FWK są powszechnie stosowane w dwóch rodzajach konstrukcji:
- w dachach z poddaszem nieużytkowym, w którym przestrzeń nad ocieplonym stropem jest wentylowana (rys. 1),
- w nieocieplanych dachach budynków magazynowych, przemysłowych itp.
Folie wstępnego krycia znajdują więc zastosowanie wszędzie tam, gdzie funkcje i kształty dachu nie wymagają stosowania membran dachowych o wysokiej paroprzepuszczalności, a jednocześnie ważne są dwie cechy: wysoka wytrzymałość i niskie koszty materiału.
Zastosowanie FWK a wentylacja dachu
Poprawne zastosowanie FWK w dachach z poddaszem mieszkalnym ilustruje rys. 2. Jeżeli dach ma prosty kształt, to wykonanie dwóch szczelin wentylacyjnych według tego schematu nie jest tak trudne, choć na pewno podnosi cenę wykonania dachu. W związku z tym produkowane obecnie FWK są montowane dużo częściej w dachach z poddaszem nieużytkowym (rys. 1). W takich konstrukcjach całe poddasze bez względu na rodzaj więźby stanowi przestrzeń wentylacyjną, która, by działała prawidłowo, musi mieć otwory zapewniające przepływ powietrza atmosferycznego. Na rys. 1 otwory te symbolizowane są przez prostokątne okienka w szczytach budynku. Przepływ powietrza może się również odbywać w kierunku od murłaty do kalenicy lub od murłaty do szczytu budynku. Wybór zależy od rodzaju i kształtu dachu.
Im dach jest mniej nachylony (10°–30°), tym bardziej opłaca się wentylować go za pomocą okienek w szczytach. Przy niskich kątach ruch powietrza wentylującego jest w większym stopniu wywoływany przez wiatr niż przez ciąg termiczny. Wentylacja dachu jest napędzana tymi dwiema siłami działającymi w różnym stopniu w zależności od wielu czynników: głównie od nachylenia dachu i miejsca usytuowania budynku. Natomiast przy większych pochyleniach bardziej efektywne jest wentylowanie od okapu do kalenicy, ponieważ wówczas łatwo powstaje efekt ciągu termicznego. Wiatr jest bardziej zmienny i nieprzewidywalny, a ruch ogrzanego powietrza ku górze jest dużo pewniejszy. Powietrze rozgrzewane jest albo przez słońce, albo przez ciepło uciekające z wnętrza budynku.
Zastosowanie folii i membran jest ściśle związane z teorią wentylowania dachów. Bez sprawnie działającej wentylacji oba te materiały nie funkcjonują właściwie. Warto w tym miejscu przypomnieć, że działanie wentylacji wymaga przepływu powietrza atmosferycznego i dlatego przestrzenie (rys. 1) lub szczeliny wentylacyjne (rys. 2) muszą mieć wlot i wylot umożliwiający wymianę i ruch tego powietrza.
 |
 |
| Rys. 1. Dach z poddaszem nieużytkowym; strych tego dachu jest dobrze wentylowaną, otwartą dla powietrza przestrzenią. W takiej konstrukcji obecnie najczęściej stosowane są niskoparoprzepuszczalne FWK. |
Rys. 2. Dom z poddaszem mieszkalnym. FWK użyto tu jako warstwę uszczelniającą pokrycie leżące na łatach z kontrłatami. Taki dach musi mieć dwie szczeliny wentylacyjne: jedną nad, drugą zaś pod FWK. Dolną szczelinę trudno wykonać w skomplikowanych dachach. |
FWK w dachach pokrytych blachodachówką
Niestety, nie wszyscy pamiętają o konieczności zapewnienia dobrej wentylacji. Jest to szczególnie widoczne w pokrytych blachodachówkami dachach, których gąsiory są bardzo często uszczelniane profilowanymi wkładkami o kształtach dostosowanych do wygięć blachy. Uszczelki te są również wkładane pod blachy w okapie dachu. Tak wykonany dach ma zamknięte wyloty pod gąsiorem lub wloty w okapie (fot. 1) do szczelin wentylacyjnych.
Ten często powtarzany błąd wynika z nieporozumienia mającego swoje uzasadnienie w historii blachodachówek. Pokrycie to dotarło do Polski ze Skandynawii, gdzie było początkowo stosowane wyłącznie na dachach o bardzo prostej konstrukcji wykonanych z prefabrykowanych wiązarów kratownicowych. Poddasze było oczywiście nieużytkowe i stanowiło przestrzeń wentylacyjną. Na takich konstrukcjach układano jako warstwę wstępną (uszczelniającą) specjale folie nieprzepuszczające pary wodnej, ale z warstwą antykondensacyjną od strony poddasza. Otóż jest kilka przyczyn, z powodu których takie folie preferowane są do stosowania pod blachami profilowanymi.
 |
| Rys. 3. Dach z poddaszem nieużytkowym pokryty blachodachówką ułożoną na łatach i kontrłatach z uszczelkami pod gąsiorem i w okapie. Najlepszą dla takiego systemu warstwą wstępną są antykondensacyjne folie paroizolacyjne (zastosowane jako FWK). |
Po pierwsze: paroszczelne FWK zapewniają większą trwałość blach, które uszczelnione pod gąsiorem i w okapie mają ograniczoną do minimum styczność z wilgocią (rys. 3). W przypadku zastosowania folii paroprzepuszczalnych (zarówno nisko-, jak i wysokoparoprzepuszczalnych) należy umożliwić przepływ powietrza wentylującego szczelinę utworzoną przez kontrłaty i nie można zastosować uszczelek pod gąsiorem oraz w okapie. W takim układzie powietrze atmosferyczne przewietrzające przestrzeń pod blachą, a nad folią w dachach w naszym klimacie stale dostarcza wilgoci, która bardzo łatwo skrapla się pod blachą i spływa na łaty. W miejscach styku łat z blachą znajdują się śruby montażowe oraz zachodzi tarcie blachy z szorstką powierzchnią drewna. Trwałość blach ulega skróceniu, gdy powietrze nasycone jest wilgocią (co się w Polsce często zdarza). Natomiast przy użyciu szczelnej folii i uszczelek ani powietrze nie będzie dostarczało wilgoci, ani folia nie będzie jej przekazywała.
