Pobierz pełny numer IZOLACJI

Pełny numer IZOLACJI 1/2017 [PDF]

możesz pobrać BEZPŁATNIE - po prostu ZAREJESTRUJ konto w portalu

Hydroizolacje w gruncie - podział, zastosowanie i właściwości

Waterproofing in soil - classification, use and properties
mgr inż. Maciej Rokiel  |  IZOLACJE 2/2018  |  27.03.2018
Hydroizolacja spodu płyty fundamentowej
Hydroizolacja spodu płyty fundamentowej
Hydrostop

Konieczność wykonania skutecznych powłok wodochronnych to nie tylko jeden z podstawowych wymogów bezproblemowego i komfortowego użytkowania zarówno budynków (obojętne, czy w budownictwie mieszkaniowym, użyteczności publicznej, czy przemysłowym), jak i budowli, a także wymóg formalny. Intensywny rozwój chemii budowlanej w ciągu ostatnich kilkunastu lat spowodował, że mamy do dyspozycji szeroką gamę materiałów, począwszy od stosowanych tylko do izolacji przeciwwilgociowych, a skończywszy na materiałach chroniących przed wodą pod ciśnieniem czy też materiałach o bardzo wyśrubowanych parametrach, wręcz specjalistycznych.

Kryteriów podziału materiałów wodochronnych jest kilka. Najstarszym jest podział na tzw. izolację typu lekkiego (przeciwwilgociową) i typu ciężkiego (przeciwwodną). Z praktycznego punktu widzenia w kontekście izolacji fundamentów można mówić o izolacji przeciwwilgociowej lub przeciwwodnej.

Izolacja przeciwwilgociowa wykonywana jest wtedy, gdy zalegający dookoła budynku grunt jest na tyle niespoisty i dobrze przepuszczalny (np. piasek, żwir), że woda opadowa przy największych opadach może tak szybko wsiąkać, że nie spiętrzy się przy fundamentach. Oczywiście maksymalny poziom wody gruntowej zawsze musi być poniżej spodu ław lub płyty fundamentowej, i to dobre kilkadziesiąt centymetrów. Izolację przeciwwilgociową możemy wykonać także w budynku posadowionym w gruntach mniej przepuszczalnych, gdy jesteśmy w stanie wykonać skutecznie funkcjonujący drenaż.

Izolację przeciwwodną wykonuje się wtedy, gdy poziom wody gruntowej może być tak wysoki, że budynek będzie „stał w wodzie” lub gdy na skutek opadów atmosferycznych może dojść do spiętrzenia się wody opadowej przy fundamentach. Budynki podpiwniczone (lub częściowo podpiwniczone) powinny być wtedy posadowione nie na ławach, lecz na płycie fundamentowej.

Przeczytaj też: Fundamenty w budynkach jednorodzinnych

Za grunty przepuszczalne uważa się rumosz, żwir, piasek gruby, ewentualnie piaski różnoziarniste, natomiast piaski drobnoziarniste, pylaste i gliniaste za słabo przepuszczalne. Gliny i iły traktuje się jako bardzo słabo wodoprzepuszczalne. Takim praktycznym wyznacznikiem podziału może być współczynnik wodoprzepuszczalności gruntu. Jeżeli jest on mniejszy niż 0,1 mm/s, to wymagane jest wykonanie izolacji przeciwwodnej.

Wybór systemy wodochronnego

ABSTRAKT

W artykule przedstawiono kryteria podziału materiałów wodochronnych. Omówiono czynniki, którymi należy kierować się przy wyborze systemu wodochronnego oraz scharakteryzowano najpopularniejsze materiały do izolacji przeciwwilgociowej i przeciwwodnej.

Waterproofing in soil
- classification, use and properties

The article presents the criteria for classification of waterproofing materials. The factors to be followed in choosing the waterproofing system are discussed, with a description of the most popular dampproof and waterproof materials.

Punktem wyjścia do doboru systemu (nie materiału) wodochronnego jest:

  • określenie warunków gruntowo-wodnych (obciążenie wilgocią/wodą),
  • rodzaj zabezpieczanego obiektu i jego konstrukcja,
  • sposób eksploatacji obiektu oraz związane z tym dodatkowe wymagania stawiane powłokom wodochronnym, w tym analiza obciążeń oddziaływujących na powłokę wodochronną,
  • rodzaj i układ warstw w izolowanej przegrodzie oraz stan izolowanej powierzchni,
  • dodatkowe obciążenia oddziaływujące na powłokę (jeżeli występują).

Tyle teorii. Praktyka pokazuje jednak, że problem jednak tkwi gdzie indziej. Dokumentem odniesienia dla zdecydowanej większości materiałów wodochronnych jest norma.Normy serii PN-EN w zdecydowanej większości definiują wymagania stawiane konkretnym materiałom poprzez dwie wartości:

  • wartość graniczną producenta, oznaczaną symbolem MLV - jest to ustalana przez producenta konkretna, graniczna (minimalna lub maksymalna) wartość (wynik konkretnego badania, wartość konkretnego parametru), która musi być osiągnięta w badaniach,
  • wartość deklarowana producenta, oznaczaną symbolem MDV - jest to deklarowana przez producenta konkretna wartość (wynik konkretnego badania, wartość konkretnego parametru), podawana z założoną tolerancją.

Brak jest w nich informacji, jakimi parametrami musi się charakteryzować konkretny materiał, aby mógł pełnić swoją funkcję w danych warunkach brzegowych (przy konkretnym obciążeniu wilgocią/wodą, przy konkretnym zastosowaniu itp.). Oznacza to, że deklaracja właściwości użytkowych stanowi jedynie formalny dokument potwierdzający fakt, że materiał może być wprowadzony na rynek zgodnie z prawem.

Innym, zdecydowanie ważniejszym zagadnieniem jest określenie właściwości lub minimalnych wymagań, jakie musi spełnić dany wyrób, aby mógł spełniać zamierzoną funkcję. Są to dwie zupełnie różne rzeczy, a z punktu widzenia skuteczności wykonanych prac spełnienie wymagań normowych (deklaracja właściwości użytkowych) może nie mieć żadnego znaczenia. Dlatego decyzję o wyborze rozwiązania technologiczno-materiałowego izolacji zagłębionych w gruncie budynków/budowli lub ich części można podjąć dopiero po przeanalizowaniu warunków gruntowo-wodnych wraz z oceną ukształtowania terenu oraz analizą rozwiązania konstrukcyjnego podziemnej części budynku.

Posiadanie przez dany wyrób hydroizolacyjny formalnego dopuszczenia do stosowania w budownictwie (wspomniana deklaracja właściwości użytkowych z normą) nie oznacza, że dany materiał nadaje się do zastosowania w konkretnej sytuacji (lub w ogóle do zastosowania przewidywanego przez normę). Należy przeanalizować parametry konkretnego wyrobu i ocenić, czy jest on w stanie przenieść oddziaływujące na niego obciążenia (chociażby ze względu na obecność agresywnych wód gruntowych, obciążenia mechaniczne, odporność na uszkodzenia itp.).

Przykładowy podział materiałów hydroizolacyjnych stosowanych w gruncie podano w tabeli 1.

TABELA 1. Podział materiałów hydroizolacyjnych

Rodzaje materiałów hydroizolacyjnych

Lepiki asfaltowe to jedne z najwcześniej stosowanych materiałów hydroizolacyjnych. Te nakładane na zimno nie są odporne na rozpuszczalniki organiczne i podwyższoną temperaturę (powyżej +60°C). Lepiki stosowane na gorąco są wrażliwe na mróz – temperatura łamliwości wynosi ok. –7°C. Stosuje się je zazwyczaj do przyklejania izolacji z pap asfaltowych do betonowego podłoża. Ze względu na wrażliwość na przejścia przez zero i ujemną temperaturę ich zastosowanie do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych jest mocno ograniczone.

Roztwory i emulsje asfaltowe stosuje się do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych lub gruntowania podłoża. Można je podzielić na kilka podgrup. Emulsje anionowe mają stosunkowo długi czas wiązania, można je stosować w okresie wiosenno-jesiennym, przy dobrej pogodzie. Kationowe natomiast wiążą szybko, także w niskich temperaturach i na wilgotnym podłożu. Emulsje niejonowe wyróżniają się najwolniejszym procesem wiązania, pozwala to na wniknięcie cząstek emulsji w porowate podłoże, bo takie jest tez ich zalecane zastosowanie. Nowszym materiałem jest emulsja asfaltowa modyfikowana dodatkami elastomerów i/lub plastomerów. Bezwzględnie wymagają tynku wyrównującego podłoże (musi być wysezonowany 2-3 tygodnie). Są bardzo wrażliwe na mechaniczne uszkodzenia.

Masy asfaltowe są to roztwory asfaltów z dodatkiem wypełniaczy i modyfikatorów (dodatków uszlachetniających). Podobnie jak emulsje mogą występować w postaci modyfikowanej (z dodatkiem plastomerów i/lub elastomerów) i służyć do gruntowania i wykonywania właściwych powłok uszczelniających.

Z mas asfaltowych wyróżnić należy tzw. modyfikowane polimerami grubowarstwowe masy uszczelniające (zwane od dawna z jęz. niemieckiego masami KMB, a ostatnio z jęz. angielskiego masami PMBC). Są to materiały jedno- lub dwuskładnikowe, bezrozpuszczalnikowe, o niemal natychmiastowej odporności na deszcz, pozwalające na szybkie zasypanie wykopów fundamentowych. W zależności od grubości warstwy mogą stanowić zarówno izolację przeciwwilgociową, jak i przeciwwodną. Oprócz znacznej elastyczności w ujemnych temperaturach (zdolność mostkowania rys w temperaturze –5°C może sięgać prawie 2 mm), cechują się odpornością na opady atmosferyczne już po kilku godzinach od nałożenia oraz odpornością na agresywne wody znajdujące się w gruncie.

Masy dwuskładnikowe szybciej wiążą (są szybciej odporne na deszcz). Nie ma innych znaczących różnic pomiędzy nimi (jeżeli chodzi o właściwości). Ze względu na różnorodność oferty trudno jest wybrać materiał dobrej jakości. Czym się więc kierować? Warto zwrócić uwagę na dwa parametry. Pierwszy to zawartość części stałych (innymi słowy jest to informacja, ile jest bitumu w bitumie).

Dobre jakościowo materiały zawierają 85-90% części stałych - oznacza to, że 10-15% składu to woda, która musi odparować. Zatem dla masy zawierającej 90% części stałych, nakładając warstwę o grubości 1,1 mm uzyskamy po wyschnięciu 1-milimetrową powłokę. Minimalna zawartość części stałych to 50%. W takim materiale połowa składu to woda, która i tak wyschnie. Dlatego porównując cenę, nie należy porównywać ceny kilograma czy litra, należy zawsze porównywać koszt materiału potrzebnego do uzyskania: w przypadku izolacji przeciwwilgociowej 3 mm suchej warstwy, a w przypadku przeciwwodnej - 4 mm.

Masy KMB wymagają równego, lecz niekoniecznie płaskiego podłoża (bezspoinowość pozwala na uzyskanie ciągłej, szczelnej powłoki). Są łatwe w aplikacji. Dzięki dostępności systemowych materiałów uzupełniających (taśm, kształtek, manszet) uszczelnianie dylatacji i przejść rurowych jest łatwe i skuteczne. Materiały te tolerują relatywnie wysoką wilgotność podłoża (zwłaszcza dobre jakościowo masy KMB o zawartości części stałych powyżej 75-80%). Wykazują szczelność na parcie słupa wody sięgające 50-70 m. Są także odporne na agresywne wody gruntowe.

 

Ich wady to konieczność sprawdzania grubości nakładanej warstwy (ułatwia to tam, gdzie jest to możliwe, wtopienie wkładki/siatki zbrojącej) oraz relatywnie wysoka wrażliwość na punktowe lub liniowe uszkodzenia, dlatego rzadko stosowane są do uszczelnień na ławach fundamentowych. Są wrażliwe na negatywne parcie wody (chyba że wykona się odpowiednią warstwę dociskową). Masy KMB stosowane są do wykonywania przeciwwilgociowych i przeciwwodnych izolacji płyt dennych, a także izolacji podposadzkowych.

Rolowe materiały bitumiczne to materiał składający się z osnowy (wkładki) nasyconej (lub nasyconej i powleczonej) bitumem. Rozróżnić można papy asfaltowe oraz papy asfaltowe modyfikowane. Te ostatnie występują najczęściej jako papy termozgrzewalne oraz samoprzylepne membrany. Papy mogą być mocowane (klejone) do podłoża za pomocą masy asfaltowej lub lepiku - są to najczęściej papy niemodyfikowane, zgrzewane do podłoża (termozgrzewalne) lub mocowane przez przyklejenie (membrany samoprzylepne).

W papach modyfikowanych, jak wskazuje sama nazwa, masa asfaltowa, którą powleczona jest osnowa, najczęściej modyfikowana jest elastomerem SBS lub plastomerem APP. Elastomer SBS nadaje papie stabilność formy, dobrą przyczepność do podłoża oraz znaczną elastyczność nawet w niskich temperaturach (do –40°C). Papy tego typu można łączyć z innymi rodzajami pap. Plastomer APP (ataktyczne polipropyleny) z dodatkiem nasyconych elastomerów poliolefinowych, oprócz stabilnej formy i dobrej przyczepności, zapewnia odporność na działanie kwasów i soli nieorganicznych, ozonu oraz wysokiej temperatury (do 150°C). Papa natomiast staje się dość sztywna w ujemnych temperaturach (–10°C).

Znaczenie ma także rodzaj osnowy. Ta wykonana z tkaniny szklanej cechuje się dużą wytrzymałością na zerwanie, jednak jej wadą jest bardzo małą rozciągliwość. Osnowa na bazie włókniny lub tkaniny poliestrowej cechuje się dużą rozciągliwością przy zerwaniu przy jednoczesnej wysokiej wytrzymałości na siły zrywające. Włóknina poliestrowo-szklana wykazuje wysoką odporność na siły zrywające. Papy termozgrzewalne produkowane są zazwyczaj na osnowie z włókna szklanego lub osnowy poliestrowej, dla samoprzylepnych membran osnową jest zazwyczaj włóknina poliestrowa, welon szklany, welon szklany + siatka, tkanina szklana jak również tzw. osnowa mieszana.

DOŁĄCZ DO NEWSLETTERA – kliknij tutaj »

Kryteriów podziału materiałów wodochronnych jest kilka. Najstarszym jest podział na tzw. izolację typu lekkiego (przeciwwilgociową) i typu ciężkiego (przeciwwodną). Z praktycznego punktu widzenia w kontekście izolacji fundamentów można mówić o izolacji przeciwwilgociowej lub przeciwwodnej.

Izolacja przeciwwilgociowa wykonywana jest wtedy, gdy zalegający dookoła budynku grunt jest na tyle niespoisty i dobrze przepuszczalny (np. piasek, żwir), że woda opadowa przy największych opadach może tak szybko wsiąkać, że nie spiętrzy się przy fundamentach. Oczywiście maksymalny poziom wody gruntowej zawsze musi być poniżej spodu ław lub płyty fundamentowej, i to dobre kilkadziesiąt centymetrów. Izolację przeciwwilgociową możemy wykonać także w budynku posadowionym w gruntach mniej przepuszczalnych, gdy jesteśmy w stanie wykonać skutecznie funkcjonujący drenaż.

Izolację przeciwwodną wykonuje się wtedy, gdy poziom wody gruntowej może być tak wysoki, że budynek będzie „stał w wodzie” lub gdy na skutek opadów atmosferycznych może dojść do spiętrzenia się wody opadowej przy fundamentach. Budynki podpiwniczone (lub częściowo podpiwniczone) powinny być wtedy posadowione nie na ławach, lecz na płycie fundamentowej.

Za grunty przepuszczalne uważa się rumosz, żwir, piasek gruby, ewentualnie piaski różnoziarniste, natomiast piaski drobnoziarniste, pylaste i gliniaste za słabo przepuszczalne. Gliny i iły traktuje się jako bardzo słabo wodoprzepuszczalne. Takim praktycznym wyznacznikiem podziału może być współczynnik wodoprzepuszczalności gruntu. Jeżeli jest on mniejszy niż 0,1 mm/s, to wymagane jest wykonanie izolacji przeciwwodnej.

WYBÓR SYSTEMU WODOCHRONNEGO

Punktem wyjścia do doboru systemu (nie materiału) wodochronnego jest:

» określenie warunków gruntowo-wodnych (obciążenie wilgocią/
/wodą),

» rodzaj zabezpieczanego obiektu i jego konstrukcja,

» sposób eksploatacji obiektu oraz związane z tym dodatkowe wymagania stawiane powłokom wodochronnym, w tym analiza obciążeń oddziaływujących na powłokę wodochronną,

» rodzaj i układ warstw w izolowanej przegrodzie oraz stan izolowanej powierzchni,

» dodatkowe obciążenia oddziaływujące na powłokę (jeżeli występują).

Tyle teorii. Praktyka pokazuje jednak, że problem jednak tkwi gdzie indziej. Dokumentem odniesienia dla zdecydowanej większości materiałów wodochronnych jest norma. Normy serii PN-EN w zdecydowanej większości definiują wymagania stawiane konkretnym materiałom poprzez dwie wartości:

» wartość graniczną producenta, oznaczaną symbolem MLV – jest to ustalana przez producenta konkretna, graniczna (minimalna lub maksymalna) wartość (wynik konkretnego badania, wartość konkretnego parametru), która musi być osiągnięta w badaniach,

» wartość deklarowana producenta, oznaczaną symbolem MDV – jest to deklarowana przez producenta konkretna wartość (wynik konkretnego badania, wartość konkretnego parametru), podawana z założoną tolerancją.

Brak jest w nich informacji, jakimi parametrami musi się charakteryzować konkretny materiał, aby mógł pełnić swoją funkcję w danych warunkach brzegowych (przy konkretnym obciążeniu wilgocią/wodą, przy konkretnym zastosowaniu itp.). Oznacza to, że deklaracja właściwości użytkowych stanowi jedynie formalny dokument potwierdzający fakt, że materiał może być wprowadzony na rynek zgodnie z prawem.

Innym, zdecydowanie ważniejszym zagadnieniem jest określenie właściwości lub minimalnych wymagań, jakie musi spełnić dany wyrób, aby mógł spełniać zamierzoną funkcję. Są to dwie zupełnie różne rzeczy, a z punktu widzenia skuteczności wykonanych prac spełnienie wymagań normowych (deklaracja właściwości użytkowych) może nie mieć żadnego znaczenia. Dlatego decyzję o wyborze rozwiązania technologiczno-materiałowego izolacji zagłębionych w gruncie budynków/budowli lub ich części można podjąć dopiero po przeanalizowaniu warunków gruntowo-wodnych wraz z oceną ukształtowania terenu oraz analizą rozwiązania konstrukcyjnego podziemnej części budynku.

Posiadanie przez dany wyrób hydroizolacyjny formalnego dopuszczenia do stosowania w budownictwie (wspomniana deklaracja właściwości użytkowych z normą) nie oznacza, że dany materiał nadaje się do zastosowania w konkretnej sytuacji (lub w ogóle do zastosowania przewidywanego przez normę). Należy przeanalizować parametry konkretnego wyrobu i ocenić, czy jest on w stanie przenieść oddziaływujące na niego obciążenia (chociażby ze względu na obecność agresywnych wód gruntowych, obciążenia mechaniczne, odporność na uszkodzenia itp.).

Przykładowy podział materiałów hydroizolacyjnych stosowanych w gruncie podano w tabeli 1.

RODZAJE MATERIAŁÓW HYDROIZOLACYJNYCH

Lepiki asfaltowe to jedne z najwcześniej stosowanych materiałów hydroizolacyjnych. Te nakładane na zimno nie są odporne na rozpuszczalniki organiczne i podwyższoną temperaturę (powyżej +60°C). Lepiki stosowane na gorąco są wrażliwe na mróz – temperatura łamliwości wynosi ok. –7°C. Stosuje się je zazwyczaj do przyklejania izolacji z pap asfaltowych do betonowego podłoża. Ze względu na wrażliwość na przejścia przez zero i ujemną temperaturę ich zastosowanie do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych jest mocno ograniczone.

Roztwory i emulsje asfaltowe stosuje się do wykonywania izolacji przeciwwilgociowych lub gruntowania podłoża. Można je podzielić na kilka podgrup. Emulsje anionowe mają stosunkowo długi czas wiązania, można je stosować w okresie wiosenno-jesiennym, przy dobrej pogodzie. Kationowe natomiast wiążą szybko, także w niskich temperaturach i na wilgotnym podłożu. Emulsje niejonowe wyróżniają się najwolniejszym procesem wiązania, pozwala to na wniknięcie cząstek emulsji w porowate podłoże, bo takie jest tez ich zalecane zastosowanie. Nowszym materiałem jest emulsja asfaltowa modyfikowana dodatkami elastomerów i/lub plastomerów. Bezwzględnie wymagają tynku wyrównującego podłoże (musi być wysezonowany 2–3 tygodnie). Są bardzo wrażliwe na mechaniczne uszkodzenia.

Masy asfaltowe są to roztwory asfaltów z dodatkiem wypełniaczy i modyfikatorów (dodatków uszlachetniających). Podobnie jak emulsje mogą występować w postaci modyfikowanej (z dodatkiem plastomerów i/lub elastomerów) i służyć do gruntowania i wykonywania właściwych powłok uszczelniających.

Z mas asfaltowych wyróżnić należy tzw. modyfikowane polimerami grubowarstwowe masy uszczelniające (zwane od dawna z jęz. niemieckiego masami KMB, a ostatnio z jęz. angielskiego masami PMBC). Są to materiały jedno- lub dwuskładnikowe, bezrozpuszczalnikowe, o niemal natychmiastowej odporności na deszcz, pozwalające na szybkie zasypanie wykopów fundamentowych. W zależności od grubości warstwy mogą stanowić zarówno izolację przeciwwilgociową, jak i przeciwwodną. Oprócz znacznej elastyczności w ujemnych temperaturach (zdolność mostkowania rys w temperaturze –5°C może sięgać prawie 2 mm), cechują się odpornością na opady atmosferyczne już po kilku godzinach od nałożenia oraz odpornością na agresywne wody znajdujące się w gruncie.

Masy dwuskładnikowe szybciej wiążą (są szybciej odporne na deszcz). Nie ma innych znaczących różnic pomiędzy nimi (jeżeli chodzi o właściwości). Ze względu na różnorodność oferty trudno jest wybrać materiał dobrej jakości. Czym się więc kierować? Warto zwrócić uwagę na dwa parametry. Pierwszy to zawartość części stałych (innymi słowy jest to informacja, ile jest bitumu w bitumie). Dobre jakościowo materiały zawierają 85–90% części stałych – oznacza to, że 10–15% składu to woda, która musi odparować. Zatem dla masy zawierającej 90% części stałych, nakładając warstwę o grubości 1,1 mm uzyskamy po wyschnięciu 1-milimetrową powłokę. Minimalna zawartość części stałych to 50%. W takim materiale połowa składu to woda, która i tak wyschnie. Dlatego porównując cenę, nie należy porównywać ceny kilograma czy litra, należy zawsze porównywać koszt materiału potrzebnego do uzyskania: w przypadku izolacji przeciwwilgociowej 3 mm suchej warstwy, a w przypadku przeciwwodnej – 4 mm. Masy KMB wymagają równego, lecz niekoniecznie płaskiego podłoża (bezspoinowość pozwala na uzyskanie ciągłej, szczelnej powłoki). Są łatwe w aplikacji. Dzięki dostępności systemowych materiałów uzupełniających (taśm, kształtek, manszet) uszczelnianie dylatacji i przejść rurowych jest łatwe i skuteczne. Materiały te tolerują relatywnie wysoką wilgotność podłoża (zwłaszcza dobre jakościowo masy KMB o zawartości części stałych powyżej 75–80%). Wykazują szczelność na parcie słupa wody sięgające 50–70 m. Są także odporne na agresywne wody gruntowe.

Ich wady to konieczność sprawdzania grubości nakładanej warstwy (ułatwia to tam, gdzie jest to możliwe, wtopienie wkładki/siatki zbrojącej) oraz relatywnie wysoka wrażliwość na punktowe lub liniowe uszkodzenia, dlatego rzadko stosowane są do uszczelnień na ławach fundamentowych. Są wrażliwe na negatywne parcie wody (chyba że wykona się odpowiednią warstwę dociskową). Masy KMB stosowane są do wykonywania przeciwwilgociowych i przeciwwodnych izolacji płyt dennych, a także izolacji podposadzkowych.

Rolowe materiały bitumiczne to materiał składający się z osnowy (wkładki) nasyconej (lub nasyconej i powleczonej) bitumem. Rozróżnić można papy asfaltowe oraz papy asfaltowe modyfikowane. Te ostatnie występują najczęściej jako papy termozgrzewalne oraz samoprzylepne membrany. Papy mogą być mocowane (klejone) do podłoża za pomocą masy asfaltowej lub lepiku – są to najczęściej papy niemodyfikowane, zgrzewane do podłoża (termozgrzewalne) lub mocowane przez przyklejenie (membrany samoprzylepne).

W papach modyfikowanych, jak wskazuje sama nazwa, masa asfaltowa, którą powleczona jest osnowa, najczęściej modyfikowana jest elastomerem SBS lub plastomerem APP. Elastomer SBS nadaje papie stabilność formy, dobrą przyczepność do podłoża oraz znaczną elastyczność nawet w niskich temperaturach (do –40°C). Papy tego typu można łączyć z innymi rodzajami pap. Plastomer APP (ataktyczne polipropyleny) z dodatkiem nasyconych elastomerów poliolefinowych, oprócz stabilnej formy i dobrej przyczepności, zapewnia odporność na działanie kwasów i soli nieorganicznych, ozonu oraz wysokiej temperatury (do 150°C). Papa natomiast staje się dość sztywna w ujemnych temperaturach (–10°C).

Znaczenie ma także rodzaj osnowy. Ta wykonana z tkaniny szklanej cechuje się dużą wytrzymałością na zerwanie, jednak jej wadą jest bardzo małą rozciągliwość. Osnowa na bazie włókniny lub tkaniny poliestrowej cechuje się dużą rozciągliwością przy zerwaniu przy jednoczesnej wysokiej wytrzymałości na siły zrywające. Włóknina poliestrowo-szklana wykazuje wysoką odporność na siły zrywające. Papy termozgrzewalne produkowane są zazwyczaj na osnowie z włókna szklanego lub osnowy poliestrowej, dla samoprzylepnych membran osnową jest zazwyczaj włóknina poliestrowa, welon szklany, welon szklany + siatka, tkanina szklana jak również tzw. osnowa mieszana.

Artykuł pochodzi z: miesięcznika IZOLACJE 2/2018

Komentarze

(0)

Wybrane dla Ciebie


Jak wykonać hydroizolację w warunkach zimowych?


Sprawdź, jakie materiały sprawdzą się przy temperaturach rzędu –10, a nawet –20°C czytaj dalej »


Czego użyć, by podzielić pomieszczenie na dwa mniejsze?

Jak wybrać płytę styropianową w systemie ETICS?

x
czytaj dalej »

Jakość izolacyjności termicznej systemu ETICS, zależy od materiału termoizolacyjnego, użytego w tym systemie. czytaj dalej »

Building Information Modelling - dowiedz się więcej »

BIM odnosi się do programów, które wspomagają projektowanie. Ich działanie polega na... czytaj dalej »

 


Dobierz najlepszy materiał ociepleniowy. Sprawdź »

Zarabiaj pieniądze sprzedając prąd »

Inwestorzy szukają wciąż lepszych, mocniejszych i bardziej wytrzymałych, a przede wszystkim bezpiecznych dla zdrowia produktów. Gdzie je znaleźć? czytaj dalej » Wszystkie znane obecnie źródła energii, poza energią geotermalną i atomową, są pośrednio efektem działania promieniowania słonecznego... czytaj dalej »

Szybki i skuteczny sposób na renowację pokrycia dachowego »

Dach to obok ścian zewnętrznych jedna z najważniejszych przegród w budynku. Jednak wieloletnia eksploatacja często powoduje obniżenie jego szczelności i trwałości... czytaj dalej »

 


Jak efektywnie uszczelnić okna?

Innowacyjne płyty styropianowe w formie "kanapki" »

Przy ocieplaniu zapomina się o tym, że bardzo duży ubytek ciepła następuje w wyniku ubogiej lub źle położonej izolacji framugi okiennej...
czytaj dalej »

Chroniona prawem patentowym metoda powstała dzięki wdrożeniu energooszczędnej nowatorskiej technologii produkcji z odzyskiem ciepła i redukcją strat w procesie czytaj dalej »

Termomodernizacja pomoże w walce ze smogiem?

Smog to temat bardzo nośny w mediach, zwłaszcza w okresie zimowym, kiedy w powietrzu unoszą się "efekty" palenia byle czymczytaj dalej »


Szukasz rzetelnego wykonawcy osuszania? Sprawdź »

Farby do wnętrz i elewacji - jakie powinny być?

Tu nie ma miejsca na błąd. Liczą się tylko najlepsze decyzje, tym bardziej, że często remont... czytaj dalej » W 2002r. rynek farb fasadowych został zrewolucjonizowany przez farbę zolowo-krzemianową, która bazuje na całkowicie nowatorskiej koncepcji spoiw, dzięki czemu... czytaj dalej »


Dodaj komentarz
Nie jesteś zalogowany - zaloguj się lub załóż konto. Dzięki temu uzysksz możliwość obserwowania swoich komentarzy oraz dostęp do treści i możliwości dostępnych tylko dla zarejestrowanych użytkowników portalu Izolacje.com.pl... dowiedz się więcej »
Synthos S.A. Synthos S.A.
Grupa Kapitałowa Synthos S.A. jest jednym z największych producentów surowców chemicznych w Polsce. Spółka jest pierwszym w Europie...
11/12/2018

Aktualny numer:

Izolacje 11/12/2018
W miesięczniku m.in.:
  • - Izolacje w niskich temperaturach
  • - Prace hydroizolacyjne w okresie zimowym
Zobacz szczegóły
Dom Wydawniczy MEDIUM Rzetelna Firma
Copyright @ 2004-2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl

.