Do prac hydroizolacyjnych na tarasach przeznaczone są grupy produktów, które umownie dają się sklasyfikować jako: 1) – izolacje arkuszowe, obejmujące papy asfaltowe, folie z tworzyw sztucznych, kauczuku i blachy oraz 2) – izolacje bezspoinowe (powłokowe), którymi są produkty chemii budowlanej występujące w formie płynnych lub półpłynnych mas izolacyjnych (past lub zapraw) nakładanych za pomocą kielni, pacy, pędzla, szczotki bądź wałka (wytwarzane na bazie cementów, bitumów, polimerów bądź żywic).
Rodzaje mas hydroizolacyjnych
W tej drugiej grupie można wyodrębnić masy hydroizolacyjne:
- bitumiczne – roztwory i emulsje asfaltowe służące do gruntowania podłoża przed instalacją membran, kity oraz masy zalewowe asfaltowo-kauczukowe, asfaltowo-polimerowe przeznaczone do uszczelniania złączy elementów budowlanych i spoin dylatacyjnych posadzek, lepiki asfaltowe i pasty emulsyjne oparte o bitumy, używane do przyklejania pap asfaltowych do podłoży betonowych lub podkładów cementowych, sklejania poszczególnych warstw izolacji, a także wykonywania samodzielnych powłok izolacji;
- dyspersyjne („płynne folie”) nakładane pacą, pędzlem lub wałkiem. Są to jednoskładnikowe polimerowe masy uszczelniające o konsystencji past, które fabrycznie konfekcjonowane są w stanie gotowym do użytku. Po nałożeniu w trakcie wiązania oddają zawartą w nich wodę do otoczenia i/lub chłonnego podłoża i wytwarzają elastyczną, wodoszczelną powłokę. Ich schnięcie jest uzależnione od zdolności ssącej podłoża oraz temperatury, wilgotności i od ruchu powietrza. Niektóre produkty tego typu mogą być stosowane nawet do zakładania izolacji typu ciężkiego;
- szpachlowe, czyli wytwarzane bezpośrednio na placu budowy masy uszczelniające na bazie suchych mieszanek zapraw cementowych bądź polimerowo-cementowych, zawierające dodatki modyfikujące (polimery, związki hydrofobowe itp.), które dają się nakładać metodą szpachlowania (można je nakładać pędzlem, pacą, kielnią, a niektóre masy – nawet metodą natrysku). Po ich rozrobieniu z wodą uzyskuje się konsystencję pasty. Ciekawą ich odmianą są mikrozaprawy, które jednorazowo nakłada się na powierzchnię warstwami nie grubszymi niż 1 mm. Niekorzystnym skutkiem przekroczenia tej wielkości może być ryzyko powstawania na powierzchni zaprawy rys skurczowych. Po jej wyschnięciu (związaniu się z podłożem) można nakładać kolejną warstwę, wciąż dbając o to, by nie przekraczać dopuszczalnej technologicznie grubości. Technologia mikrozapraw (nałożonych cienkowarstwowych powłok) umożliwia skuteczne uszczelnianie obrabianych powierzchni, bo zdyspergowane mikrocząstki charakteryzują się dobrą przyczepnością do podłoży budowlanych, ponadto łatwo osadzają się nawet na powierzchniach o zróżnicowanych kształtach (uszczelniają w ten sposób ewentualne zakamarki). Ich zdolność osadzania się na podłożu przypomina osadzanie nalotu na dnie zbiornika, stąd w literaturze spotykane jest dla nich określenie „szlamy”. Cenną zaletą wielu produktów należących do tej grupy jest zdolność impregnacji podłoża dzięki obecności składników penetrujących (uszczelniających) jego kapilarne struktury;
- masy hydroizolacyjne zbrojone, czyli masy bitumiczne, dyspersyjne i szpachlowe wzmacniane wkładką zbrojącą z tkanin lub włóknin (wkładkę zalewa się lub wtapia w masę hydroizolacyjną).
