Technologie wykorzystujące PIR dzięki jego unikalnym właściwościom szybko zdobyły uznanie najpierw na rynku amerykańskim, a później rozprzestrzeniły się na świecie. Doszło przy tym do daleko idącej specjalizacji, gdzie wielkie koncerny zajęły się syntezą chemiczną systemów komponentów, konstruowaniem urządzeń i maszyn do produkcji PIR oraz ich dystrybucją, a jednostki wytwórcze – wytwarzaniem określonych produktów. Montaż pozostawiono firmom wykonawczym. W 1987 r. powołano w USA i Kanadzie stowarzyszenie PIMA (Polyisocyanurate Insulation Manufacturers Association) skupiające wiodących na tamtejszym rynku producentów PIR. Związek ten z czasem uzyskał rangę międzynarodową.
Do Polski technologia wytwarzania PIR-u przywędrowała w latach 90. Niebawem również i w naszym kraju zaczęto wytwarzać systemy surowcowe do takich pianek. Rodzime źródło tego surowca wkrótce zdynamizowało przetwórstwo poliuretanów w Polsce, a jednocześnie zwiększył się też asortyment produktów oraz podniosła ich jakość.
Czym jest PIR?
 |
| Fot. Twarde płyty dachowe PIR odznaczają się wygodą montażu. Dają się łatwo przycinać na wymiar. A ponieważ zachowują w eksploatacji stałość parametrów liniowych w pełnym zakresie temperatur, nie trzeba wykonywać przerw dylatacyjnych, unika się tym samym mostków termicznych i wszelkich związanych z nimi konsekwencji. |
PIR to skrót słowa „polyizocyjanurate” (polski odpowiednik: poliizocyjanuran), które jest nazwą piankowego materiału termoizolacyjnego należącego do rodziny poliuretanów. Istotny jest w nim charakterystyczny szczegół w budowie chemicznej: obecność pierścieniowych poliizocyjanurowych wiązań chemicznych, będących wynikiem reakcji chemicznej zachodzącej między związkami zawierającymi grupy wodorotlenowe określanymi jako poliole (składnik A) a poliizocyjanianami (składnik B). Takie wiązania między komponentami powstają w reakcji trimeryzacji tworzącej tzw. układy poliizocyjanuranowe stanowiące o szczególnych właściwościach użytkowych.
W wielu krajach zamiennie stosowane jest również określenie „polyiso foam” lub krótsze „polyiso”. W Niemczech poliizocyjanuran znany jest również jako Polyiso-Schaum albo Polyiso-Hartschaum, ponieważ wyrób finalny ma strukturę sztywnej i twardej pianki. Przez jakiś czas także i w Polsce mówiło się o Sztywnej Piance Poliuretanowej (SzPPU), ale to określenie nie jest precyzyjne, bo dotyczy zarówno poliuretanów, jak i poliizocyjanuranów. Optycznie bowiem niełatwo odróżnić PUR od PIR, ponieważ w klasycznych odmianach PUR również mogą być zawarte grupy izocyjanianów.
O tym, że PUR klasyfikowany jest jako PIR, decydują proporcje ilości izocyjanianu. W formulacji pianki PIR ten udział jest znacznie większy niż w piankach PUR, a nadmiar wchodzi w bezpośrednie reakcje chemiczne z poliolami, jednocześnie pełniąc rolę specyficznego katalizatora dającego wyjątkowość tej termoizolacji.
