Przez osuszanie należy rozumieć zespół czynności, które prowadzą do usunięcia nadmiaru wilgoci z przegrody. Czy jednak jako osuszanie można zaklasyfikować tylko działania mające na celu samo usunięcie wilgoci ze ściany (np. za pomocą osuszaczy) czy też takie, które skutkują odcięciem dopływu wilgoci, czego rezultatem jest wysychanie przegrody? Opinie są w tym zakresie podzielone, dlatego istnieją różne kryteria podziału metod osuszania, np. na inwazyjne i nieinwazyjne czy naturalne lub wymuszone. Szerzej ujmuje to zagadnienie drugie podejście. Należy także pamiętać, że prace osuszeniowe są w większości wypadków częścią szerzej pojętych prac renowacyjnych, dlatego rozpatrywanie ich w oderwaniu od innych, niezbędnych z technologicznego punktu widzenia czynności jest błędem.
Nie wolno też zapominać, że punktem wyjścia do prac renowacyjnych jest zawsze określenie przyczyn zawilgocenia. Dopiero na tej podstawie planuje się zabiegi osuszające. W przeciwnym razie ich efektywność może być znikoma, a w skrajnych wypadkach wywołać (lub przyspieszyć) procesy destrukcyjne.
| Osuszanie piwnic i przyziemia budynku |
| Zmiana funkcji zaniedbanych przez dziesięciolecia piwnic nie może ograniczać się tylko do odtworzenia nieistniejących już lub zdegradowanych izolacji oraz obniżenia wilgotności przegród powyżej projektowanych przepon hydroizolacyjnych. Osuszaniu przyziemia budynku powinny towarzyszyć czynności polegające na wykonaniu nowych wypraw, najczęściej z tynków renowacyjnych wraz z odpowiednimi wymalowaniami, oraz instalacji sanitarnych, grzewczych, elektrycznych, wentylacyjnych lub klimatyzacyjnych, udrożnieniu lub zmianie sposobu odprowadzenia wód opadowych czy wreszcie reprofilacji otaczającego terenu. |
Kosztorys a możliwości finansowe inwestora
Wydaje się, że cel robót renowacyjnych jest ściśle określony. Powinien ujmować opis zadania wraz ze sposobem wykonywania robót oraz stawianymi im wymaganiami technicznymi, ekonomicznymi, materiałowymi i funkcjonalnymi, natomiast zakres determinowany jest badaniami diagnostycznymi i analizą przyczyn zawilgocenia. Bardzo często zdarza się jednak, że gdy przychodzi moment analizy zakresu robót w połączeniu z analizą kosztów (na podstawie kosztorysu inwestorskiego), następuje ograniczenie przewidzianego zakresu, ponieważ oczekiwania i potrzeby inwestora rozmijają się z jego możliwościami finansowymi.
Zdarza się również sytuacja odwrotna – podwyższenie kosztów związane z wyborem danego rozwiązania. Nie zawsze np. inwestor ma świadomość, że obniżenie poziomu posadzek w pomieszczeniach piwnicznych wiąże się z koniecznością podbijania istniejących fundamentów oraz obniżeniem istniejącego poziomu wód gruntowych, zakładaniem drenażu powierzchniowego i opaskowego. Wszystkie te czynności znacznie podwyższają koszty planowanych prac remontowych.
Niezbędne uszczegółowienie w projekcie wykonawczym
Projekty wykonawcze powinny uzupełniać i uszczegóławiać projekt budowlany, co umożliwi sporządzenie kosztorysu inwestorskiego, a także przedmiaru robót oraz ułatwi przygotowanie oferty przez wykonawcę i realizację robót budowlanych. Przykładowo dokumentacja projektowa powinna na rzutach i przekrojach określać przebieg poziomych i pionowych blokad hydrofobowych, a projekt wykonawczy zawierać taki stopień uszczegółowienia, aby z rysunków można było odczytać informacje o wszelkich robotach towarzyszących pracom izolacyjnym. Istotne jest tutaj pokazanie wszelkich newralgicznych przejść izolacji pionowej w poziomą oraz wszystkich wynikających z tego uszczelnień dodatkowych.
Iniektowanie wstępne w murach zabytkowych
Czynnością technologiczną praktycznie pomijaną na etapie projektowania izolacji w budynkach historycznych jest niewykonywanie wstępnego uszczelnienia wszystkich wewnętrznych pustek kawern i rozstępów izolowanych przegród, co prowadzi do nieciągłości projektowanych izolacji. Takie wypełnienie (iniektowanie wstępne) powinno być wykonywane niskociśnieniowo niskoskurczliwymi systemowymi zaprawami.
Iniektowanie wstępne powinno być stosowane zawsze przy zabytkowych murach warstwowych lub murach z kamienną okładziną licową.
Chociaż producenci stosowanych najczęściej preparatów mówią o możliwości wykorzystania aplikacji grawitacyjnej, to zastosowanie znajdzie przede wszystkim iniektowanie ciśnieniowe. Wynika to z tego, że iniektowanie przegród powinno w jak największym stopniu gwarantować ciągłość wykonanej blokady. Nawet przy spełnieniu wszystkich założeń technicznych, aplikując zakładaną ilość płynu hydrofobowego na jednostkę przekroju muru podczas iniektowania grawitacyjnego, zawsze istnieje możliwość nierównomiernego rozprowadzenia go wzdłuż linii pasa iniekcji.
| Maksymalny i optymalny poziom zawilgocenia przegród |
|
Producenci rzadko określają w kartach technicznych produktów maksymalny poziom zawilgocenia przegród, przy którym można aplikować określony preparat do wykonywania przepon poziomych. By uzyskać tę informację, należy zwrócić się do producenta – doradcy techniczni renomowanych firm określają ten próg w odniesieniu do preparatów tzw. krzemianujących na poziomie 12% wilgotności masowej. Powyżej tej granicy zawilgocenia powinno się stosować mikroemulsje silikonowe SMK lub obniżyć sposobem nieinwazyjnym wilgotność strefy iniekcji do poziomu 6–8% wilgotności masowej. Wartość ta oznacza optymalną wilgotność murów w przypadku stosowania preparatów hydroizolacyjnych będących roztworami wodnymi krzemianów metali alkalicznych. Literatura fachowa podaje, że przy tej wilgotności przegród zasięg migracji preparatu wokół otworu iniekcyjnego jest największy. |
