Zabezpieczenia istniejących konstrukcji drewnianych przed korozją biologiczną i pożarem

Drewno jest materiałem palnym, dlatego możliwości poprawy warunków ograniczających powstanie pożaru wiąże się z ograniczeniem klasy reakcji na ogień. Stąd bierze się podział na materiały zapalne, trudno zapalne i niezapalne. Rozwiązania ochronne mają charakter materiałowy lub konstrukcyjny. Rozwiązania materiałowe bazują na impregnacji drewna lub wykonywaniu powłok barierowych i pęczniejących, a rozwiązania konstrukcyjne – rzadko stosowane w odniesieniu do konstrukcji drewnianych – związane są z obudową konstrukcji za pomocą niepalnych okładzin. Impregnacja wiąże się ze stosowaniem środków biochronnych (do zabezpieczenia antykorozyjnego drewna) i biobójczych (do zwalczania czynników degradacyjnych) oraz środków ogniochronnych.

Powłoki barierowe rzadko stosowane są do zabezpieczeń biochronnych, ale mają szersze zastosowanie jako zabezpieczenie ogniochronne (łącznie z funkcją pęczniejącą). Propozycje w zakresie impregnacji na rynku budowlanym są bardzo różnorodne i dotyczą ponad 700 środków biochronnych oraz biobójczych, a także kilkunastu środków ogniochronnych. Wymagania techniczne dotyczące środków ochrony są ściśle określone i bardzo restrykcyjne, chociaż w ostatnim okresie zanotowano pewne zachwianie w stosowaniu tych wymagań ze względu na wejście Polski do struktur Unii Europejskiej i konieczność dostosowania się do dyrektyw 98/8/WE oraz 9/106/EEC.

Środki biochronne i biobójcze straciły miano wyrobu budowlanego, dlatego nie wymaga się obecnie od producentów aprobat technicznych umożliwiających stosowanie w budownictwie. Natomiast wymagane jest odpowiednie pozwolenie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Środki ogniochronne lub wielofunkcyjne powinny mieć aprobatę techniczną i certyfikat.

Podstawowe WYMAGANIA prawne dotyczące ochrony przed korozją biologiczną i ogniem
Podstawowe znaczenie w projektowaniu ma norma PN-B-03150: 2000 [1], dopuszczająca określone wilgotności materiałów drzewnych oraz przywołująca inne normy związane, w tym również klasyfikację agresywności środowiska (klasy zagrożenia). W zagadnieniach ekspertyzowych największe znaczenie ma rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [2], według którego (§ 322 rozporządzenia):
„1. Rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne zewnętrznych przegród budynku, warunki cieplno-wilgotnościowe, a także intensywność wymiany powietrza w pomieszczeniach powinny uniemożliwiać powstanie zagrzybienia.
2. Do budowy należy stosować materiały, wyroby i elementy budowlane odporne lub uodpornione na zagrzybienie i inne formy biodegradacji, odpowiednio do stopnia zagrożenia korozją biologiczną.
3. Przed podjęciem przebudowy, rozbudowy lub zmiany przeznaczenia budynku, w przypadku stwierdzenia występowania zawilgocenia i oznak korozji biologicznej, należy wykonać ekspertyzę mykologiczną i na podstawie jej wyników – odpowiednie robotyzabezpieczające”.