Analiza stolarki okiennej i drzwiowej na potrzeby termomodernizacji

By możliwe było zastosowanie podczas termomodernizacji wybranego typu rozwiązań konstrukcyjnych stolarki, konieczne jest określenie w audycie współczynnika przenikania ciepła U_w, wartości średnioważonej U_wśr całej stolarki oraz dokonanie wyceny przyjętych rozwiązań. Błędne określenie tych parametrów lub zła wycena projektowanych zmian może być przyczyną niewłaściwego wyboru wariantu i uniemożliwić spełnienie warunków, dla których przyznany został kredyt termomodernizacyjny.

Ocena stanu technicznego

Wykonanie audytu energetycznego powinno być przede wszystkim poprzedzone wizją lokalną, na podstawie której ocenia się m.in. izolacyjność termiczną i szczelność stolarki okiennej i drzwiowej. Izolacyjność termiczna okien zależy natomiast od: rodzaju materiału, z jakiego jest wykonana rama i przeszklenie, grubości, szerokości ramy, a także od geometrii okien.
Do oceny stolarki konieczne jest więc:

• zwrócenie uwagi na to, z czego wykonany jest profil oraz jaka jest jego szerokość i grubość,
• dokładne określenie rodzaju oszklenia: grubości szyb, przestrzeni międzyszybowej, występowania ramki dystansowej,
• obliczenie wartości mostka liniowego.

Parametry te można określić, wykorzystując podpowiedzi zawarte w normie PN-EN ISO 10077-1. Za pomocą wzoru opisanego w tej normie można obliczyć wartość współczynnika przenikania ciepła Uw dla każdego okna:

Do wykonania audytu energetycznego konieczne jest też określenie wartości średnioważonej dla całej stolarki okiennej – U_wśr. W trakcie wykonywania audytu energetycznego przyjmuje się zazwyczaj, że współczynnik przenikania ciepła stolarki okiennej drewnianej dwuszybowej w stanie dobrym wynosi U_w0 = 2,6 W/(m²·K); w stanie złym wartość U_w0 można zwiększyć nawet o 20%.

Tak więc wartość współczynnika przenikania ciepła może osiągnąć 3,1 W/(m²·K), a w niektórych sytuacjach nawet 3,2 W/(m²·K). Jednak takie uproszczenie może doprowadzić do dużej niedokładności w obliczeniach U_okna, a w konsekwencji do rozbieżności pomiędzy wartością rzeczywistą i obliczeniową wskaźnika sezonowego zapotrzebowania na ciepło.

Dla przykładu przeprowadźmy dokładniejsze obliczenia¹⁾.

W wybranym budynku stolarka okienna wykonana jest:

• przykład 1 (P1) – z drewna twardego o grubości 50 mm i szerokości 50 mm – U_f = 2,36 W/(m²·K), oszklenie 4/6/4 bez powłoki niskoemisyjnej i bez gazu szlachetnego – U_g = 3,3 W/(m²·K);
• przykład 2 (P2) – z drewna miękkiego o grubości 50 mm i szerokości 50 mm – U_f = 2,0 W/(m²·K), oszklenie 4/6/4 bez powłoki niskoemisyjnej i bez gazu szlachetnego – U_g = 3,3 W/(m²·K);
• przykład 3 (P3) – z drewna miękkiego o grubości 50 mm i szerokości 60 mm – U_f = 2,0 W/(m²·K), oszklenie 4/9/4 bez powłoki niskoemisyjnej i bez gazu szlachetnego – U_g = 3,0 W/(m²·K).