dla 0,2 ≤ A/V_e ≤ 1,05; E_{PH + W} = 55 + 90·(A/V_e) + ΔEP [kWh/(m^₂·rok)],

dla A/V_e 1,05; E_{PH + W} = 149,5 + ΔEP [kWh/(m^₂·rok)],

gdzie:

ΔEP = ΔEP_W – dodatek na jednostkowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną do przygotowania ciepłej wody użytkowej w ciągu roku, ΔEP_W = 7800/(300 + 0,1·A_f) [kWh/(m²·rok)],

A – suma pól powierzchni wszystkich przegród budynku, oddzielających część ogrzewaną budynku od powietrza zewnętrznego, gruntu i przyległych pomieszczeń nieogrzewanych, liczoną po obrysie zewnętrznym,

V_e – kubatura ogrzewanej części budynku, pomniejszona o podcienia, balkony, loggie, galerie itp., liczona po obrysie zewnętrznym,

A_f – powierzchnia użytkowa ogrzewana budynku (lokalu).

Zaskakujące jest, że nie jest precyzyjnie określony warunek A/V_e. W przypadku gdy A/V_e = 0,2, w rozporządzeniu podane są dwie różne metody obliczenia wartości granicznej EP_{H + W}. Nie wiadomo, z której należy korzystać.

Skoro ustawodawca umożliwia spełnienie podstawowego warunku określonego w § 328. 1 na dwa sposoby, wykonajmy obliczenia, by sprawdzić, czy końcowe wyniki będą zbliżone, oraz porównajmy wymagania według aktualnie obowiązujących przepisów z nowymi, które wejdą w życie 1 stycznia 2009 r.