Posadzki na gruncie stosowane w obiektach zbudowanych z elewacyjnych płyt warstwowych pod względem konstrukcji i wykonawstwa z reguły nie różnią się od posadzek w obiektach wykonanych w innych technologiach. Ich układanie zwykle następuje po zakończeniu prac montażowych elementów ścian i dachu, gdzie używany był ciężki sprzęt budowlany. Stosowane są też technologie układania posadzek „pod chmurką”, a więc jeszcze przed montażem szkieletu słupowo-ryglowego wraz z zamykającymi go okładzinami (płytami warstwowymi ściennymi i dachowymi). Niewielkie różnice techniczne wynikają ze specyfiki ściennej płyty warstwowej, którą w obiekcie należy „zamknąć” w układzie z posadzką inaczej niż ze ścianami murowymi.
Uwagi wstępne
Ponieważ posadzka nie powinna bezpośrednio nachodzić na płaszczyznę boczną płyty (z uwagi na zwiększone ryzyko zarysowań powodujących korozję i zagrożenie wilgocią), przeważnie stosuje się techniki mocowania płyt do podwalin/cokołów, które specjalnie w tym celu nadbudowuje się na istniejących ławach fundamentowych.
Konieczne jest wykonanie odpowiednich uszczelnień na styku spodu płyty z podwaliną, chroniących newralgiczne miejsce przed niekorzystnymi czynnikami, które mogą pojawiać się w trakcie eksploatacji (np. przenikaniem wody i wilgoci, kurzu, migracji robactwa i owadów, zagnieżdżaniem się mchów i glonów itp.).
Innymi problemami są: od zewnątrz – skuteczne odprowadzanie wód opadowych i rozbryzgowych poza strefę cokołu (służą do tego systemy odpowiednio wyprofilowanych obróbek blacharskich na spodzie zakończonych kapinosami), a od wewnątrz – zachowanie niezbędnej odległości dystansującej lico posadzki od zakończenia płyty warstwowej (np. stosuje się odpowiednie zaoblenia cokołu oraz listwy maskujące połączenia płyty ściennej z cokołem). Przykłady rozwiązań w tym zakresie pokazano na rys. 1 i 2. Oczywiście, płyta posadzki na styku z podwaliną powinna być zdylatowana, aby nie przenosiła obciążeń konstrukcyjnych.
Rozwiązania ogólne
Posadzka to wierzchnia, użytkowa warstwa podłogi, która wieńczy poziomą przegrodę konstrukcji i nadaje jej wymagane właściwości użytkowe, jednakże dla wygody w artykule umownie przyjmuje się, że posadzką ogólnie będą nazywane wielowarstwowe układy podłogi na gruncie wraz z zewnętrzną, właściwą warstwą posadzki.
W polskich przepisach techniczno-budowlanych brak jest szczegółowych unormowań dotyczących problematyki posadzek, a w szczególności posadzek na gruncie (w tym także w obiektach stawianych z płyt warstwowych), niemniej niektóre wymagania odpowiadają wybranym przepisom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm). Wymagania dotyczące specjalistycznych uwarunkowań wynikających z przeznaczenia (np. ochrona przed elektrycznością statyczną) zawarte są w innych unormowaniach.
O właściwej eksploatacji posadzek decydują różne szczegóły, takie jak odpowiednio dobierane spadki, służące odprowadzaniu wody do wewnętrznych lub zewnętrznych wpustów kanalizacyjnych, bądź kierowanie spadków bezpośrednio na nieutwardzone tereny, hydroizolacja przegrody posadzki (przeciwwodna i przeciwwilgociowa), ochrona przed przemarzaniem gruntu i inne. Jakość posadzek uzależniona jest od wielu czynników, począwszy od stanu technicznego podłoża przez zgodność założeń projektowych z prawidłowym wykonawstwem i użyciem odpowiednich materiałów aż po właściwą eksploatację.
