Posadzki z płyt wielkoformatowych - wybrane zagadnienia

Large-format tile floors - selected issues
mgr inż. Maciej Rokiel  |  IZOLACJE 6/2018  |  16.08.2018
FOT. Błędne ułożenie płyt typu deska
FOT. Błędne ułożenie płyt typu deska
Aarchiwum autora

Od pewnego czasu daje się zauważyć trend związany z pojawianiem się coraz większych formatów płytek czy wręcz płyt ceramicznych. Często zapomina się jednak, że poprawność wykonania prac jest zależna nie tylko od ułożenia płytek.

W tym miejscu należy postawić pytanie o wymagania techniczne związane z całym procesem technologicznym pozwalającym na wbudowanie takiej płyty. Wbrew pozorom nie jest to proste.

Standardowe wymagania, tzn. takie, które przyjmuje się jako miarodajne przy zwykłych pracach płytkarskich, przestają być wystarczające. Wraz ze wzrostem wielkości płytek (długości ich krawędzi) wzrastają wymogi dotyczące jakości materiałów, precyzji przygotowania podłoża oraz reżimu technologicznego wykonawstwa.

Sytuacji nie ułatwia fakt, że w literaturze technicznej nie ma jednoznacznie zdefiniowanych wymiarów płytek, które można sklasyfikować jako wielkoformatowe. Niektóre firmy produkujące kleje i zaprawy spoinujące za wielkoformatowe przyjmują płytki większe niż 33×33 cm lub 40×40 cm, inne z kolei dzielą takie płyty na wielkie i mega formaty (zależy od firmy). Niemieckie wytyczne [1-3] za wielkoformatowe uznają płytki o powierzchni:

  • przynajmniej 3000 cm2 lub o boku przynajmniej 70 cm [1],
  • przynajmniej 1600 cm2 [2],
  • >  0,25 m2 i długości boku przynajmniej 60 cm [3].

Austriackie wytyczne [4] za wielkoformatowe uznają płytki o krawędzi przynajmniej 35 cm. Do płyt wielkoformatowych należy jednak zaliczyć płyty typu deska (wąskie, ale długie).

Przeczytaj też: Kleje do płytek ceramicznych - rodzaje i aspekty wykonawcze

Abstrakt

W artykule podano definicje płytek wielkoformatowych według wytycznych niemieckich i austriackich. Przeanalizowano wybrane zagadnienia procesu technologicznego związanego z wykonaniem posadzki z płyt wielkoformatowych.

Large-format tile floors - selected issues

The article provides a definition of large-size tiles according to German and Austrian guidelines. Analysed are also selected issues concerning the technical process related to the manufacture of a large-format tile floor.

Przeanalizujmy zatem wybrane zagadnienia procesu technologicznego związanego z wykonaniem posadzki z płyt wielkoformatowych. Zacznijmy od samej płytki.

Norma [5] wymienia kilkanaście parametrów, które musi spełnić taka płytka. Nie będą tu omawiane parametry wytrzymałościowe (w tym wypadku nie ma różnicy, czy jest to płytka typowa, czy wielkoformatowa) czy związane z bezpieczeństwem użytkowania, lecz bezwzględnie trzeba zwrócić uwagę na tolerancje wymiarowe. Od tej wielkości i sposobu ułożenia zależy końcowy wygląd posadzki.

Podstawowym dodatkowym wymogiem jest sprawdzenie maksymalnej dopuszczalnej krzywizny w postaci wypukłości środka oraz ewentualnych innych deformacji.

Wymagania normowe [5] nie zawsze będą wystarczające, dlatego parametr ten należy określić indywidualnie i sprawdzić, jaką tolerancję gwarantuje producent. Zwykle za maksymalną dopuszczalną krzywiznę/odchyłkę przyjmuje się 0,6%, ale nie więcej niż 2 mm, jednak decyzję należy zawsze podejmować indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego wymiaru płytek i sposobu ułożenia (krzywiznę płytek może uwypuklić np. ułożenie ich z przesunięciem o połowę długości boków). Tego typu sytuacja pokazana jest na FOT. Tego efektu można uniknąć, układając płytki z przesunięciem nie przekraczającym 1/3 długości dłuższego boku, bez przesunięcia lub stosując tzw. płaszczyznowanie, czyli specjalne systemy klinów utrzymujące boki płytek na tym samym poziomie. Zapobiega to wizualnym mankamentom pokazanym na FOT.

Jeżeli chodzi o wymagania stawiane podłożu, to trzeba je sklasyfikować w następujących kategoriach:

  • rodzaj podłoża,
  • wymogi wytrzymałościowe (przede wszystkim wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie przy zginaniu),
  • wymogi wynikające z własności zapraw klejących (wilgotność, temperatura, wysezonowanie itp.),
  • pozostałe (czystość, równość itp.).

Niedopuszczalne jest bezpośrednie przeniesienie wymagań dla posadzek z płytek o typowej wielkości (30×30 cm czy 40×40 cm) do wymagań technicznych związanych z wielkim formatem.

Zacznijmy od rodzaju podłoża. Układanie płyt wielkoformatowych możliwe jest na podłożach cementowych wykonanych z betonu oraz zapraw (jastrychów cementowych). Zdecydowanie należy unikać jastrychów anhydrytowych.

Zalecenia [6] nakazują wręcz traktowanie takiego podłoża jako krytycznego. Wynika to z właściwości samego spoiwa (w anhydrycie znajduje się bezwodny siarczan wapnia CaSO4), który, jak każdy materiał gipsowy, ma tendencję do utraty wytrzymałości (osłabienia powierzchni) na skutek wnikania wilgoci znajdującej się w zaprawie klejowej (zwłaszcza gdy jest to klej normalnie wiążący). Skutkować to może odspojeniem się wykładziny razem z warstwą osłabionego jastrychu przez siły ścinające wywołane zmianami długości na skutek zmian temperatury. Na to zjawisko wrażliwe są przede wszystkim układy z płytami o powierzchni ≥  0,5 m2, dlatego w tych sytuacjach należy rozważyć konieczność zagruntowania powierzchni jastrychu anhydrytowego gruntownikiem epoksydowym lub wykonać podłoże cementowe.

Zwykły grunt akrylowy może nie być w stanie wystarczająco skutecznie zabezpieczyć powierzchni jastrychu anhydrytowego, stąd zalecenie stosowania gruntów reaktywnych. Niedopuszczalne jest także układanie płyt wielkoformatowych na podłożu z płyt OSB.

Parametry wytrzymałościowe podłoża są niezależne od wielkości płyt ceramicznych, musi ono przenieść obciążenia oddziaływujące na konstrukcję.

Inaczej wyglądają jednak wymagania związane z wysezonowaniem, wilgotnością i równością. Podłoże powinno być wysezonowane na tyle, żeby ewentualne odkształcenia nie spowodowały uszkodzenia okładziny. Dotyczy to zarówno odkształceń skurczowych, jak i na skutek innych obciążeń.

Według normy [7] podłoże betonowe powinno być sezonowane minimum 6 miesięcy. Czas ten można skrócić, jeżeli z indywidualnej analizy wynika, że w momencie wykonywania prac odkształcenia podłoża ustały lub zmniejszyły się do akceptowalnego poziomu. Wytyczne ITB [8] wymagają min. 6-miesięcznego sezonowania podłoża. Podłoże betonowe pod płytki według [7] powinno być w stanie powietrznosuchym.

Tradycyjne jastrychy wymagają 28-dniowego sezonowania [7]. Czas ten może być skrócony do kilku dni (zazwyczaj 5-7 dni), gdy podłożem są zaprawy PCC. W przypadku stosowania szybkowiążących i szybkosprawnych jastrychów, w sprzyjających warunkach cieplno-wilgotnościowych ułożenie płytek możliwe jest nawet po 2-3 dniach (wiążące są zawsze wytyczne producenta).

Wymóg: wysezonowane i suche podłoże ma swoje uzasadnienie, wymaga jednak skomentowania. Skurcz odpowiednio pielęgnowanego betonu jest największy w ciągu pierwszych 3-4 tygodni od wylania masy. Po tym czasie jego przyrost jest w zasadzie pomijalny. Dlatego wymóg tak długiego sezonowania, zwłaszcza przy betonach towarowych wyższych klas ma uzasadnienie jedynie w wyjątkowych przypadkach. Za bezpieczny okres można uznać 1-3 miesiące, w zależności od rodzaju konstrukcji, obciążenia i wielkości płytek.

Uzasadnienie ma jednak 28-dniowy czas sezonowania jastrychów, ale tylko takich, które są wykonywane z zapraw przygotowywanych na budowie lub workowanej, suchej zaprawy, która w rzeczywistości jest cementową zaprawą bez dodatków modyfikujących.

Co do wilgotności, sytuacja jest bardziej skomplikowana. Polska literatura techniczna definiuje maksymalną wilgotność podłoża na poziomie 4-5%, ale nie różnicuje wielkości płytek. Wilgotność masowa to nic innego jak stosunek masy wody znajdującej się w podłożu do masy suchego materiału. Dla płyty betonowej o grubości 15 cm 4% wilgotności to 14-15 litrów wody w 1 m2 płyty. To ilość, która dla takiej okładziny może być "zabójcza". Płyty takie są w zasadzie paroszczelne. Dla takiego podłoża nawet 2% wilgotności (7-7,5 litra wody w 1 m2 płyty) może przekraczać potencjalnie niebezpieczny poziom zawilgocenia. Jeżeli podłożem byłby natomiast jastrych pływający o grubości 5 cm, to przy 4% wilgotności masowej 1 m2 zawierałby ok. 3,6 litra wody. Jest to już zupełnie inna ilość, co nie zmienia faktu, że nadal dość duża (choć już zaczyna być na akceptowalnym poziomie). Dlatego w niektórych sytuacjach wymagana jest indywidualna ocena, na ile nieco wyższe zawilgocenie podłoża może stanowić problem.

DOŁĄCZ DO NEWSLETTERA – kliknij tutaj »
Artykuł pochodzi z: miesięcznika IZOLACJE 6/2018

Komentarze

(0)

Wybrane dla Ciebie


Zacząłeś już budowę i zaskoczyła Cię zima?


Sprawdź, jakie materiały sprawdzą się przy temperaturach rzędu –10, a nawet –20°C czytaj dalej »


Fakty i mity na temat szarego styropianu »

Jak wybrać płytę styropianową w systemie ETICS?

Od kilku lat rośnie popyt na styropiany szare. W Niemczech i Szwajcarii większość spr..
czytaj dalej »

Stosując najwyższej jakości styropian o odpowiedniej gęstości, parametrach deklarowanych, potwierdzonych w rzeczywistości, naprawdę oszczędzasz... czytaj dalej »

Building Information Modelling - jak to działa?

BIM odnosi się do programów, które wspomagają projektowanie. Ich działanie polega na... czytaj dalej »

 


Dobierz najlepszy materiał ociepleniowy. Sprawdź »

Gdzie wykonać badania elewacji wentylowanych zgodne z wymogami ETAG 034?

Inwestorzy szukają wciąż lepszych, mocniejszych i bardziej wytrzymałych, a przede wszystkim bezpiecznych dla zdrowia produktów. Gdzie je znaleźć? czytaj dalej » Na potrzeby badań zbudowano specjalną komorę, w której produkt poddaje się cyklom odporności na zmianę temperatury, wilgoć, wiatr oraz czynniki uderzeniowe. czytaj dalej »

Jak ograniczyć straty ciepła i wyciszyć hałas?

Wybierz rozwiązanie, które ochroni uszczelniane powierzchnie przed tworzeniem się mostków termicznych... czytaj dalej »

 


Jak efektywnie uszczelnić okna?

Jak zoptymalizować przepływ powietrza przez ściany?

Przy ocieplaniu zapomina się o tym, że bardzo duży ubytek ciepła następuje w wyniku ubogiej lub źle położonej izolacji framugi okiennej...
czytaj dalej »

Zwiększenie izolacyjności budynku przynosi wymierne korzyści ekonomiczne przez cały okres eksploatacji budynku. czytaj dalej »

Termomodernizacja pomoże w walce ze smogiem?

Smog to temat bardzo nośny w mediach, zwłaszcza w okresie zimowym, kiedy w powietrzu unoszą się "efekty" palenia byle czymczytaj dalej »


Jaka jest cena hali z płyty obornickiej?

Farby do wnętrz i elewacji - jakie powinny być?

Praktycznie wszystkie hale wyglądają tak samo, ale w rzeczywistości nie ma dwóch takich samych! Do każdego projektu trzeba podejść indywidualnie – wbrew pozorom taka taktyka prowadzi do... czytaj dalej » W 2002r. rynek farb fasadowych został zrewolucjonizowany przez farbę zolowo-krzemianową, która bazuje na całkowicie nowatorskiej koncepcji spoiw, dzięki czemu... czytaj dalej »


Dodaj komentarz
Nie jesteś zalogowany - zaloguj się lub załóż konto. Dzięki temu uzysksz możliwość obserwowania swoich komentarzy oraz dostęp do treści i możliwości dostępnych tylko dla zarejestrowanych użytkowników portalu Izolacje.com.pl... dowiedz się więcej »
Synthos S.A. Synthos S.A.
Grupa Kapitałowa Synthos S.A. jest jednym z największych producentów surowców chemicznych w Polsce. Spółka jest pierwszym w Europie...
1/2019

Aktualny numer:

Izolacje 1/2019
W miesięczniku m.in.:
  • - Diagnostyka konstrukcji murowych
  • - Ocieplanie budynków drewnianych
Zobacz szczegóły
Podparapet termiczny - ciepły montaż okien

Podparapet termiczny - ciepły montaż okien

Świadomi inwestorzy coraz częściej wybierają okna o niskiej wartości współczynnika przenikania ciepła, wiedząc, jak ważna z punktu widzenia energooszczędności...
Dom Wydawniczy MEDIUM Rzetelna Firma
Copyright @ 2004-2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl

.